රතු සෙවණැල්ල ❤️ - Chapter 7

ලොරි රථය හබරණ පසුකර ත්‍රිකුණාමලය පාරේ වේගයෙන් ධාවනය වෙද්දී, නිතුර්ය ජනේලයෙන් පිටත බලා සිටියේය. හිරු බැස යමින් තිබුණි. ඈත අහස රතු සහ දම් පැහැයෙන් වර්ණවත් වී තිබුණේ හෙට දවසේ එන ලේ වැගිරීම් ගැන ඉඟි කරන්නාක් මෙනි.

"අපි කොහොමද මේ මනුස්සයව හොයාගන්නේ?" නිතුර්ය ශායාගෙන් ඇසුවේ ලොරි රථයේ එන්ජින් ඝෝෂාවට යටින් ඇසෙන ලෙසය.

"එයා ඉන්නේ 'කෝඩ් බේ' (Cod Bay) පැත්තේ. බෝට්ටු යාඩ් එකක," ශායා පිළිතුරු දුන්නාය. ඇය ලොරි රියදුරාට නොපෙනෙන ලෙස තොප්පියක් දමාගෙන සිටියාය. "එයාගේ නම සලීම්. එයා ඉස්සර අපේ තාත්තාගේ බිස්නස්වලට උදව් කරපු කෙනෙක්. හැබැයි එයා තාත්තාට වඩා මට පක්ෂපාතී වුණා."

රාත්‍රී 8:00 පමණ වන විට ලොරි රථය ත්‍රිකුණාමලය නගරයට ළඟා විය. මුහුදු සුළඟත් සමඟ මුසු වූ ලුණු සහ කරවල සුවඳ නිතුර්යගේ නාසයට දැනුණි.

"මෙතනින් බැස්සුවාම ඇති," ශායා රියදුරාට කීවාය.

ඔවුන් නගරයේ මධ්‍යම බස් නැවතුම අසලින් බැස ගත්හ. වීදි ලාම්පු එළියෙන් නගරය කාර්යබහුලව දිස් විය. කඩ සාප්පු තවමත් විවෘතව පැවතුණි.

"ඉස්සෙල්ලම අපි පෙනුම වෙනස් කරගන්න ඕන," ශායා අසල තිබූ කුඩා ඇඳුම් කඩයක් පෙන්වූවාය. "මේ මඩ ගෑවුණු ඇඳුම් එක්ක අපිව ලේසියෙන්ම අඳුරගන්න පුළුවන්."

ඔවුන් කඩයට ගොස් ඉතා ලාබදායී ටී ෂර්ට් දෙකක්, කලිසම් දෙකක් සහ රබර් සෙරෙප්පු දෙකක් මිලදී ගත්හ. නිතුර්ය තද නිල් පාට ටී ෂර්ට් එකක් තෝරා ගත් අතර, ශායා පිරිමි ළමයෙකු මෙන් පෙනෙන විශාල කමිසයක් තෝරා ගත්තාය.

පොදු වැසිකිළියකින් ඇඳුම් මාරු කරගත් ඔවුන්, දැන් පෙනුනේ ප්‍රදේශයේ සාමාන්‍ය ධීවර තරුණයන් දෙදෙනෙකු මෙනි. ශායා ඇගේ දිගු කොණ්ඩය ගුලි කර තොප්පිය අස්සේ සඟවා ගත්තාය.

"දැන් යමු," ඇය කීවාය.

ඔවුන් ත්‍රීරෝද රථයක් නවත්වා ගත්හ.

"කෝඩ් බේ, ධීවර වරාය පැත්තට," ශායා කටහඬ ගොරෝසු කරමින් දෙමළ ඌරුවට කීවාය.

ත්‍රීරෝද රථය අඳුරු පාරවල් දිගේ වරාය දෙසට ඇදුණි. ඈතින් නැව්වල විදුලි පහන් පෙනෙන්නට තිබුණි. මේ පැත්තේ මිනිසුන් අඩුවෙන් ගැවසෙන අතර, පාර දෙපස අලුත්වැඩියා කරන බෝට්ටු සහ දැල් ගොඩවල් දක්නට ලැබුණි.

"මෙතනින් නවත්තන්න."

ශායා මුදල් ගෙවා ත්‍රීරෝද රථය පිටත් කර හැරියාය. ඔවුන් සිටියේ පරණ බෝට්ටු අංගනයක් ඉදිරිපිටය. එහි ගේට්ටුව මලකඩ කා තිබුණි. ඇතුළතින් වෙල්ඩින් කරන එළියක් සහ යකඩ තලන හඬක් ඇසුණි.

"ලෑස්ති වෙන්න නිතුර්ය," ශායා ඉණේ තිබූ පිහිය අතගා බැලුවාය. "සලීම් කියන්නේ හොඳ මිනිහෙක් නෙවෙයි. එයා උදව් කරන්නේ සල්ලිවලට විතරයි. අපි එයාට පෙන්නන්න ඕන අපි දුර්වල නෑ කියලා."

ඔවුන් ගේට්ටුවෙන් ඇතුළු වී බෝට්ටු අංගනය දෙසට ඇවිද ගියහ. විශාල බෝට්ටු කඳන් යෝධ මාළුන් මෙන් ගොඩබිම තබා තිබුණි. තැනින් තැන තෙල් බැරල් සහ යකඩ දම්වැල් විසිරී තිබුණි.

ෂෙඩ් එකක් යට, උඩුකය නිරුවත් මිනිසෙක් වෙල්ඩින් කරමින් සිටියේය. ඔහුගේ ඇඟ පුරාම පච්ච (Tattoos) කොටා තිබුණි.

"සලීම්!" ශායා කතා කළාය.

මිනිසා වෙල්ඩින් කිරීම නතර කර, ආරක්ෂක ආවරණය (Face Shield) ඔසවා බැලුවේය. ඔහු මැදි වයසේ පසුවන, දැඩි දේහධාරී අයෙකි. ඔහුගේ දෑස් රතු වී තිබුණේ බුලත් විට සහ මත්පැන් නිසා විය යුතුය.

ඔහු අතේ තිබූ යකඩ පොල්ල තද කර ගත්තේය. "කවුද යකෝ මේ රෑ?"

ශායා තොප්පිය ගලවා ඇගේ මුහුණ පෙන්නුවාය. "මාව අමතකද?"

සලීම් ඇය දෙස හොඳින් බැලුවේය. ක්ෂණිකව ඔහුගේ මුහුණේ තිබූ රළු බව වෙනස් වී පුදුමයක් මතු විය.

"මිස් රිහාර්යා?" ඔහු ඇසුවේය.

"නෑ. ශායා."

සලීම් යකඩ පොල්ල බිම දැමුවේය. ඔහු වටපිට බැලුවේ කවුරුන් හෝ දකීදැයි සැකයෙනි. "දෙයියනේ... ඔයාලා ගැන තමයි ඊයේ නිවුස් වලටත් කිව්වේ. මුළු රටම ඔයාලව හොයනවා."

"අපිට නවතින්න තැනක් ඕන සලීම්. දවස් දෙකකට," ශායා කෙලින්ම කීවාය. "සහ ආයුධ."

සලීම් නළල රැලි කළේය. ඔහු බිමට කෙළ පහරක් ගැසුවේය. "මිස්, මම දැන් ඕවා කරන්නේ නෑ. මම දැන් පාඩුවේ බෝට්ටු හදනවා. පොලිසිය මේ පැත්තෙත් කැරකෙනවා. මට අමාරුවේ වැටෙන්න බෑ."

ශායා ඉදිරියට ගොස් ඇගේ අතේ තිබූ රන් මුද්දක් ගලවා සලීම් වෙත වීසි කළාය.

"මේක විකුණලා ඔයාට පාඩුවක් නොවෙන්න බලාගන්න පුළුවන්. අපිට උදව් කළේ නැත්නම්..." ශායා නිතුර්ය දෙස බැලුවාය. නිතුර්ය දෑස් වලින් සංඥාවක් දුන්නේය. "අපිට සිද්ධ වෙනවා ඔයාගේ පරණ ෆයිල් ටික පොලිසියට ලීක් කරන්න. ඔයා දන්නවනේ මම ගාව ඒවත් තියෙනවා කියලා."

සලීම් සිනාසුණේය. ඒ කපටි සිනහවකි. "මිස් තාම පරණ විදිහමයි. හරි... මම උදව් කරන්නම්. හැබැයි මට ප්‍රශ්නෙකදි අත හෝදගන්න පුළුවන් වෙන්න ඕන."

ඔහු ඔවුන්ට යාබදව තිබූ කුඩා ලෑලි කාමරයක් පෙන්වූයේය. "ඔතන ඉන්න පුළුවන්. කාටවත් පේන්නෙ නෑ. කෑම මම ගෙනත් දෙන්නම්."

"ආයුධ?"

"හෙට උදේට. මගේ යාළුවෙක් ඉන්නවා නාවික හමුදාවෙන් පැනපු. එයා ගාව බඩු ඇති."

ඔවුන් කාමරයට ඇතුළු විය. එය තෙල් ගඳ ගසන, පරණ දැල් ගොඩ ගැසූ කාමරයකි. නමුත් එය සුරක්ෂිත බවක් දැනිණි.

නිතුර්ය බිම වාඩි විය. "එයා විශ්වාසද ශායා?"

"නෑ. 100%ක් නෑ. ඒකයි අපි පරිස්සමෙන් ඉන්න ඕන. එයා හෙට ආයුධ ගේනකම් විතරයි අපි මෙතන ඉන්නේ. ඊට පස්සේ අපි මාරු වෙනවා."

රාත්‍රිය නිහඬව ගලා ගියේය. නිතුර්ය නින්දට යාමට උත්සාහ කළද, ඔහුගේ සිතේ මැවුනේ ගුණපාල මාමාගේ අවසන් සටනයි.

මේ අතර, ත්‍රිකුණාමලයේ 'මාබල් බීච්' (Marble Beach) හි පිහිටි සුඛෝපභෝගී රිසෝට් එකක, විදේශීය ජාතිකයෙක් දුරකථන ඇමතුමක් ගනිමින් සිටියේය. ඔහු 'The Syndicate' හි ආසියානු කලාපීය නියෝජිතයා වූ 'මිස්ටර් චෑන්' (Mr. Chan) ය.

"සර්, සිග්නල් එකක් හම්බුණා. ත්‍රිකුණාමලේ ටවුන් එකේ ATM එකකින් සල්ලි ගත්ත කෙනෙක්ගේ මූණ, අපේ ෆේෂල් රෙකග්නිෂන් (Facial Recognition) සිස්ටම් එකට මැච් වුණා. ඒ කෙල්ල නෙවෙයි, කොල්ලා."

චෑන් වයින් වීදුරුව තොල ගෑවේය. "බොහොම හොඳයි. බ්ලැක් ඊගල් ටීම් එකට කියන්න කුරුණෑගල අත ඇරලා ත්‍රිකුණාමලේට එන්න කියලා. මේ පාර... මට එයාලගේ මිනී ඕන."

නිතුර්ය සහ ශායා නොදැනුවත්වම ඔවුන්ගේ ස්ථානය හෙළි කරගෙන තිබුණි. ඒ ඔවුන් ටී ෂර්ට් මිලදී ගැනීමට ගිය කඩය අසල තිබූ ATM යන්ත්‍රයේ කැමරාවෙනි.

තාක්ෂණය සහ බලය ඉදිරියේ සැඟවී සිටීම පහසු නැත.

පසුදා උදෑසන මුහුදු සුළඟත් සමඟ ලුණු රස මුසු වූ උණුසුමක් දැනෙන්නට විය. සලීම්ගේ බෝට්ටු අංගනය කාර්යබහුල වන්නට පෙර, ශායා සහ නිතුර්ය අවදි වී සීරුවෙන් සිටියහ.

උදෑසන 7:00 ට පමණ සලීම් කාමරයට පැමිණියේ විශාල බෑගයක්ද රැගෙන ය. ඔහුගේ මුහුණේ තිබුණේ නොසන්සුන් බවකි. නළලත දහඩිය බිඳු රැඳී තිබුණි.

"බඩු ගෙනාවා," සලීම් බෑගය මේසය මත තැබුවේය.

ශායා වහාම බෑගයේ සිප් එක විවෘත කළාය. එහි තිබුණේ අලුත් පන්නයේ 'ග්ලොක් 17' (Glock 17) වර්ගයේ පිස්තෝල දෙකක් සහ උණ්ඩ පෙට්ටි කිහිපයකි. ඊට අමතරව කුඩා අත් බෝම්බ (Flashbangs) දෙකක්ද විය.

"මේවා නේවි එකේ සීල් ටීම් පාවිච්චි කරන ඒවා," සලීම් කීවේය. "එකකට ලක්ෂ පහයි. මුළු ගාන ලක්ෂ පහළොවයි."

"සල්ලි පස්සේ දෙන්නම්. දැනට මේක තියාගන්න," ශායා ඇගේ අතේ තිබූ වටිනා ඩයමන්ඩ් බ්‍රේස්ලට් එක ගලවා දුන්නාය. එය රිහාර්යාගේ තවත් ආභරණයකි.

සලීම් එය අතට ගෙන ආලෝකයට අල්ලා බැලුවේය. ඔහුගේ කෑදර දෑස් දිලිසුණි. "හරි. ගනුදෙනුව ඉවරයි. දැන් ඉක්මනට මෙතනින් යන්න. මගේ මිනිස්සු එන්න කලින්."

ශායා එක පිස්තෝලයක් ගෙන එහි ක්‍රියාකාරිත්වය (Slide rack) පරීක්ෂා කළාය. ඇය එය නිතුර්ය වෙත දිගු කළාය.

"මේක ගන්න නිතුර්ය. අද ඉඳන් මේක තමයි ඔයාගේ හොඳම යාළුවා."

නිතුර්ය වෙව්ලන දෑතින් පිස්තෝලය අතට ගත්තේය. එහි බර ඔහුගේ අතට දැනුනි. මීට පෙර ඔහු අතට ගෙන තිබුණේ පරිගණක මවුස් එකක් හෝ පෑනක් පමණි. දැන් ඔහු අතේ ඇත්තේ මරණය ගෙන දෙන උපකරණයකි.

"කොහොමද මේක පාවිච්චි කරන්නේ?"

"මම කියලා දෙන්නම්. දැනට ඉණේ ගහගන්න."

හදිසියේම සලීම්ගේ දුරකථනය නාද විය. ඔහු ගැස්සී ගියේය. ඔහු දුරකථනය දෙස බලා කෝල් එක කට් කළේය.

"කවුද ඒ?" ශායා සැකයෙන් ඇසුවාය.

"කවුරුත් නෑ... කස්ටමර් කෙනෙක්," සලීම් ගොත ගැසුවේය. ඔහු ආපසු හැරී දොර දෙසට යන්නට හැදුවේය. "මම ගේට්ටුව අරින්නම්."

"නවතිනවා!" ශායා පිස්තෝලය සලීම්ගේ ඔලුවට එල්ල කළාය. "ඔයා බොරු කියන්නේ සලීම්. කවුද කතා කළේ?"

සලීම් අත් දෙක ඔසවා ගත්තේය. "පිස්සුද ශායා? මම උදව් කළා විතරයි."

ඒ මොහොතේම පිටතින් වාහන කිහිපයක් වේගයෙන් පැමිණ බ්‍රේක් ගසන හඬ ඇසුණි. ටයර් පාරේ ඇතිල්ලෙන හඬ මුළු අංගනයම දෙදරවා හැරියේය.

"උඹ මාව පාවලා දුන්නා නේද බල්ලෝ!" ශායා කෑගැසුවාය.

"මට කරන්න දෙයක් නෑ! උන් මගේ පවුලම මරනවා කිව්වා!" සලීම් බැගෑපත් විය.

ටාං!

ගේට්ටුව දෙසින් එල්ල වූ ස්නයිපර් වෙඩි උණ්ඩයක් ලෑලි බිත්තිය විදගෙන විත් සලීම්ගේ පපුව පසාරු කරගෙන ගියේය. සලීම් කටින් ලේ දමමින් බිම ඇද වැටුණි.

"පහත් වෙන්න නිතුර්ය!" ශායා කෑගසමින් මේසය පෙරළා එය ආවරණයක් කර ගත්තාය.

"සර්, ටාගට් එක ඇතුළේ. ලෝකල් එකා ඉවරයි," ස්නයිපර් වෙඩික්කරු සන්නිවේදන යන්ත්‍රයෙන් දැනුම් දුන්නේය.

ගේට්ටුව කඩාගෙන කළු පැහැති ඩිෆෙන්ඩර් රථ දෙකක් අංගනයට ඇතුළු විය. ඉන් බැසගත් 'බ්ලැක් ඊගල්' භටයන් හය දෙනෙක්, නවීන ගිනි අවි එල්ල කරමින් ලෑලි කාමරය දෙසට වෙඩි තබන්නට පටන් ගත්හ.

ලෑලි කාමරය පෙනේරයක් මෙන් හිල් වී යද්දී, නිතුර්ය සහ ශායා බිම දිගා වී සිටියහ. ලී කුඩු සහ වීදුරු කැබලි ඔවුන්ගේ ඇඟට වැටුණි.

"අපිට මෙතන ඉන්න බෑ! අපිව කොටු වෙලා!" නිතුර්ය කෑගැසුවේ වෙඩි හඬ මධ්‍යයේය.

"පිටිපස්සේ දොරෙන් බෝට්ටු යාඩ් එකට පනිමු!" ශායා ඇගේ පිස්තෝලය ගෙන ජනේලයෙන් එළියට අත දමා අන්ධ ලෙස වෙඩි කිහිපයක් (Blind fire) තැබුවාය. එයින් භටයන් මොහොතකට පසුබැස්සහ.

"යමු!"

ඔවුන් දෙදෙනා පිටුපස දොර කඩාගෙන එළියට පැන්නහ. දැන් ඔවුන් සිටියේ අලුත්වැඩියා කරමින් තිබූ විශාල ධීවර බෝට්ටු කඳන් අතරය.

"අල්ලපියව්! පණපිටින් හරි මළමිනිය හරි කමක් නෑ!" අණ දෙන නිලධාරියා කෑගැසුවේය.

භටයන් දෙපැත්තෙන් වට කරමින් ඉදිරියට ආහ.

නිතුර්ය බෝට්ටු එන්ජිමක් පිටුපස සැඟවුණේය. එක් භටයෙක් ඔහු දෙසට දිව එනු ඔහු දුටුවේය. නිතුර්යගේ අතේ වූ පිස්තෝලය ගැහෙන්නට විය.

රිහාර්යා මැරුණේ මුන් හින්දා. මම මැරෙන්නෙ නෑ.

නිතුර්ය දෑස් තද කරගෙන, භටයා දෙසට වෙඩි තැබුවේය. පළමු උණ්ඩය ඉලක්කය වැරදී ගියද, දෙවැන්න භටයාගේ කකුලට වැදුණි. භටයා කෑගසමින් බිම වැටුණි.

"හොඳයි නිතුර්ය!" ශායා ප්‍රශංසා කළාය. ඇය ඉදිරියෙන් ආ තවත් භටයෙකුට වෙඩි තැබුවාය.

ඔවුන් බෝට්ටු අංගනයේ කෙළවරට, එනම් මුහුද අයිනට ළඟා වූහ. එතැන ජැටියේ කුඩා වේගී බෝට්ටුවක් (Speed Boat) නවතා තිබුණි.

"අර බෝට්ටුව! ඉක්මනට!"

ඔවුන් ජැටිය දිගේ දිව ගියහ. නමුත් ඒ මොහොතේම ප්‍රධාන ගොඩනැගිල්ලේ වහලය මත සිටි ස්නයිපර්වරයා ඔවුන්ව ඉලක්ක කළේය.

ටාං!

වෙඩි උණ්ඩය නිතුර්යගේ උරහිස සූරාගෙන ගියේය. ඔහු වේදනාවෙන් කෑගසමින් ජැටිය මත ඇද වැටුණි.

"නිතුර්ය!" ශායා ආපසු හැරී ඔහු වෙත දිව ආවාය.

"මාව දාලා යන්න ශායා! මට දුවන්න බෑ!" නිතුර්ය උරහිස අල්ලාගෙන කීවේය. ලේ ඇඟිලි අතරින් ගලා ගියේය.

"පිස්සු කියවන්න එපා!" ශායා නිතුර්යගේ කරට අත දමා ඔහු ඔසවා ගත්තාය. ඇය ස්නයිපර්වරයා දෙසට අර ෆ්ලෑෂ්බෑන්ග් (Flashbang) බෝම්බය වීසි කළාය.

බුම්!

විශාල ආලෝකයක් සහ ශබ්දයක් නිකුත් විය. ස්නයිපර්වරයාගේ දෑස් නිල වී ඔහුට ඉලක්කය අහිමි විය.

ඒ තත්පර කිහිපය තුළ ශායා නිතුර්යව බෝට්ටුවට තල්ලු කර, ලණු කපා දමා එන්ජිම පණ ගැන්වූවාය.

එන්ජිම ගොරවාගෙන පණ ගැන්වුණි. ශායා වේගය උපරිම කර (Full Throttle) බෝට්ටුව හරවා ගත්තාය.

වෙරළේ සිටි භටයන් බෝට්ටුවට වෙඩි තැබුවද, එය වේගයෙන් දිය රළ කපාගෙන මුහුද දෙසට ඇදී ගියේය.

විනාඩි කිහිපයකින් ඔවුන් වෙරළෙන් ඈත් විය. වෙරළේ සිටි කළු රූප කුඩා තිත් බවට පත් විය.

නිතුර්ය බෝට්ටුවේ පතුලේ වැතිරී අහස දෙස බලා සිටියේය. උරහිසේ වේදනාව ඉවසිය නොහැක.

"අල්ලගෙන ඉන්න නිතුර්ය... අපි බේරුණා..." ශායාගේ හඬ ඈතින් වගේ ඇසුණි. ඇගේ මුහුණේ කඳුළු තිබෙනු ඔහු දුටුවේය.

"අපි... අපි කොහෙද යන්නේ?"

"පරෙවි දූපත (Pigeon Island) පැත්තට. එතන මගේ හංගපු තැනක් තියෙනවා."

නිතුර්ය දෑස් පියා ගත්තේය. මුහුදු සුළඟ ඔහුගේ මුහුණේ වැදුණි. ඔහු මිනීමරුවෙකු බවට පත් වී ඇත. තාත්තාගේ ව්‍යාපාරික ලෝකයෙන් පටන් ගත් ගමන දැන් ලේ වැගිරෙන යුද්ධයක් බවට පත් වී හමාරය.

නමුත් ඔහු ජීවතුන් අතරය. රිහාර්යා වෙනුවෙන් සටන් කිරීමට ඔහු තවමත් පණපිටින් සිටී.

වේගී බෝට්ටුව ඉන්දියන් සාගරයේ නිල් දිය මත වේගයෙන් පැන යද්දී, ඒ ගැස්සෙන වාරයක් පාසා නිතුර්යගේ උරහිසෙන් විදුලි කොටන්නාක් වැනි වේදනාවක් ඇති විය. මුහුදු රළ පහරින් විසිවෙන ලුණු වතුර ඔහුගේ තුවාලයට වැටෙන විට දැනෙන දැවිල්ල ඉවසිය නොහැක.

"නිතුර්ය! ඇස් පියාගන්න එපා! මාත් එක්ක කතා කරන්න!" ශායා සුක්කානම අතින් හසුරුවන ගමන් කෑගැසුවාය. ඇගේ කොණ්ඩය සුළඟට අපිළිවෙල වී මුහුණ වසාගෙන තිබුණි.

"මට... මට මහන්සියි ශායා..." නිතුර්යගේ කටහඬ හීන් විය. ඔහුගේ ඇස් පියවෙන්නට යයි. ලේ වහනය වීම නිසා ඔහුගේ ශරීරයේ උෂ්ණත්වය අඩු වී සීතලක් දැනෙමින් තිබුණි.

"තව ටිකයි. අර පේන ගල් පරය ගාවට යන්න ඕන. එතන ආරක්ෂිතයි."

ශායා බෝට්ටුව පරෙවි දූපතට මඳක් ඔබ්බෙන් පිහිටි කුඩා, ගල් සහිත දූපතක් දෙසට හරවා ගත්තාය. එය සංචාරකයන් නොයන, ධීවරයන් පවා මග හරින තැනකි.

විනාඩි දහයකට පසු බෝට්ටුව ගල් පර අතරින් රිංගා කුඩා ස්වභාවික වරායක් වැනි තැනකට ඇතුළු විය. එහි ජලය නිසල ය. වටේටම උස ගල් කුළු තිබූ නිසා පිටතින් එන අයට බෝට්ටුව නොපෙනේ.

ශායා එන්ජිම නතර කළාය. ඇය වහාම නිතුර්ය අසලට පැන්නාය.

"දැන් බහින්න ඕන. ඔයාට නැගිටින්න පුළුවන්ද?"

නිතුර්ය උත්සාහ කළද ඔහුගේ කකුල් පණ නැත. ශායා ඔහුගේ නිරෝගී අත ඇගේ කරට දමාගෙන, මුළු වෙරම යොදා ඔහු ඔසවා ගත්තාය. ඔවුන් දෙදෙනා ඉණ දක්වා වතුරේ බැස, ගල් පර මතින් වෙරළට ගොඩ වූහ.

එතැන කුඩා ගල් ලෙනක් (Cave) විය. ඉස්සර මත්ද්‍රව්‍ය ජාවාරම්කරුවන් භාණ්ඩ සඟවා තැබීමට භාවිතා කළ තැනක් බව එහි තිබූ හිස් ප්ලාස්ටික් කෑන් වලින් පෙනෙන්නට තිබුණි.

ශායා නිතුර්යව ලෙන ඇතුළේ තිබූ පැතලි ගලක් මත හාන්සි කළාය.

"දැන් තමයි අමාරුම හරිය," ශායා ඉණේ තිබූ පිහිය ගෙන නිතුර්යගේ ටී ෂර්ට් එකේ අත කපා දැමුවාය.

තුවාලය දරුණු ලෙස පෙනුණි. වෙඩි උණ්ඩය උරහිස පසාරු කරගෙන ගොස් නැතත්, මාංශ පේශී ඉරාගෙන (Graze wound) ගොස් තිබුණි. ලේ ගැලීම නතර වී නැත.

"උණ්ඩය ඇතුළේ නෑ. ඒක වාසනාවක්," ශායා දීර්ඝ හුස්මක් හෙලුවාය. "ඒත් ලේ යන එක නවත්තන්න ඕන. මේක රිදෙයි නිතුර්ය. කෑගහන්න ඕන නම් කෑගහන්න."

ඇය බෝට්ටුවෙන් ගෙනා ප්‍රථමාධාර පෙට්ටිය (සලීම් දුන් ආයුධ බෑගයේ තිබූ කුඩා පැකට්ටුවක්) විවෘත කළාය. එහි තිබුණේ බැන්ඩේජ් සහ විෂබීජ නාශක දියරයක් (Surgical Spirit) පමණි.

"ලෑස්තිද?"

නිතුර්ය දෑස් තද කරගෙන හිස සැලුවේය.

ශායා ස්ප්‍රීතු දියරය කෙලින්ම විවෘත තුවාලයට වත් කළාය.

"ආ.....හ්!"

නිතුර්යගේ කෑගැසීම ගල් ලෙන තුළ දෝංකාර දුන්නේය. වේදනාව කොතරම්ද කිවහොත් ඔහුගේ ඇස් ඉදිරිපිට තරු විසි විය. ඔහු ශායාගේ අත තදින් මිරිකුවේය.

"ඉවරයි... ඉවරයි..." ශායා ඉක්මනින් තුවාලය පිරිසිදු කර වෙළුම් පටියකින් තද කර ගැටගැසුවාය.

නිතුර්ය හති දමමින් ගල මත වැතිර සිටියේය. දහඩියෙන් ඔහුගේ මුළු ඇඟම තෙත් වී තිබුණි.

ශායා ඔහු අසල බිම වාඩි වී, ඔහුගේ හිස අතගෑවාය. "ඔයා දක්ෂයි නිතුර්ය. අද ඔයා කරපු දේ... ඒක ලේසි නෑ."

"මම... මම මිනිහෙක්ට වෙඩි තිබ්බා ශායා," නිතුර්ය උඩ බලාගෙන මිමිණුවේය. "මම කවදාවත් හිතුවේ නෑ මගේ අතින් එහෙම දෙයක් වෙයි කියලා."

"ඔයා කළේ වෙඩි තියපු එක නෙවෙයි. ඔයා කළේ අපිව බේරගත්ත එක. ඒ වෙලාවේ ඔයා වෙඩි තිබ්බේ නැත්නම්, දැන් අපි දෙන්නම මිනී පෙට්ටිවල."

ශායා නැගිට ලෙනේ දොරකඩට ගියාය. ඇය පිස්තෝලය අතට ගෙන මුහුද දෙස බලා සිටියාය. ඉර බැස ගොස් අන්ධකාරය රජ වී තිබුණි. ඈතින් ත්‍රිකුණාමලය වරායේ ප්‍රදීපාගාරයේ එළිය වරින් වර කැරකෙනු පෙනුණි.

"අද රෑට මෙතන ඉමු. හෙට... හෙට අපි තීරණයක් ගන්න ඕන."

මධ්‍යම රාත්‍රිය වන විට නිතුර්යට තද උණ ගැනී තිබුණි. තුවාලයේ වේදනාව සහ ශරීරයේ වෙහෙස නිසා ඔහු නින්දෙන් දොඩවන්නට විය. ශායා මුළු රැයම නිදි වර්ජිතව ඔහු ළඟ සිටියාය. ඇය වරින් වර තෙත රෙදි කඩකින් ඔහුගේ නළල තෙත් කළාය.

"රිහාර්යා... යන්න එපා..." නිතුර්ය නින්දෙන් මිමිණුවේය.

ශායාගේ හදවත නැවතුණි. ඔහු තවමත් දකින්නේ රිහාර්යාව ය. තමන් කොපමණ කැපකිරීමක් කළත්, නිතුර්යගේ හිතේ පළමු තැන හිමිව ඇත්තේ මියගිය තම සොහොයුරියට බව ඇය දනී. ඊර්ෂ්‍යාවක් නොවූවත්, ඇයට සියුම් දුකක් දැනිණි.

පාන්දර ජාමයේ නිතුර්යගේ උණ බැස ගියේය. ඔහු දෑස් හැර බලන විට දුටුවේ, ලෙනේ දොරකඩ අසල ගිනි මැලයක් ගසාගෙන, ඒ දෙස බලාගෙන කල්පනා කරන ශායාවයි. ගිනි එළියෙන් ඇගේ මුහුණ රන්වන් පැහැයෙන් දිලිසුණි.

"ශායා..."

ඇය ගැස්සී හැරී බැලුවාය. "ඔයාට කොහොමද දැන්?"

"ටිකක් හොඳයි. වතුර ටිකක් දෙනවද?"

ශායා වතුර බෝතලය ඔහුට දුන්නාය. නිතුර්ය වතුර බී හිස ඔසවා බැලුවේය.

"අපි කොච්චර කල් මෙහෙ ඉන්නද?"

"අපිට වැඩිය කල් ඉන්න බෑ. සලීම් මැරුණා කියන්නේ අපේ එකම ලින්ක් (Link) එකත් නැති වුණා කියන එක. දැන් අපිට තියෙන්නේ එකම එක හෝඩුවාවයි."

"මොකක්ද?"

ශායා ඇගේ සාක්කුවෙන් කුඩා කොළ කෑල්ලක් ගත්තාය. "සලීම් මැරෙන්න කලින් මට මේක දුන්නා. මම හිතුවේ මේක ආයුධ ලිස්ට් එකක් කියලා. ඒත් මේකේ තියෙන්නේ වෙන දෙයක්."

ඇය කොළය නිතුර්යට දුන්නාය. එහි පැන්සලෙන් ලියා තිබුණේ ඉලක්කම් වගයකි.

06°55'N 79°52'E - LEVEL 4 ACCESS

"මේ මොනවද?" නිතුර්ය ඇසුවේය.

"මේ ඛණ්ඩාංක (Coordinates). මේකෙන් කියන්නේ තැනක් ගැන. මම අර බෝට්ටුවේ තිබුණ GPS එකෙන් මේක චෙක් කළා."

"ඉතින්? ඒ කොහෙද?"

"කොළඹ. හරියටම කිව්වොත්... පෝට් සිටි (Port City) එක හදන තැනට කිට්ටුව මුහුද යට."

නිතුර්ය පුදුම විය. "මුහුද යට?"

"ඔව්. සලීම් කිව්වේ 'The Syndicate' එකේ මෙහෙයුම් මධ්‍යස්ථානය තියෙන්නේ හෝටලේක නෙවෙයි කියලා. මම හිතන්නේ තාත්තාගේ 'Project Lotus' එක කියන්නේ ඇත්තටම හෝටලයක් නෙවෙයි. ඒක බොරුවක්. ඇත්ත ප්‍රොජෙක්ට් එක තියෙන්නේ පොළොව යට, හරි වතුර යට හරි."

ශායාගේ දෑස්වල අලුත් බලාපොරොත්තුවක් දැල්වුණි.

"නිතුර්ය, ඔයාගේ තාත්තා හෝටලේ හැදුවේ පරණ වලව්ව උඩ විතරක් නෙවෙයි. වලව්වට යටින් තියෙන පරණ උමං මාර්ග පාවිච්චි කරලා, එයාලා ලොකු භූගත බංකර් එකක් (Underground Bunker) හදලා තියෙනවා. ඒකේ තමයි සින්ඩිකේට් එකේ ඩේටා සෙන්ටර් (Data Center) එක තියෙන්නේ. මුළු දකුණු ආසියාවෙම කළු සල්ලි පාලනය කරන සර්වර්ස් තියෙන්නේ එතන."

නිතුර්යගේ ඔලුවට යමක් වැටහුණි. "රිහාර්යා... රිහාර්යා එදා රෑ පාක් එකට ආවේ පෙන් ඩ්‍රයිව් එක දෙන්න විතරක් නෙවෙයි. එයා දැනගෙන හිටියා ඒ බංකර් එකට යන විදිහ."

"හරියටම හරි. ඒ පෙන් ඩ්‍රයිව් එකේ තිබුණේ ඒ බංකර් එකේ 'Level 4 Access' කෝඩ්ස්."

ශායා ගින්දරට ලී කැබැල්ලක් දැමුවාය.

"අපි ආපහු කොළඹ යන්න ඕන නිතුර්ය. අපි හිතුවේ සටන ඉවරයි කියලා. ඒත් ඇත්තම සටන තියෙන්නේ කොළඹ, තාත්තාගේ හෝටලේ යට."

"ඒත්... මම හිතුවේ තාත්තා හිරේ ගියාම ඒක සීල් තිබ්බා කියලා."

"උඩ තියෙන හෝටලේ සීල් තිබ්බට, යට තියෙන බංකර් එක ගැන පොලිසිය දන්නෙ නෑ. සින්ඩිකේට් එක තාම ඒක ඔපරේට් කරනවා ඇති. අර බ්ලැක් ඊගල්ස්ලා අපිව මරන්න හදන්නේ, අපි ඒ රහස හොයාගනී කියලා බයට."

නිතුර්ය අමාරුවෙන් නැගිට වාඩි විය. ඔහුගේ උරහිස රිදුම් දුන්නද, ඔහුගේ හිතේ අලුත් ධෛර්යයක් ඇති විය.

"එහෙනම් අපි යමු. අපි ගිහින් ඒ සර්වර්ස් විනාශ කරමු. එතකොට සින්ඩිකේට් එක ඉවරයි."

"ලේසි වෙන එකක් නෑ. අපි යන්නේ සිංහයාගේ කට ඇතුළට."

"අපි දැනටමත් සිංහයාගේ කටේ ඉන්නේ ශායා. දැන් තියෙන්නේ උගේ දත් ටික ගලවන එක විතරයි."

පසුදා උදෑසන ඉර පායන විට, කුඩා බෝට්ටුව නැවතත් මුහුදට අවතීර්ණ විය. මේ වතාවේ ඔවුන් යන්නේ පැන යන්නට නොවේ. සතුරාගේ හදවතටම පහර දීමටය.

දඩයම අවසන් ය. දැන් දඩයම්කරුවන්, ගොදුරු බවට පත්වන කාලය පැමිණ ඇත.