රතු සෙවණැල්ල ❤️ - Chapter 6

දුම්රිය පෙට්ටියේ විවෘත දොරෙන් ඇතුළු වූ දැඩි හිරු රැස් දහරාවක් නිතුර්යගේ මුහුණට වැදුණි. ඔහු අමාරුවෙන් දෑස් විවර කළේය. මුළු ඇඟම තලා දැමුවාක් මෙන් රිදුම් දෙයි. ඔහු හිස ඔසවා වටපිට බැලුවේය.

ඔවුන් සිටියේ සිමෙන්ති කොට්ට පටවා තිබූ භාණ්ඩ ප්‍රවාහන පෙට්ටියක ය. සිමෙන්ති කුඩු සහ වේලී ගිය මඩ නිතුර්යගේ ඇඳුම්වල තවමත් තැවරී තිබුණි.

ඔහු අසලම, සිමෙන්ති කොට්ටයක් හිසට තබාගෙන ගුලි වී නිදා සිටින ශායා දෙස ඔහු බැලුවේය. ඇගේ මුහුණේ සහ අත්වල තිබූ මඩ වේලී ගොස් ඉරිතලා තිබුණි. ඇගේ කොණ්ඩය අවුල් වී මුහුණ වසාගෙන ඇත. නින්දේදී ඇය ඉතා අහිංසක, කුඩා දැරියක් මෙන් පෙනුනද, මේ කුඩා සිරුර තුළ සැඟවී ඇති යෝධ ශක්තිය ගැන නිතුර්ය පුදුම විය.

"ශායා..." නිතුර්ය ඇගේ උරහිසට සෙමෙන් තට්ටු කළේය.

ඇය ගැස්සී අවදි වූවාය. ක්ෂණිකව ඇය ඉණේ සඟවාගෙන සිටි කුඩා පිහියක් අතට ගත්තාය. ඒ ප්‍රතිචාරය පුහුණුව ලැබූ සටන්කරුවෙකුගේ සහජ ඉවයි.

"ආ... නිතුර්ය..." ඇය පිහිය පහත් කළාය. "අපි කොහෙද?"

"මම දන්නේ නෑ. එළිය බලන්න."

ශායා නැගිට දොර ළඟට ගියාය. දුම්රිය ගමන් කරමින් තිබුණේ විශාල කැලෑවක් මැදිනි. ගස්වල ස්වභාවය අනුව මෙය වියළි කලාපය බව පෙනෙන්නට තිබුණි. ඈතින් පෙනෙන නිල් පැහැති කඳු පන්තිය සහ යෝධ ගස් හඳුනාගත නොහැකි විය.

"මේ යන්නේ උතුරු මැද පළාතට වෙන්න ඇති. අනුරාධපුරේ පැත්තට," ශායා අනුමාන කළාය. "අපි ස්ටේෂන් එකකට යන්න හොඳ නෑ. එතන පොලිසිය හෝ අර කණ්ඩායම අපිව චෙක් කරන්න පුළුවන්."

"අපි කොහොමද බහින්නේ? කෝච්චිය තාම වේගෙන් යනවා."

"ඉස්සරහට වංගුවක් හරි කන්දක් හරි එනකම් බලන් ඉන්න වෙනවා. එතකොට වේගෙ අඩු වෙයි."

ශායා නැවතත් බිම වාඩි වූවාය. ඇය ඇගේ අත දෙස බැලුවාය. ඊයේ රෑ කම්බි වැටෙන් රිංගද්දී කැපුණු තුවාලය පෑරී ලේ සහ මඩ මිශ්‍ර වී තිබුණි.

"ඒක ඉන්ෆෙක්ෂන් වෙයි," නිතුර්ය කීවේය. ඔහු තමා ඇඳ සිටි කමිසයේ පිරිසිදු කෙළවරක් ඉරා ගත්තේය. "ඉන්න මම ගැටගහන්නම්."

ඔහු ඇගේ අත පරිස්සමින් පිස දමා රෙදි පටියෙන් වෙළුම් පටියක් දැමුවේය. ශායා ඔහු දෙස බලා සිටියේ අමුතු බැල්මකිනි.

"ඇයි?" නිතුර්ය ඇසුවේය.

"මුකුත් නෑ," ඇය අහක බලා ගත්තාය. "රිහාර්යා වාසනාවන්තයි. ඔයා වගේ කෙනෙක් එයාට ආදරේ කළාට."

නිතුර්යගේ හදවතේ සියුම් වේදනාවක් ඇති විය. "ඒත් මට එයාව බේරගන්න බැරි වුණා."

"ඔයා දැන් මාව බේරගත්තා නිතුර්ය. ඒ ඇති."

පැයකට පමණ පසු දුම්රියේ වේගය අඩාල වන්නට විය. දුම්රිය එන්ජිම තදින් බෙරිහන් දෙමින් කන්දක් අදින්නට පටන් ගත්තේය. වටපිටාවේ තිබුණේ පාළු ලඳු කැලෑවකි.

"දැන් වෙලාව හරි," ශායා නැගිට්ටාය. "අපි පනිමු."

ඔවුන් දෙදෙනා දුම්රිය පෙට්ටියේ දොරකඩට පැමිණියහ. ශායා පළමුව පැන්නාය. ඇය දක්ෂ ලෙස තණකොළ මත පෙරළී ගියාය. නිතුර්යද ඈ පසුපස පැන්නේය. ඔහු පඳුරක් මතට වැටී නතර විය.

දුම්රිය ඔවුන්ව දමා ඈතට ඇදී ගියේය.

දැන් ඔවුන් සිටින්නේ නන්නාඳුනන කැලෑවක් මැදය. වතුර පොදක් හෝ කෑමට යමක් ළඟ පාතක නැත.

හිරු මුදුන් වී තිබුණි. ගිනියම් අව්ව පොළොව පුළුස්සා දමමින් තිබුණි. නිතුර්ය සහ ශායා කැලෑව මැදින් වැටුණු අඩි පාරක් දිගේ ඇවිද ගියහ. ඔවුන්ගේ උගුර කට වේලී ගොස් තිබුණි.

"මට වතුර ටිකක් ඕන..." නිතුර්ය කෙඳිරුවේය.

"තව ටිකක් යමු. අර කුරුල්ලෝ කෑගහන පැත්තේ වතුර ඇති," ශායා දිරිමත් කළාය.

තවත් කිලෝමීටරයක් පමණ ගිය විට ගස් අතරින් නිල් පැහැති ජල තලාවක් දිස් විය. එය කැලෑව මැද පිහිටි පැරණි වැවකි. වැව් තාවුල්ලේ කුඹුක් ගස් සෙවණක් සාදා තිබුණි.

ඔවුන් දෙදෙනා වැවට දිව ගොස් දණින් වැටී දෝත පුරා වතුර බිව්වෝය. වතුරේ රස නිතුර්යගේ පණ නල රැක දුන්නේය. ඔවුන් මුහුණ කට සෝදාගෙන, ඇඳුම්වල තිබූ මඩ සෝදා ගත්හ.

ටික වේලාවක් වැව් බැම්මේ වාඩි වී විවේක ගනිද්දී, ඈතින් මී හරකුන් දක්කන මිනිසෙකු එනු පෙනුණි. ඔහු වයසක ගැමියෙකි. අතේ කෙවිටක් සහ ඉණේ පිහියක් විය.

නිතුර්ය කලබල විය. "අපි හැංගෙමුද?"

"නෑ. හැංගුණොත් සැක හිතෙයි. අපි අතරමං වුණා වගේ ඉමු," ශායා කීවාය.

ගැමියා ඔවුන් අසලට පැමිණ නතර විය. ඔහු මේ අමුතු ජෝඩුව දෙස බැලුවේ විමසිල්ලෙනි. ඉරා ගිය ඇඳුම්, තුවාල වූ අත්, සහ නාගරික පෙනුම ඔහුට ගැටලුවක් විය.

"කොයි රටේද මේ දරුවෝ?" ගැමියා ඇසුවේය.

"අපි... අපි කොළඹ මාමා," නිතුර්ය බොරුවක් ගෙතුවේය. "අපි මේ පැත්තේ ට්‍රිප් එකක් ආවා. යාළුවෝ එක්ක කැලේ බලන්න ගිහින් අපි අතරමං වුණා. වාහනේ කොහෙද දන්නේ නෑ. ෆෝන් වල සිග්නල් නෑ."

ගැමියා ඔවුන් දෙස බලා බුලත් විටක් කෑවේය. ඔහුගේ දෑස්වල තිබුණේ අවිශ්වාසයකි. නමුත් ගැමිකම නිසා එන අනුකම්පාව ඊට වඩා වැඩි විය.

"ට්‍රිප් ගිහින් අතරමං වුණාද? නැත්නම් ගෙවල් වලින් පැනලා ආවද?" ඔහු සිනාසුණේය. "කමක් නෑ. බඩගිනි ඇතිනේ. වරෙල්ලා අපේ පැලට. බත් ටිකක් කන්න පුළුවන්."

නිතුර්ය සහ ශායා එකිනෙකා දෙස බැලූහ. මෙය ආරක්ෂිතද? නමුත් බඩගින්න ඊට වඩා බලවත් විය.

"ස්තූතියි මාමා," ශායා කීවාය.

ඔවුන් ගැමියා පසුපස වැව් බැම්ම දිගේ ගියහ. වැවෙන් එහා පැත්තේ කුඩා හේනක් සහ මැටි ගැසූ පැලක් දිස් විය.

මේ ගැමියා හුදෙක් උදව්වක් කරනවාද? නැතහොත් ඔහු රූපවාහිනියේ ප්‍රවෘත්ති බලා, මේ සිටින්නේ මුළු රටම සොයන පලාගිය යුවළ බව හඳුනා ගනීවිද?

ඔවුන් පැලට ගොඩ වුණේ අවිනිශ්චිත හෙට දවස ගැන බියෙනි. නමුත් ඔවුන් නොදත් දෙය නම්, මේ ගැමියා හුදෙක් ගොවියෙකු පමණක් නොවන බවයි.

ඔහුගේ පැලේ බිත්තියේ එල්ලා තිබූ පැරණි ඡායාරූපයක් නිතුර්යගේ ඇස ගැටුණි. එහි සිටියේ හමුදා නිල ඇඳුමෙන් සැරසුණු තරුණයෙකි. ඒ මේ ගැමියාගේ තරුණ කාලයයි.

ඔහු 'විශේෂ බළකායේ' (Special Forces) විශ්‍රාමික සෙබළෙක

ගැමියා ඔවුන්ට පැල පිටුපස තිබූ ළිඳ පෙන්වූයේය. දින ගණනක් තිස්සේ ඇඟේ තැවරී තිබූ කුණු සහ මඩ සෝදා හරින විට නිතුර්යට දැනුනේ නැවත උපතක් ලැබුවා වැනි හැඟීමකි. සීතල ළිං වතුරෙන් ගත නිවී ගියද, සිතේ තිබූ ගින්න තවම නිවී නොතිබුණි.

ඔවුන් නැවත පැලට එන විට, ගැමියා බිම පැදුරක් එලා, මැටි හට්ටිවල තිබූ බත් සහ වට්ටක්කා වෑංජනයක් බෙදා දී තිබුණි. ඊට අමතරව කරවල කබලක් සහ පොල් සම්බෝලයක් ද විය.

"වාඩි වෙයල්ලා. රජ කෑම නම් නෑ. දුප්පත් අපි කන දේ තමයි," ගැමියා බුලත් විට හපමින් කීවේය.

නිතුර්ය සහ ශායා එකිනෙකා දෙස බලා බිම වාඩි වූහ. ඔවුන්ට බඩගින්න කොතරම්ද කිවහොත්, ඒ රළු හාලේ බත් ඔවුන්ට දැනුනේ දිව්‍ය භෝජනයක් ලෙසිනි. ඔවුන් කතා බහක් නොමැතිවම වේගයෙන් කෑම කෑහ.

ගැමියා ඔවුන් දෙස බලා සිටියේ සියුම් සිනහවක් මුව අග රඳවා ගෙනය. ඔහුගේ දෑස් උකුස්සෙකුගේ මෙන් තියුණු විය. ඔහු ශායා බත් අනන ආකාරය, ඇය වටපිට බලන ආකාරය සහ ඇගේ දකුණු අතේ ඇති වෙළුම් පටිය දෙස විශේෂයෙන් බැලුවේය.

"දුවගේ අතට මොකද වුණේ?" ඔහු හදිසියේම ඇසුවේය.

ශායා කෑම කන එක නතර කළාය. "අපි කැලේ අතරමං වුණු වෙලාවේ වැටෙන්න ගියා මාමා. එතකොට කම්බි වැටක හිර වුණා."

"හ්ම්..." ගැමියා හිස සැලුවේය. "කම්බි පාරක් නෙවෙයි වගේ පෙනුනේ. පිහි පාරක් වගේ."

නිතුර්යගේ බත් කට හිර විය. මේ මිනිසා සාමාන්‍ය ගොවියෙකු නොවන බව ශායා මෙන්ම නිතුර්යද දැන් සැක කරන්නට පටන් ගෙන තිබුණි.

කෑමෙන් පසු ගැමියා කුඩා බෝතලයක් රැගෙන ආවේය.

"ඕක ලෙහාපන්. මම බෙහෙත් ටිකක් දාන්නම්. කැලේ ඉන්නකොට තුවාල විෂ වුණොත් අත කපන්න වෙයි."

ශායා මඳක් පසුබෑවාය. නමුත් ගැමියාගේ බැල්මේ තිබූ විශ්වාසය නිසා ඇය අත දිගු කළාය. ඔහු පරණ රෙදි පටිය ගලවා, තුවාලය පරීක්ෂා කළේය. ඉන්පසු ඔහු අර තෙල් බෙහෙත තුවාලයට දමා පිරිසිදු රෙදි කඩකින් එය නැවත වෙළුවේය. ඔහු වෙළුම් පටිය ගැට ගැසූ ආකාරය (Bandaging technique) ඉතාම ක්‍රමවත්ය. එය සාමාන්‍ය ගැමියෙකුට වඩා පුහුණුව ලැබූ අයෙකුගේ ක්‍රමයකි.

"මාමාගේ නම මොකක්ද?" නිතුර්ය ඇසුවේය.

"මම ගුණපාල." ඔහු අත පිස දමා ගත්තේය. "මේ ගමේ එවුන් මට කියන්නේ 'ආමි ගුණේ' කියලා."

නිතුර්ය සහ ශායා ගල් ගැසුණහ. අර ඡායාරූපය ගැන නිතුර්යගේ සැකය හරි ය.

"මාමා... ආමි එකේද හිටියේ?"

ගුණපාල පැලේ බිත්තියේ එල්ලා තිබූ අර පරණ ඡායාරූපය දෙස බැලුවේය. එහි සිටියේ ටී-56 ගිනි අවියක් අතැතිව, කැළෑ ඇඳුමින් සැරසුණු තරුණ ගුණපාල ය.

"ඔව්. විශේෂ බළකායේ. අවුරුදු විස්සකට කලින්. යුද්දෙ ඉවර වෙලා මම රස්සාවෙන් අයින් වුණා. මට ඕන වුණා මේ සද්ද බද්ද නැති පැත්තකට ඇවිත් මැරෙනකම් පාඩුවේ ඉන්න."

ඔහු නිතුර්ය සහ ශායා දෙසට හැරුණේය. ඔහුගේ බැල්ම දැන් වෙනදාටත් වඩා බරපතල ය.

"ඒත් මට පේන විදිහට, උඹලා දෙන්නා මගේ පාළු ලෝකෙට ආයේ යුද්දයක් අරගෙන ඇවිත් වගේ."

ශායා වහාම නැගිට්ටාය. ඇය සීරුවෙන් සිටියාය.

"බය වෙන්න එපා දුව. මම උඹලව පාවලා දෙන්නෙ නෑ," ගුණපාල සන්සුන්ව කීවේය. "මම දැක්කා උඹලා එනකොටම. උඹලා නිකන් අතරමං වුණු ජෝඩුවක් නෙවෙයි. මේ කොල්ලා බය වෙලා හිටියට, දුවගේ ඇස්වල තියෙන්නේ බය නෙවෙයි. සීරුවෙන් ඉන්න ගතියක්."

"මාමා කොහොමද දන්නේ?" නිතුර්ය ඇසුවේය.

"මම අවුරුදු ගාණක් කැලේ හිටපු මිනිහෙක්. දඩයම්කාරයෙක් එනකොට මුවෝ හැසිරෙන විදිහයි, කොටියෙක් හැසිරෙන විදිහයි වෙනස්. උඹලා දඩයම්කාරයෙක්ගෙන් බේරිලා දුවන එවුන්."

ගුණපාල ලාම්පුව අතට ගෙන දොරකඩට ගියේය. ඔහු පිටත ඝන අන්ධකාරය දෙස බලා සිටියේය.

"කවුද පස්සෙන් එන්නේ? පොලිසියද? නැත්නම් පාතාලෙද?"

නිතුර්ය ශායා දෙස බැලුවේය. ඇත්ත කීම සුදුසුද? නමුත් මේ මිනිසාගේ උදව් නොමැතිව මේ කැලෑවෙන් පණපිටින් යාම අපහසු බව ඔවුන්ට වැටහුණි.

"දෙගොල්ලොම," ශායා පිළිතුරු දුන්නාය. "ඒත් ඊට වඩා භයානක කට්ටියක්."

"බ්ලැක් ඊගල් (Black Eagle)?" ගුණපාල හදිසියේම ඇසුවේය.

ශායා පුදුමයෙන් ඇස් විශාල කළාය. "මාමා කොහොමද ඒ නම දන්නේ?"

ගුණපාල දීර්ඝ සුසුමක් හෙලුවේය. ඔහු ආපසු පැමිණ පැදුරේ වාඩි විය. "බ්ලැක් ඊගල් කියන්නේ අද ඊයේ හැදුණු එකක් නෙවෙයි. ඒක ඉස්සර හමුදාව ඇතුළේ තිබුණු රහස් යුනිට් එකක්. පස්සේ ඒක විසිරෙව්වා. ඒත් ඒකේ හිටපු සමහර නිලධාරීන් සල්ලිවලට වැඩ කරන කුලී හේවායෝ (Mercenaries) වුණා. උන් පස්සෙන් එනවා කියන්නේ උඹලා ලොකු අමාරුවක වැටිලා."

"අපිට උදව් කරන්න මාමා. අපි නිර්දෝෂියි," නිතුර්ය බැගෑපත් විය.

ගුණපාල මොහොතක් කල්පනා කළේය. "මම දන්නවා උඹලා නිර්දෝෂියි කියලා. වැරදිකාරයෝ කවදාවත් මෙහෙම ඇස් දිහා බලලා කතා කරන්නෙ නෑ."

ඔහු නැගිට පැලේ මුල්ලක තිබූ පරණ පෙට්ටියක් විවෘත කළේය. එයින් ඔහු එළියට ගත්තේ දිගු මන්නා පිහියක් සහ පැරණි, එහෙත් හොඳින් නඩත්තු කළ දඩයම් තුවක්කුවකි (Shotgun).

"මේ කැලේ මගේ රාජධානිය. මෙහෙට එන්න පුළුවන් මගේ අවසරය උඩ විතරයි. බ්ලැක් ඊගල් වුණත්, සුදු ඊගල් වුණත් මට වැඩක් නෑ."

ඔහු තුවක්කුව පිරිසිදු කරන්නට පටන් ගත්තේය.

"අද රෑට මෙහෙ ඉඳපල්ලා. එළියට බහින්න එපා. මේ හරියේ අලිත් ඉන්නවා, ඊට වඩා භයානක සත්තුත් ඉන්නවා."

"අපි හෙට මොකද කරන්නේ?" ශායා ඇසුවාය.

"හෙට උදේට මම උඹලව මේ කැලෙන් එහා පැත්තේ තියෙන ටවුන් එකකට පාර පෙන්නන්නම්. එතනින් එහාට උඹලා පරිස්සමින් පලයල්ලා. හැබැයි මතක තියාගන්න..." ගුණපාල ඔවුන් දෙස තියුණු බැල්මක් හෙලුවේය. "බ්ලැක් ඊගල්ලා ලේ සුවඳ දැනුණොත් අතාරින්නේ නෑ. උන්ව පරද්දන්න නම්, උන්ට වඩා දරුණු වෙන්න වෙනවා."

රාත්‍රිය ගෙවී ගියේ ඉතා සෙමිනි. නිතුර්ය සහ ශායා පැදුර මත නිදා ගැනීමට උත්සාහ කළද, පිටතින් ඇසෙන සෑම ශබ්දයකටම ඔවුන් ගැස්සී අවදි වූහ. දොරකඩ අසල, තුවක්කුව උකුල මත තබාගෙන නිදා නොගෙන රැකවල් දාගෙන සිටින ඒ පැරණි සොල්දාදුවා දෙස බලන විට නිතුර්යට යම් ආරක්ෂාවක් දැනිණි.

දෛවය ඔවුන්ව මේ අමුතු මිනිසා වෙත ගෙන ආවේ නිකම්ම නොවිය යුතුය.

පසුදා උදෑසන ඉර එළිය වැටෙන්නටත් පෙර ගුණපාල ඔවුන්ව අවදි කළේය. කුරුල්ලන්ගේ කිචිබිචිය මැදින් අලුත් දවසක් උදා වී තිබුණද, පරිසරයේ තිබුණේ අමුතු නිහඬ බවකි.

"ලෑස්ති වෙයල්ලා. ඉර මුදුන් වෙන්න කලින් මේ කැලේ පහු කරන්න ඕන," ගුණපාල ඉණේ තිබූ පතොරම් පටිය තද කර ගත්තේය. ඔහු කුඩා මල්ලකට වේලපු රොටී කිහිපයක් සහ වතුර බෝතලයක් දමා නිතුර්ය අතට දුන්නේය.

ඔවුන් තිදෙනා පැලෙන් පිටත්ව කැලෑව දෙසට ගමන් කළහ. ගුණපාල ඉදිරියෙන් ගියේ කිසිදු ශබ්දයක් නොනගමිනි. වියළි කොළ මත අඩිය තියන විට එන 'සරාස්' හඬ පවා ඔහුගෙන් නිකුත් නොවීම නිතුර්යට පුදුමයක් විය.

"අපි මේ යන්නේ අලි මංකඩක් දිගේ," ගුණපාල හෙමින් කීවේය. "මේ පාරේ අලි යනවා. ඒ හින්දා පාර ටිකක් පළලයි. හැබැයි පරිස්සම් වෙන්න ඕන. අලි මුණගැහුණොත් දුවලා වැඩක් නෑ."

ශායා වටපිට බැලුවේ විමසිල්ලෙනි. "මාමා, අර කට්ටිය අපිව හොයාගනීද?"

"උන් ළඟ තාක්ෂණය තියෙනවා. ඩ්‍රෝන කැමරා, සැටලයිට් ෆෝන්... ඒත් මේ කැලේ ඊට වඩා බලවත්. මෙතන සිග්නල් නෑ. ගස්වල වියන (Canopy) හින්දා උඩට මුකුත් පේන්නෙ නෑ."

ඔවුන් පැය දෙකක් පමණ නොනවත්වා ඇවිද ගියහ. කැලෑව ක්‍රමයෙන් ඝන වන්නට විය. යෝධ පලු ගස් සහ වීර ගස් අතරින් හිරු එළිය පොළොවට වැටුණේ කලාතුරකිනි.

හදිසියේම ගුණපාල නතර විය. ඔහු අත ඔසවා නිතුර්ය සහ ශායාට නතර වන්නට සංඥා කළේය.

ඔහු දණින් වැටී පොළොව පරීක්ෂා කළේය. එහි තිබුණේ අඩියක් තැබූ සලකුණකි. නමුත් එය සතෙකුගේ නොවේ. බූට් සපත්තු සලකුණකි.

"මේ අඩි පාර අලුත්," ගුණපාල මිමිණුවේය. "ඊයේ රෑ වැස්සට පස්සේ තියපු එකක්."

"ඒ කියන්නේ උන් අපිට ඉස්සර වෙලාද?" ශායාගේ දෑස් විශාල විය.

"ඔව්. උන් දන්නවා අපි මේ පැත්තට එනවා කියලා. උන් කැලේ වට කරලා."

ගුණපාල වටපිට බැලුවේය. "උන් මේ පාරේ ඇම්බුෂ් (Ambush - රැක සිට පහර දීමක්) එකක් දාලා ඇති. අපි පාර වෙනස් කරන්න ඕන."

ඔහු පාරෙන් ඉවතට පැන, කටු පඳුරු පිරුණු ඝන කැලෑව දෙසට යන්නට සැරසුණේය. නමුත් ඒ මොහොතේම ගසක් උඩ සිටි කුරුල්ලෙක් භීතියෙන් කෑගසාගෙන ඉගිලී ගියේය.

ටාං!

ගුණපාලගේ උරහිසට ඉහළින් තිබූ ගසේ අත්තකට වෙඩි උණ්ඩයක් වැදුණේ ලී කැබලි විසි කරමිනි.

"බිමට පහත් වෙයල්ලා!" ගුණපාල කෑගසමින් නිතුර්යව සහ ශායාව බිමට තල්ලු කළේය.

කැලෑව දෙවනත් කරමින් වෙඩි හඬවල් ඇසෙන්නට විය. ඔවුන් වට කර ඇත.

"ගස් අස්සට! ගස් අස්සට!" ගුණපාල අණ කළේය.

ඔවුන් තිදෙනාම විශාල පලු ගසක් මුවාවට බඩගා ගියහ. වටේ පිටේ ගස්වලට වෙඩි උණ්ඩ වදින හඬ ටාං... ටාං... ගා ඇසෙයි. මේ වෙඩි තියන්නේ සාමාන්‍ය තුවක්කු වලින් නොවේ, ස්වයංක්‍රීය ගිනි අවි (Automatic Rifles) වලිනි.

"කොහෙන්ද වෙඩි තියන්නේ?" නිතුර්ය බියෙන් වෙව්ලමින් ඇසුවේය.

"උතුරු පැත්තෙන්. උන් අපිව එළියට ගන්න හදන්නේ," ගුණපාල තමාගේ පරණ දඩයම් තුවක්කුව අතට ගත්තේය. "උන් හිතන් ඉන්නේ අපි ළඟ ආයුධ නෑ කියලා."

ගුණපාල ගස අයිනෙන් එබී බැලුවේය. මීටර් සියයක් පමණ ඈතින්, කැළෑ ඇඳුම් (Camouflage) ඇඳගත් කළු පැහැති හිස් වැසුම් දාගත් භටයන් දෙදෙනෙක් සෙමෙන් ඉදිරියට එනු පෙනුණි.

"බ්ලැක් ඊගල් ස්කවුට්ලා (Scouts)," ශායා හඳුනා ගත්තාය.

"දුව, උඹ මේ කොල්ලව අරගෙන අර පේන ගල් තලාව පැත්තට පලයන්. මම මුන්ව ටිකක් බිසී (Busy) කරන්නම්," ගුණපාල කීවේය.

"නෑ මාමා! අපි මාමව දාලා යන්නෙ නෑ!" නිතුර්ය කෑගැසුවේය.

"මේක මගේ සටන කොල්ලෝ. උඹලා පලයල්ලා! නැත්නම් අපි ඔක්කොම මැරෙනවා!"

ගුණපාල හදිසියේම ගස මුවාවෙන් එළියට පැන්නේය. ඔහු දඩයම් තුවක්කුව එල්ල කර ඩෝං ගා වෙඩි තැබුවේය. ඉස්සරහින් ආ එක් භටයෙක් විසි වී ගොස් බිම වැටුණි. දඩයම් තුවක්කුවේ උණ්ඩ පතුරම් (Pellets) විසිරී යන නිසා ඉලක්කය වැරදුනේ නැත.

අනෙක් භටයන් කලබල වී ආවරණ සොයා දිව ගියහ.

"දුවපල්ලා!" ගුණපාල නැවතත් කෑගැසුවේය.

ශායා නිතුර්යගේ අතින් ඇදගෙන ගල් තලාව දෙසට දිව ගියාය. නිතුර්ය ආපසු හැරී බලද්දී දුටුවේ ගුණපාල වෙනත් ගසක් වෙත මාරු වෙමින්, සතුරන්ගේ අවධානය තමා වෙත දිනා ගන්නා ආකාරයයි.

"එන්න එපා යකෝ! මේක මගේ කැලේ!" ගුණපාල සිංහයෙකු මෙන් ගර්ජනා කළේය.

ශායා සහ නිතුර්ය ගල් තලාවට නැග ගත්හ. එතැනින් පහළට ඇත්තේ බෑවුමකි.

"අපි පනිමු," ශායා කීවේය.

ඔවුන් පහළට ලිස්සා යද්දී ඉහළින් දිගින් දිගටම වෙඩි හඬ ඇසුණි. ටික වේලාවකින් මහා පිපිරුම් හඬක් ඇසුණි. ඩෝං!

ඒ ගුණපාල විසින් අටවන ලද බිම් බෝම්බයක් හෝ උගුලක් විය යුතුය. ඉන්පසු වෙඩි හඬ ටිකක් අඩු විය.

ඔවුන් බෑවුම පහළටම පැමිණ කටු පඳුරු අතරින් රිංගා ගත්හ. දැන් වෙඩි හඬ ඇසෙන්නේ ඉතා ඈතිනි.

නිතුර්ය හති දමමින් බිම වාඩි විය. ඔහුගේ දෑස් කඳුලින් පිරී තිබුණි.

"ගුණපාල මාමා..."

ශායා ඔහු අසල වාඩි වූවාය. ඇගේ මුහුණේ තිබුණේද වේදනාවකි. "එයා අපි වෙනුවෙන් ජීවිතේ පරදුවට තිබ්බා."

"එයා මැරුණද?"

"දන්නේ නෑ. ඒත් එයා ලෙසියෙන් මැරෙන මිනිහෙක් නෙවෙයි. එයා 'බ්ලැක් ඊගල්' ලාට පාඩමක් උගන්වන්න ඇති." ශායා නැගිට්ටාය. "අපි දැන් නතර වෙන්න හොඳ නෑ. මාමා අපිව බේරගත්තේ නිකන් මැරෙන්න නෙවෙයි."

ඔවුන් ඉදිරිය බැලූහ. දැන් ඔවුන් සිටින්නේ කැලෑවේ කෙළවරට ආසන්නවය. ඈතින් තාර පාරක් පෙනෙන්නට තිබුණි. ඒ පාරේ ලොරි රථයක් ගමන් කරනු පෙනුණි.

"අපි ඒ පාරට යන්න ඕන. එතනින් වාහනයක් අරගෙන ත්‍රිකුණාමලේ පැත්තට යමු," ශායා යෝජනා කළාය. "එහෙ මගේ පරණ කන්ටැක්ට් එකක් (Contact ) තියෙනවා. අපිට ආයුධ ටිකක් හොයාගන්න පුළුවන් වෙයි."

නිතුර්ය නැගිට්ටේය. ගුණපාල මාමාගේ කැපකිරීම අපතේ යැවීමට ඔහුට අවශ්‍ය නොවීය. දැන් ඔහුට අවශ්‍ය පැන යාමට පමණක් නොවේ. සටන් කිරීමටය.

"යමු. අපි ත්‍රිකුණාමලේ යමු."

ඔවුන් තාර පාර දෙසට පියවර මැන්නෝය. ඒ වන විටත් කැලෑව තුළින් සිහින් දුමාරයක් අහසට නැගෙමින් තිබුණි. ඒ මහලු කොටියාගේ අවසන් සටනේ සලකුණයි.

තාර පාරේ රස්නය පාවහන් හරහා දෙපතුලට දැනුණද, නිතුර්යගේ හිතේ තිබුණේ ඊට වඩා වැඩි දැවිල්ලකි. ඔහු පාරට ගොඩ වීමට මොහොතකට පෙර ආපසු හැරී බැලුවේය.

ඈත කැලෑව මැදින් තවමත් කළු දුමාරයක් අහසට නැගෙයි. ඒ දුමාරය සමඟ මුසු වී ඇත්තේ තමන්ව නොදන්නා, නමුත් තමන් වෙනුවෙන් දිවි පිදූ (හෝ දිවි පරදුවට තැබූ) ගුණපාල මාමාගේ ධෛර්යයයි.

"අපි එයාට ණයයි," ශායා නිතුර්ය අසලට පැමිණ ඔහුගේ අතින් අල්ලා ගත්තාය. ඇගේ දෑස්වල කඳුළු වියළී ගොස්, ඒ වෙනුවට දැඩි බවක් ආරූඪ වී තිබුණි.

"අපි මේ ණය ගෙවන්න ඕන ශායා," නිතුර්ය දත්මිටි කෑවේය. "ඒ ණය ගෙවන්න පුළුවන් එකම විදිහ, අපි පණපිටින් ඉඳලා මේ 'සින්ඩිකේට්' (Syndicate) එක විනාශ කරන එක විතරයි."

ඒ මොහොතේම ඈතින් පැමිණි ලොරි රථයක් ඔවුන්ගේ අත දැමීමට නතර කළේය.

"කොහෙටද යන්නේ?" රියදුරා ඇසුවේය.

"ත්‍රිකුණාමලේට," නිතුර්ය පිළිතුරු දුන්නේය. ඔහුගේ කටහඬේ දැන් බියක් හෝ දෙගිඩියාවක් නොවීය.

ඔවුන් ලොරි රථයට ගොඩ වූහ. රථය ඉදිරියට ඇදෙද්දී, කැලෑව සහ අතීතය පසෙක ලා ඔවුන් අලුත් යුධ පිටියක් දෙසට ගමන් ආරම්භ කළහ.

දඩයම අවසන් වී ඇත. දැන් ආරම්භ වන්නේ යුද්ධයයි.