රතු සෙවණැල්ල ❤️ - Chapter 5

කුරුණෑගල නගරය පසුකර, මාවතගම ප්‍රදේශයේ පාළු අතුරු මාර්ගයක බස් රථය නතර කරන විට වේලාව රාත්‍රී 10:00 පසු වී තිබුණි. මුළු ප්‍රදේශයම ඝන අන්ධකාරයේ ගිලී පැවති අතර, ඉඳහිට දැල්වුණු වීදි ලාම්පුවක් හැරෙන්නට පාරේ ආලෝකයක් නොවීය.

"මෙතනින් බහිමු," නිතුර්ය ශායාට සංඥා කළේය.

ඔවුන් බසයෙන් බැසගත් වහාම බස් රථය කළු දුමාරයක් පිට කරමින් අඳුරට ඇදී ගියේය. දැන් ඔවුන් තනිවමය. රැහැයියන්ගේ කන් බිහිරි කරවන නාදයත්, ඈතින් ඇසෙන බල්ලන්ගේ බුරන හඬත් හැරෙන්නට වෙනත් ශබ්දයක් නොවීය.

"බංගලාව තියෙන්නේ කොහෙද?" ශායා වටපිට බලමින් ඇසුවාය. ගුවන්තොටුපළේ තිබූ කලබලකාරී බව වෙනුවට දැන් ඇගේ මුහුණේ තිබුණේ විඩාව සහ අවිනිශ්චිත බවයි.

"තව කිලෝමීටරයක් විතර කන්ද නගින්න ඕන. මේක පොල් වත්තක් මැද තියෙන්නේ. 'අරලිය වත්ත' කියලා කියන්නේ," නිතුර්ය දුරකථනයේ ටෝච් එක දැල්වීය. "බය වෙන්න එපා. මේ පාරේ රෑට මිනිස්සු යන්නෙ නෑ."

ඔවුන් ගුරු පාර දිගේ ඉදිරියට ඇවිද ගියහ. පාර දෙපස වූ යෝධ පොල් ගස් සහ කොස් ගස් අඳුරේ යෝධයන් මෙන් ඔවුන් දෙස බලා සිටියේය. ශායාගේ සපත්තු ගල් බොරළු මත ගැටෙන හඬ නිහඬතාවයට බාධාවක් විය.

විනාඩි විස්සක පමණ දුෂ්කර ගමනකින් පසු, ගස් අතරින් පැරණි ගොඩනැගිල්ලක ඡායාව දිස් විය.

එය බ්‍රිතාන්‍ය පන්නයට සාදන ලද පැරණි වතු බංගලාවකි. වහලයේ උළු තැනින් තැන ගැලවී ගොස් තිබුණද, එහි ගාම්භීර බව තවම ඉතිරිව තිබුණි. වත්ත පුරා වැටී තිබූ වියළි පොල් අතු සහ කොළ රොඩු මතින් පියවර තබමින් නිතුර්ය බංගලාවේ දොරටුව අසලට ගියේය.

"මේක අයිති තාත්තාගේ පරණ බිස්නස් පාර්ට්නර් කෙනෙක්ට. එයා දැන් ලංකාවේ නෑ. යතුර තියෙන්නේ..." නිතුර්ය දොරකඩ තිබූ විශාල මල් පෝච්චියක් එහා මෙහා කර බැලුවේය. "ආ... මෙන්න."

පෝච්චිය යට තිබූ මලකඩ කෑ යතුර ගත් ඔහු, දොරේ අගුලට එය ඇතුළු කළේය. ක්‍රීස් යන හඬින් දොර විවෘත විය.

ඇතුළතින් හමා ආවේ දූවිලි සහ පරණ ලී සුවඳකි. නිතුර්ය ටෝච් එක ගේ ඇතුළට ඇල්ලුවේය. ගෘහ භාණ්ඩ සියල්ල සුදු රෙදිවලින් වසා තිබුණේ අවතාර මෙනි.

"මෙතන කරන්ට් නෑ වගේ," ශායා බිත්තියේ ස්විචයක් ඔබා බැලුවාය. "අපිට ටෝච් එළියෙන් තමයි ඉන්න වෙන්නේ."

"කුස්සියේ භූමිතෙල් ලාම්පුවක් ඇති. මම බලන්නම්," නිතුර්ය ඇයව සාලයේ තබා කුස්සිය දෙසට ගියේය.

ශායා සාලයේ තිබූ පරණ සෝෆාවක් මත වාඩි වූවාය. ඇය දෑතින්ම මුහුණ වසා ගත්තාය. පහුගිය පැය කිහිපය තුළ සිදු වූ දේවල් ඇගේ ඔලුව ඇතුළේ කැරකෙන්නට විය. මෙල්බර්න්වල ගෙදර ගිනි ගැනීම, මිතුරියගේ මරණය, සහ දැන් මේ පාළු බංගලාව. තමන් ලංකාවට ආවේ නංගිගේ මිනීමරුවන් සොයන්නට වුවත්, දැන් තමන් දඩයමක් බවට පත්ව ඇත.

"ශායා..."

නිතුර්ය දැල්වූ ලාම්පුවක් රැගෙන ආපසු පැමිණියේය. ලාම්පු එළියෙන් කාමරය යන්තම් ආලෝකමත් විය. ඒ එළියෙන් ශායාගේ මුහුණේ තිබූ කඳුළු පාරවල් නිතුර්ය දුටුවේය.

ඔහු ලාම්පුව මේසය මත තබා ඇය අසලින් වාඩි විය.

"අඬන්න එපා. අපි තාම පණපිටින්."

"මගේ යාළුවා..." ශායා ඉකි ගැසුවාය. "එයාට මේ කිසි දේකට සම්බන්ධයක් නෑ. එයා මැරුණේ මම හින්දා. මම මගේ පාස්පෝට් එකයි බඩුයි එයාගේ කාමරේ තිබ්බ හින්දා එයාලා හිතන්න ඇති ඒ මම කියලා."

"කවුද ශායා මේ 'එයාලා' කියන්නේ? තාත්තාට එච්චර හයියක් නෑ."

ශායා කඳුළු පිස දමා නිතුර්ය දෙස බැලුවාය. "නිතුර්ය, ඔයාගේ තාත්තා සුනිල් සේරසිංහ කියන්නේ පොඩි මාළුවෙක් විතරයි. 'Project Lotus' කියන්නේ නිකන්ම හෝටලයක් නෙවෙයි. ඒක කළු සල්ලි සුදු කරන (Money Laundering) ජාත්‍යන්තර ජාලයක මධ්‍යස්ථානයක්. මම රිහාර්යාගේ පෙන් ඩ්‍රයිව් එකේ තිබිලා තව ෆයිල් වගයක් දැක්කා. ඒකේ තිබුණා 'The Syndicate' කියලා නමක්."

"The Syndicate?"

"ඔව්. ඒක ජාත්‍යන්තර අපරාධ කල්ලියක්. ඔයාගේ තාත්තා වැඩ කළේ එයාලට. දැන් තාත්තා මාට්ටු වුණු නිසා, ඒ කල්ලිය බය වෙලා තියෙන්නේ රහස් එළියට එයි කියලා. ඒකයි එයාලා මාව මරන්න හදන්නේ. මොකද පෙන් ඩ්‍රයිව් එකේ කොපියක් මගේ ළඟ තිබුණා කියලා එයාලා දන්නවා."

නිතුර්යගේ ඇඟ සීතල විය. තමා මෙතෙක් සටන් කළේ තාත්තා සමඟ පමණක් යැයි සිතුවද, සැබෑ සතුරා ඊට වඩා සිය දහස් ගුණයක් බලවත් බව දැන් වැටහෙයි.

"එතකොට... තාත්තා හිරේ ගියේ..."

"තාත්තා කට ඇරියොත් එයාලා තාත්තවත් මරයි. සමහරවිට ඔයාවත්." ශායා නිතුර්යගේ අත අල්ලා ගත්තාය. "මම ඔයාවත් මේකට පටලගත්තා. මට සමාවෙන්න."

"අපි පටලැවිලා ඉවරයි ශායා. දැන් අපිට තියෙන්නේ බේරෙන්න විතරයි."

ඒ මොහොතේම බංගලාවෙන් පිටත, වත්තේ ඈත කෙළවරින් බල්ලන් බුරන හඬක් ඇසුණි. ඒ සාමාන්‍ය බිරුමක් නොවේ, යමෙකු දැක කලබල වූ හඬකි.

ශායා වහාම ලාම්පුව නිවා දැමුවාය.

"ෂ්..." ඇය නිතුර්යගේ කට අතින් වැසුවාය. "කවුරුහරි එනවා."

අඳුරේ ගිලුණු බංගලාව තුළ, ඔවුන් දෙදෙනා හුස්ම අල්ලාගෙන බලා සිටියහ. ජනේලයෙන් පිටත, ඈත පොල් ගස් අතරින් විදුලි පන්දම් එළියක් සෙමෙන් එහා මෙහා වෙනු පෙනුණි.

දඩයම්කරුවන් කුරුණෑගලටත් පැමිණ ඇති බවක් පෙනෙන්නට තිබුණි.

ජනේල වීදුරුව හරහා කාන්දු වූ විදුලි පන්දම් එළිය, සාලයේ දූවිලි පිරුණු බිත්තිය මත රවුමක් අඳිමින් ගමන් කළේය. එය හරියටම ඔවුන් සැඟවී සිටි සෝෆාව දෙසට ළඟා වෙද්දී, ශායා නිතුර්යගේ හිස පහත් කර බිමට තද කළාය.

"හුස්ම ගන්න එපා..." ඇය ඉතා සියුම් හඬින් නිතුර්යගේ කනට මිමිණුවාය.

නිතුර්ය බිම දිගා වී, අත් දෙකෙන් කට වසා ගත්තේය. ඔහුගේ හදවත පපුව ඇතුළේ ඩොක ඩොක ගා ගැහෙන්නේ මුළු බංගලාවටම ඇසෙන තරම් හයියෙනි. පිටතින් ඇසෙන්නේ බූට් සපත්තු බොරළු මත ගැටෙන 'ක්‍රස්... ක්‍රස්...' හඬ පමණි.

එක් අයෙක් නොවේ. අඩුම තරමේ හතර දෙනෙක්වත් සිටිය යුතුය.

"පිරිස බෙදෙන්න. ගේ වටේ කවර් කරන්න."

පිටතින් ඇසුණේ ඉතා ගැඹුරු, අණ දෙන ස්වරයේ හඬකි. එය සාමාන්‍ය මැරයෙකුගේ හෝ පොලිස් නිලධාරියෙකුගේ හඬක් නොවේ. එය හොඳින් පුහුණු වූ හමුදා නිලධාරියෙකුගේ වැනි හඬකි.

"මේ 'බ්ලැක් ඊගල්' ටීම් එක," ශායා නිතුර්යට ඇසෙන නෑසෙන ගානට කීවාය. "අපි මෙතනින් පනින්න ඕන. දැන්ම."

"කොහොමද? දොරවල් දෙකේම උන් ඇති."

ශායා වටපිට බැලුවාය. බංගලාව පැරණි නිසා එහි සිවිලිම සාදා තිබුණේ ලෑලි වලිනි. කුස්සියට යන කොරිඩෝව අසල සිවිලිමට යා හැකි කුඩා ආවරණයක් (Trapdoor) ඇති බව ඇය දුටුවාය.

"සිවිලිම," ඇය ඇඟිල්ල දිගු කළාය.

ඔවුන් දෙදෙනා බඩගාගෙන කොරිඩෝව දෙසට ගියහ. මේසයක් මතට නැගගත් ශායා, සිවිලිමේ ආවරණය සෙමෙන් ඉහළට තල්ලු කළාය. ලී පියන විවෘත වූයේ 'කීචි බීචි' ගාන හඬක් නංවමිනි.

ඒ හඬ රාත්‍රියේ නිහඬතාවය පලාගෙන ගියේය.

"ඇතුළේ කවුරුහරි ඉන්නවා! කඩපන් දොර!" පිටතින් අණ ලැබුණි.

ඊළඟ තත්පරයේදී ඉදිරිපස දොරට වේගවත් පහරක් එල්ල විය. පරණ ලී දොර දෙදරවා ගියේය.

"ඉක්මනට නගින්න!" ශායා නිතුර්යව උඩට තල්ලු කළාය.

නිතුර්ය අමාරුවෙන් සිවිලිම් කුහරයෙන් රිංගා ගත්තේය. ඇතුළත දූවිලි සහ මකුළු දැල් පිරී තිබුණි. ඔහු අත දිගු කර ශායාට අත දුන්නේය.

දොරේ අගුල කැඩී යන හඬ ඇසුණි. දොර විවෘත විය.

ශායා නිතුර්යගේ අතේ එල්ලී උඩට පැන ගත්තාය. ඇය සිවිලිම තුළට රිංගා ගත් සැණින්ම, පහළින් ආලෝක ධාරාවක් කොරිඩෝව දෙසට එල්ල විය.

ශායා වහාම සිවිලිමේ පියන වසා දැමුවාය. නමුත් ඇයට එය සම්පූර්ණයෙන්ම වැසීමට නොහැකි විය. කුඩා හිඩැසක් ඉතිරි විය.

ඔවුන් දෙදෙනා සිවිලිමේ ලී බාල්ක මත දිගා වී, හුස්ම අල්ලාගෙන පහළ බැලූහ.

පහළ කොරිඩෝවට ඇතුළු වූයේ කළු පැහැති ටැක්ටිකල් ගියර් (Tactical Gear) ඇඳගත්, මුහුණු ආවරණය කරගත් සන්නද්ධ පුද්ගලයන් දෙදෙනෙකි. ඔවුන්ගේ අතේ වූයේ සයිලන්සර් සවි කළ නවීන පන්නයේ පිස්තෝල ය.

"ක්ලියර්!" (Clear!) එක් අයෙක් කීවේය.

"කුස්සිය බලපන්," අනෙකා අණ කළේය.

ඔවුන් ශායා සහ නිතුර්ය සැඟවී සිටි තැනට අඩි කිහිපයක් පහළින් ගමන් කළහ. නිතුර්යගේ නහයට දූවිලි ගිය නිසා කිවිසුමක් යන්නට ආවේය. ඔහු දෑතින්ම නාසයත් කටත් තද කර ගත්තේය. ඔහුගේ ඇස්වලින් කඳුළු පැන්නේය.

ශායා ඔහු දෙස බලා 'සද්ද කරන්න එපා' යැයි දෑසින් සංඥා කළාය.

පහළ සිටි නායකයා වැනි පුද්ගලයා, සාලයේ මැද නතර විය. ඔහු බිම තිබූ යමක් අහුලා ගත්තේය.

ඒ ශායාගේ අත් බෑගයෙන් වැටුණු කුඩා ලිප්ස්ටික් එකකි.

ඔහු එය දෙස බලා, පසුව ඉහළ බැලුවේය.

විදුලි පන්දම් එළිය කෙලින්ම සිවිලිම දෙසට එල්ල විය. එළිය පියනේ හිඩැස අතරින් විත් නිතුර්යගේ ඇසට වැදුණි. ඔහු ඇසි පිය ගැසුවේ නැත. ගල් ගැසී සිටියේය.

"උන් මෙතන ඉඳලා තියෙනවා," නායකයා කීවේය. "බඩු තාම රස්නෙයි. වැඩි ඈතක වෙන්න බෑ."

වාසනාවකට ඔහු සිවිලිම සැක කළේ නැත. ඔහු සිතුවේ ඔවුන් පිටුපස දොරෙන් පැන යන්නට ඇති බවයි.

"එළියට යමන්. වත්ත පීරපන්. අඩි පාරවල් චෙක් කරපන්," නායකයා අණ දී පිටව ගියේය.

ඔවුන්ගේ අඩි ශබ්දය ඈතට යන තුරු නිතුර්ය සහ ශායා විනාඩි දහයක් පමණ එලෙසම සිටියහ.

"දැන්?" නිතුර්ය ඇසුවේ වෙව්ලන හඬිනි.

"අපිට බිමට බහින්න බෑ. උන් එළියේ රැකගෙන ඇති," ශායා සිවිලිමේ උළු කැට අතරින් එළිය එන තැනක් දෙසට බඩගෑවාය. "වහලෙන්. අපි වහලෙන් පැනලා යන්න ඕන."

"වහලෙන්? මේක තට්ටු දෙකේ උසක් තියෙනවා!"

"මැරෙන්න ඕන නම් බිමට බහින්න. ජීවත් වෙන්න ඕන නම් මාත් එක්ක එන්න," ශායා වහලයේ උළු කැට කිහිපයක් සෙමෙන් ඉවත් කළාය.

රාත්‍රී අහස ඔවුන්ට පෙනුණි. වැස්ස පායා තිබුණද වහලය ලිස්සන සුළුය. ශායා පළමුව වහලයට රිංගා ගත්තාය. නිතුර්යද ඇය පසුපස ගියේය.

ඔවුන් සිටියේ අඩි විස්සක් පමණ උස වහලයක් මතය. පහළින් මුළු වත්තම අඳුරේ ගිලී තිබුණි. තැනින් තැන විදුලි පන්දම් එළි කණාමැදිරියන් මෙන් එහා මෙහා යයි.

"අර පේනවද අර ලොකු කොස් ගහ?" ශායා වහලයට යාබදව තිබූ විශාල ගසක් පෙන්වූවාය. එහි අත්තක් වහලයට ආසන්නයෙන් විහිදී තිබුණි.

"අපි ඒකට පැනලා, ගහ දිගේ පහළට බැහැලා, වත්තේ වැටෙන් එහා පැත්තට පනින්න ඕන. එහා පැත්තේ තියෙන්නේ වෙල් යායක්."

නිතුර්ය පහළ බැලුවේය. මෙය පිස්සු වැඩකි. නමුත් ඔහුට වෙන විකල්පයක් නැත.

"හරි. යමු."

ඔවුන් බළලුන් මෙන් වහලය මතින් ගමන් කළහ. උළු කැටයක් බුරුල් වී පහළට වැටෙන්නට ගියද නිතුර්ය එය අල්ලා ගත්තේය.

ගස අසලට ළඟා වූ ශායා, ගැම්මක් ගෙන ගසේ අත්තට පැන්නාය. ඇය සාර්ථකව අත්ත අල්ලා ගත්තාය.

"පනින්න නිතුර්ය!" ඇය ගසේ සිට අත දිගු කළාය.

නිතුර්ය ගැඹුරු හුස්මක් ගත්තේය. රිහාර්යා මට ශක්තිය දෙන්න.

ඔහු පැන්නේය.

නමුත් ඔහුගේ කකුල ලිස්සා ගියේය. ඔහු අත්ත අල්ලා ගත්තද, ඔහුගේ ඇඟ පහළට එල්ලුණි.

"අම්මේ!" ඔහුට කෑගැසුණි.

ඒ හඬ පහළ සිටි දඩයම්කරුවන්ට ඇසුණි.

"වහලේ! උන් වහලේ උඩ!" පහළින් කෑගසන හඬත් සමඟම වෙඩි උණ්ඩයක් නිතුර්යගේ කන අසලින් විසි වී ගොස් ගසේ කඳේ වැදුණි.

ටාං!

"නගින්න නිතුර්ය! ඉක්මනට!" ශායා ඔහුගේ අතින් ඇද ගත්තාය.

වෙඩි උණ්ඩ වර්ෂාවක් ඔවුන් වටා පතිත වෙද්දී, නිතුර්ය සහ ශායා ජීවිතයත් මරණයත් අතර සටනක නිරත වෙමින් ගස දිගේ පහළට ලිස්සා ගියහ.

කොස් ගසේ කඳ දිගේ පහළට රූටා ගිය නිතුර්ය සහ ශායා බිමට පතිත වූයේ වියළි පොල් අතු ගොඩක් මතටය. ඒ හඬ රාත්‍රියේ නිහඬතාවය බිඳ දැමුවේය.

"දුවන්න!" ශායා නිතුර්යව ඇදගෙන නැගිට්ටාය.

ඔවුන් නැගිට දුවන්නට හදද්දී, ඉහළින් ඔවුන් දෙසට එල්ල වූ ආලෝක ධාරාවක් ඔවුන්ගේ ඇස් නිල කළේය. වහලය මතට නැගගත් එක් දඩයම්කරුවෙක් ඔවුන්ව දැක තිබුණි.

ටාං! ටාං!

වෙඩි උණ්ඩ දෙකක් ඔවුන්ගේ පාද අසල පොළොව හාරාගෙන ගියේ දූවිලි අවුස්සමිනි.

"නැමෙන්න!" ශායා කෑගසමින් සිග් සැග් (Zigzag) ආකාරයට පොල් ගස් අතරින් දිව ගියාය. නිතුර්යද ඇය අනුගමනය කළේය. ගස් මුවාවෙන් දිව යාම නිසා වෙඩික්කරුවන්ට නිවැරදි ඉලක්කයක් ගැනීමට අපහසු විය.

පිටුපසින් තවත් අඩි ශබ්ද ඇසෙන්නට විය. බංගලාව ඇතුළේ සිටි කණ්ඩායම දැන් එළියට පැමිණ ඔවුන් පසුපස හඹා එයි.

"වැට... අන්න වැට!" ශායා ඉදිරිය පෙන්වූවාය.

වත්තේ කෙළවර කම්බි වැටකි. එතැනින් එහා ඇත්තේ අඳුරේ ගිලුණු විශාල වෙල් යායකි.

ඔවුන් හති දමමින් වැට අසලට ළඟා වූහ. එය කටු කම්බි වැටකි. එයට උඩින් පැනීම කළ නොහැක්කකි.

"යටින් රිංගන්න," ශායා කම්බි පේළියක් ඉහළට එසවුවාය. කටු ඇගේ අත්ල පසාරු කරගෙන ගියද ඇය ඒ වේදනාව ගණන් ගත්තේ නැත. "ඉක්මන් කරන්න නිතුර්ය!"

නිතුර්ය මඩ ගෑවුණු පොළොවේ බඩගාගෙන කම්බි අතරින් එහා පැත්තට රිංගුවේය. ඔහුගේ කමිසය කටුවක පැටලී ඉරී ගියේය. එහා පැත්තට ගිය වහාම ඔහු නැගිට ශායාට කම්බි ඈත් කර දුන්නේය.

ශායා රිංගන්නට හදද්දී, ඔවුන්ට මීටර් පනහක් තරම් ළඟින් විදුලි පන්දම් එළි පෙනෙන්නට විය.

"ඔතන! වැට ගාව!" කවුරුන් හෝ කෑගැසුවේය.

ශායා වේගයෙන් එහා පැත්තට රිංගා ගත්තාය. ඇය නැගිටින විටම වැටේ කණුවකට වෙඩි උණ්ඩයක් වැදී ගිනි පුපුරු විසි විය.

"වෙලට පනින්න!"

ඔවුන් දෙදෙනා වෙල් යායට බැස්සහ. මෑතකදී වැසි වැටී තිබුණු නිසා වෙල මඩ වගුරක් මෙන් විය. දණහිසටත් වඩා යටට කකුල් එරෙන්නට විය. දිවීම ලෙහෙසි පහසු නොවීය. කකුල් මඩේ හිරවෙද්දී ඔවුන් ඉදිරියට ඇදුණේ දැඩි ආයාසයකිනි.

"ලයිට් නිවන්න! නයිට් විෂන් (Night Vision) දාගන්න!" වැට අසල සිටි අණ දෙන නිලධාරියාගේ හඬ ඔවුන්ට ඇසුණි.

"දෙයියනේ... උන් ගාව නයිට් විෂන් තියෙනවා," ශායා නිතුර්යගේ අත තදින් මිරිකුවාය. "අපි හිටගෙන හිටියොත් උන්ට අපිව පේනවා හරියට දවල් වගේ."

"එහෙනම් මොකද කරන්නේ?"

"පහත් වෙන්න. මඩ අස්සේ හැංගෙන්න."

ශායා නිතුර්යව ගොයම් ගස් අතර තිබූ මඩ වතුරට තල්ලු කළාය. ඔවුන් දෙදෙනාම බෙල්ල දක්වා මඩ වතුරේ ගිලුණහ. සීතල වතුර නිතුර්යගේ ඇඟ හිරි වට්ටන්නට විය. මඩ ගඳ සහ කුණු වූ පිදුරු ගඳ නාසය හිර කළේය.

ඔවුන් ගොයම් ගස් අතර සැඟවී, හිස පමණක් වතුරෙන් උඩ තබාගෙන නිහඬව බලා සිටියහ.

වැට අසල සිටි දඩයම්කරුවන් තිදෙනෙක් විශේෂ කණ්ණාඩි (Night Vision Goggles) පැළඳගෙන වෙල් යාය දෙස බලමින් සිටියහ. ඔවුන්ගේ ලේසර් කිරණ ගොයම් ගස් මත එහා මෙහා ගියේය.

"මට හීට් සිග්නේචර් (Heat Signature) එකක් පෙන්නන්නේ නෑ සර්. වතුර සීතල නිසා උන්ගේ ඇඟේ රස්නය කවර් වෙලා," එක් අයෙක් රේඩියෝවෙන් කීවේය.

"උන් ඈතට යන්න බෑ. වෙලට බැහැලා බලපන්."

"සර්, මේ මඩේ බැස්සොත් අපි හිරවෙනවා. අනික මේ හරියේ නයි ඉන්නවා."

සුළු නිහඬතාවයක් පැවතුණි. නිතුර්යගේ කකුල අසලින් ලිස්සන සුළු යමක් ගමන් කළේය. ඔහු බියෙන් කෑගසන්නට ගියද, ශායා වතුර යටින් ඔහුගේ අත තදින් අල්ලා ගත්තාය. ඇගේ දෑස්වල තිබුණේ 'සද්ද කරන්න එපා' යන දැඩි අණකි.

"හරි. වටෙන් ගිහින් අනිත් පැත්තේ පාර කවර් කරපන්. උන් කොහොම හරි පාරට එන්න ඕනනේ," අණ දෙන නිලධාරියා කීවේය.

දඩයම්කරුවන් වැට අයින දිගේ දිව යන හඬ ඇසුණි.

ශායා විනාඩි පහක් පමණ යනතුරු හෙලවුණේ නැත. නිතුර්යගේ දත් සීතලට ගැහෙන්නට විය.

"දැන් හරි..." ශායා සෙමෙන් හිස එසවූවාය. "උන් ගියා."

ඔවුන් දෙදෙනා මඩ වතුරෙන් ගොඩ ආවෝය. ඔවුන්ගේ මුළු ශරීරයම මඩින් වැසී තිබුණි. හඳුනාගත නොහැකි තරමට විරූපී වී සිටියහ.

"අපි කොහෙද දැන් යන්නේ?" නිතුර්ය වෙව්ලමින් ඇසුවේය.

"මේ වෙල කෙළවර වෙන්නේ රේල් පාරකට. අපි එතනට යන්න ඕන. කෝච්චියක් අල්ලගන්න පුළුවන් වුණොත් අපි ගොඩ," ශායා ඇගේ තෙතබරිත කොණ්ඩය මුහුණෙන් ඉවත් කළාය.

ඔවුන් නැවතත් අඳුරු වෙල් යාය මැදින් ගමන් ආරම්භ කළහ.

පැයකට පමණ පසු ඔවුන්ට ඈතින් දුම්රිය මාර්ගයේ සංඥා එළියක් පෙනෙන්නට විය. ඒ සමඟම ඈතින් දුම්රියක නලා හඬක් සිහින්ව ඇසුණි.

"බඩු ප්‍රවාහන කෝච්චියක් (Goods Train) වෙන්න ඇති," ශායාගේ හඬේ බලාපොරොත්තුවක් දැල්වුණි. "දුවන්න නිතුර්ය! අපිට ඒකට නගින්න පුළුවන්!"

විඩාව, සීතල සහ බිය පසෙක ලා, ඔවුන් දෙදෙනා දුම්රිය මාර්ගය දෙසට දිව ගියහ.

ජීවිතය බේරා ගැනීමට ඇති අවසන් බලාපොරොත්තුව ඒ යකඩ යකා තුළ තිබිය හැක.

වෙල් යාය කෙළවර වූයේ දුම්රිය මාර්ගයේ කළු ගල් බැම්මෙනි. කටු පඳුරු සහ ගල් මුල් මතින් ලිස්සමින්, නිතුර්ය සහ ශායා බැම්ම දිගේ ඉහළට නැග ගත්හ.

ඔවුන් රේල් පීලි මතට ගොඩවන විටම, මීටර් කිහිපයක් ඈතින් දුම්රියේ යෝධ විදුලි පහන අන්ධකාරය දෙබෑ කරගෙන මතු විය. දුම්රියේ රෝද පීලි මත ගැටෙන තකස්... තකස්... හඬ දැන් ඇසෙන්නේ ගිගුරුම් හඬක් ලෙසිනි. එය භාණ්ඩ ප්‍රවාහන දුම්රියක් බව එහි වේගයෙන් සහ ශබ්දයෙන් තහවුරු විය.

"ඒක නවත්තන එකක් නෑ! අපිට පනින්න වෙනවා!" ශායා කෑගැසුවාය. ඇගේ හඬ දුම්රියේ නලා හඬට යට වී ගියේය.

දුම්රිය එන්ජිම ඔවුන් පසුකර ගියේ මහා සුළං පහරක්ද මුදා හරින ගමන්ය. නිතුර්ය දෑස් තදින් පියා ගත්තේය. එන්ජිම පසුපසින් ඇදී ආවේ පෙට්ටි පෙළකි. ඒවායේ වේගය එතරම් වැඩි නැත.

"දැන්! අර පෙට්ටිය!"

ශායා නිතුර්යගේ අතින් ඇදගෙන දුම්රියට සමාන්තරව දිව ගියාය. විවෘතව තිබූ පෙට්ටියක යකඩ පොල්ල නිතුර්යගේ අතට අසුවිය. ඔහු මුළු ශක්තියම යොදා ශායාව පළමුව පෙට්ටිය තුළට තල්ලු කළේය. ඇය බිම වැටී පෙරළී ගියද, වහාම ආපසු හැරී නිතුර්යගේ අත අල්ලා ගත්තාය.

නිතුර්යද එල්ලී ගොඩ විය.

ඔවුන් දෙදෙනාම දුම්රිය පෙට්ටියේ යකඩ පොළොව මත ඇද වැටුණහ. හති දමමින්, මඩ තැවරුණු සිරුරු සහිතව ඔවුන් උඩුබැලි අතට වැතිර සිටියහ.

දුම්රිය අඳුර අතරින් වේගයෙන් ඈතට ඇදී ගියේය. ඈතින් පෙනෙන විදුලි පන්දම් එළි කුඩා තරු මෙන් වී නොපෙනී ගියේය.

නිතුර්ය හිස හරවා ශායා දෙස බැලුවේය. ඇය අහස දෙස බලා සිනාසෙමින් සිටියාය. ඒ සිනහවේ තිබුණේ ජයග්‍රහණයක් නොව, ජීවිතය බේරා ගැනීමේ සහනයයි.

"අපි බේරුණා..." ඇය මිමිණුවාය.

එහෙත් මේ ගමන යන්නේ කොහාටදැයි ඔවුන් කිසිවෙකුත් දැන සිටියේ නැත. දැනට ඔවුන්ට අවශ්‍ය වූයේ ජීවිතය පමණි. ගමනාන්තය පසුව තීරණය කළ හැක.

රේල් පීලි මතින් නැගෙන ඒකාකාරී තාලය, ඔවුන්ව නින්දට කැඳවමින් තිබුණි. හෙට දවස තවත් අලුත් සටනක් වනු ඇත.