රතු සෙවණැල්ල ❤️ - Chapter 4

කොළඹ අලුතින් ඉදිවූ 'ලෝටස් ග්‍රෑන්ඩ්' හෝටලයේ ප්‍රධාන උත්සව ශාලාව විදුලි ආලෝකයෙන් ඒකාලෝක වී තිබුණි. රටේ ප්‍රභූවරුන්, දේශපාලඥයන් සහ ව්‍යාපාරිකයන් සිය ගණනක් සිනාසෙමින්, මත්පැන් වීදුරු එකිනෙක ගැටෙමින් සුබ පැතුම් එක් කරමින් සිටියහ. වායු සමීකරණ යන්ත්‍රවල සිසිලස පරදවමින් නිතුර්යගේ නළලත දහඩිය බිඳු මතු වී තිබුණේ ගතේ උණුසුමට නොව, සිතේ තිබූ බිය නිසාය.

නිතුර්ය සිටියේ ශාලාවේ කෙළවරකය. ඔහු වරින් වර තම අත් ඔරලෝසුව දෙස බැලුවේය.

වෙලාව රාත්‍රී 8:25 යි.

ශායාගේ සැලසුමට අනුව, තව මිනිත්තු පහකින් තාත්තා වේදිකාවට නැග 'Project Lotus' ගැන කතාව ආරම්භ කිරීමට නියමිතය. ඒ මොහොතේම ශායා පාලක මැදිරියට (Control Room) රිංගා, තාත්තාගේ සැබෑ හඬ පටය මුළු ශාලාවටම ඇසෙන්නට සැලැස්වීමට නියමිතව තිබුණි.

"මොකද පුතා තනියම? අද සතුටු දවසක්නේ."

නිතුර්ය ගැස්සී බැලුවේය. ඒ තාත්තාගේ ව්‍යාපාරික මිතුරෙකි.

"ආ... ඔව් අංකල්. මම මේ..." නිතුර්ය වචන ගලපා ගත්තේ අපහසුවෙනි.

මේ අතර වේදිකාවේ විදුලි පහන් දැල්වුණි. නිවේදකයා මයික්‍රොෆෝනය අතට ගත්තේය.

"නෝනාවරුනි මහත්වරුනි, දැන් වෙලාව පැමිණ තිබෙන්නේ අපේ ප්‍රධාන ආරාධිතයා, 'Project Lotus' නිර්මාතෘ, සුනිල් සේරසිංහ මහතාට වේදිකාවට ආරාධනා කිරීමටයි."

අත්පොළසන් හඬින් ශාලාව ගුගුරා ගියේය. සුනිල් සේරසිංහ ආඩම්බරයෙන් සිනාසෙමින්, අත් දෙකම ඔසවා ආචාර කරමින් වේදිකාව දෙසට පිය මැන්නේය.

නිතුර්යගේ දෑස් වේගයෙන් වටපිට දිව ගියේය. කෝ ශායා? ඇයි තවම කිසිම සලකුණක් නැත්තේ?

ඒ මොහොතේම ඔහුගේ කලිසම් සාක්කුවේ තිබූ දුරකථනය කම්පනය විය. ඔහු මේසයට මුවා වී එය බැලුවේය. 'රතු සෙවණැල්ල' වෙතින් පණිවිඩයකි.

එය දුටු සැණින් නිතුර්යගේ ලේ වතුර වී ගියේය.

"මිෂන් ෆේල් (Mission Failed). මට ඇතුල් වෙන්න බෑ. එයාලා හැම තැනම බල්ලෝ වගේ ගාඩ්ලා දාලා. සර්විස් එන්ට්‍රන්ස් එකත් බ්ලොක් කරලා. මම ට්‍රයි කළා, ඒත් බෑ... සොරි නිතුර්ය. ඔයා එතනින් මාරු වෙන්න."

නිතුර්යගේ දෙපා පණ නැති වී ගියේය.

ශායාට ඇතුල් වීමට නොහැකි වී ඇත. පෙන් ඩ්‍රයිව් එක ඇත්තේ ඇය ළඟය. සාක්ෂි සියල්ල ඇය ළඟය. දැන් නිතුර්ය සිටින්නේ නිරායුධව, සිංහ ගුහාව මැදය.

වේදිකාව මත සුනිල් සේරසිංහ කතාව ආරම්භ කළේය.

"බොහොම ස්තූතියි හැමෝටම. අද දවස මගේ ජීවිතේ හරිම වැදගත් දවසක්. මේ 'Project Lotus' කියන්නේ මගේ අවුරුදු විස්සක හීනයක්..."

තාත්තාගේ කටහඬ ශාලාව පුරා දෝංකාර දෙද්දී, නිතුර්ය වටපිට බැලුවේ පැන යන්නට මගක් සොයමිනි. ශායා කීවාක් මෙන් දැන් මෙතැන රැඳී සිටීම අනතුරුදායකය.

ඔහු පිටුපස දොර දෙසට හැරුණේය.

නමුත් දොර අසල සිටගෙන සිටියේ බන්දු ය. තාත්තාගේ ප්‍රධාන ආරක්ෂකයා. බන්දුගේ දෑස් තිබුණේ කෙලින්ම නිතුර්ය වෙත එල්ල වීගෙනය. ඔහු කට කොනකින් සිනාසෙමින් සිටියේය. ඒ සිනහවේ අර්ථය පැහැදිලිය. 'උඹට යන්න බෑ පොඩි මහත්තයෝ.'

නිතුර්ය නැවතත් සෙනඟ දෙසට හැරුණේය. ඔහු කොටු වී ඇත.

"මේ ව්‍යාපෘතිය සාර්ථක කරගන්න මට ගොඩක් අය උදව් කළා," සුනිල් වේදිකාවේ සිට කතා කරයි. "ඒ වගේම මට ගොඩක් බාධක ආවා. සමහර අය උත්සාහ කළා බොරු ප්‍රචාර යවලා මේක නතර කරන්න. ඒත් සත්‍යය කවදාවත් යටපත් කරන්න බෑ."

සුනිල්ගේ දෑස් සෙනඟ අතරින් නිතුර්යව සොයා ගත්තේය.

"අද මේ සතුට බෙදාගන්න මගේ එකම පුතා, නිතුර්ය මෙතන ඉන්නවා. පුතා, කරුණාකරලා ස්ටේජ් එකට එන්න."

මුළු ශාලාවේම අවධානය නිතුර්ය වෙත යොමු විය. විදුලි ආලෝක ධාරාවක් (Spotlight) ඔහු මතට වැටුණි.

නිතුර්ය ගල් ගැසී සිටියේය. මෙය තාත්තාගේ දරුණුතම ප්‍රහාරයයි. සාක්ෂි නැතිව, අසරණව සිටින තමන්ව ලෝකයා ඉදිරියට ගෙන්වා, තමා ලවාම තාත්තාගේ බොරුව අනුමත කරවා ගැනීම ඔහුගේ සැලසුමයි.

"එන්න පුතා," සුනිල් මයික්‍රොෆෝනයෙන් නැවතත් ආරාධනා කළේය. ඔහුගේ හඬේ තිබුණේ පිය සෙනෙහසක් නොව, අණ කිරීමකි.

අත්පොළසන් හඬ මධ්‍යයේ නිතුර්ය යාන්ත්‍රිකව මෙන් අඩියක් ඉදිරියට තැබුවේය. ඔහුට දැන් ආපසු හැරීමක් නැත. ඔහු සෙමෙන් වේදිකාව දෙසට ඇවිද ගියේය.

සෑම පියවරක්ම ඔහුට දැනුනේ ගිනි අඟුරු මත ඇවිදින්නාක් මෙනි. වේදිකාවට නගින විට සුනිල් පැමිණ නිතුර්යගේ උරහිස වටා අතක් දමා ඔහු තදින් තුරුළු කර ගත්තේය.

ඒ වැළඳ ගැනීම ලෝකයට ආදරයක් ලෙස පෙනුනද, නිතුර්යගේ කනට කර සුනිල් පහත් හඬින් මෙසේ මිමිණුවේය.

"උඹේ අර වෙස් ගත්ත කෙල්ලට ඇතුළට එන්න බැරි වුණා නේද? දැන් දඟලන්නෙ නැතුව හිටපන්. නැත්නම් උඹටත් වෙන්නේ රිහාර්යාට වුණු දේමයි."

නිතුර්යගේ ඇඟ සීතල විය. තාත්තා දන්නවා! ශායාගේ සැලසුම ගැන තාත්තා කලින්ම දැනගෙන සිට ඇත!

සුනිල් නිතුර්යව නිදහස් කර, නැවතත් මයික්‍රොෆෝනය දෙසට හැරුණේය.

"මගේ පුතා... එයා තමයි මේ ව්‍යාපාරයේ අනාගතය. එයා දන්නවා අපි කොච්චර කැපකිරීමක් කළාද කියලා මේ තැනට එන්න."

සුනිල් මයික්‍රොෆෝනය නිතුර්ය වෙත දිගු කළේය.

"පුතා, ඔයාට පුළුවන් මේ සභාවට වචනයක් කියන්න."

මයික්‍රොෆෝනය නිතුර්යගේ මුහුණ ඉදිරිපිටය. දහස් ගණන් දෑස් ඔහු දෙස බලා සිටී. තාත්තා ජයග්‍රාහී ලීලාවෙන් බලා සිටී. අතේ කිසිදු සාක්ෂියක් නැත. ශායා පරාජය වී ඇත.

නිතුර්ය මයික්‍රොෆෝනය අතට ගත්තේය. ඔහුගේ දෑත් වෙව්ලන්නට විය. ඔහුට තිබුණේ විකල්ප දෙකකි. එක්කෝ තාත්තාගේ බොරුවට උඩ ගෙඩි දී ජීවිතය බේරා ගැනීම. නැතහොත්... කිසිදු සාක්ෂියක් නැතිව වුවද සත්‍යය වෙනුවෙන් දිවි පිදීම.

ඔහු සෙනඟ දෙස බැලුවේය. ඉදිරි පෙළේ සිටින ඇමතිවරු, පොලිස් ලොක්කන්... මේ සියල්ලන්ම තාත්තාගේ මිතුරන්ය.

"මම..." නිතුර්යගේ හඬ වෙව්ලන්නට විය. "මම කැමතියි හැමෝටම දෙයක් කියන්න."

ඔහු ගැඹුරු හුස්මක් ගත්තේය. තාත්තාගේ දෑස්වල තිබූ තර්ජනාත්මක බැල්ම ඔහුට පෙනුණි.

"මගේ තාත්තා... සුනිල් සේරසිංහ කියන්නේ..."

නිතුර්ය නිහඬ විය. මුළු ශාලාවම මීයට පිම්බාක් මෙන් නිහඬය.

එවරම ශාලාවේ ප්‍රධාන දොරටු වේගයෙන් විවෘත විය.

ශාලාවේ ප්‍රධාන දොරටු දෙක වේගයෙන් විවෘත වූයේ පිටතින් හමා ආ මහා සුළි සුළඟක් ද සමඟිනි. ඒ සමඟම අකුණු සැරයක් අහස දෙදරවාගෙන පුපුරා ගිය හඬ ඇසුණේ, ස්වභාවධර්මය පවා මේ අසාධාරණයට එරෙහිව කෝප වී ඇති බව පසක් කරමිනි.

මුළු ශාලාවේම දෑස් එදෙසට යොමු විය.

දොරටුව මැද සිටගෙන සිටියේ රතු පැහැති දිගු කබායක් (Red Coat) හැඳගත් රුවකි. පිටත ධාරාණිපාත වර්ෂාව නිසා ඇගේ ඇඳුම් තෙත බරිත වී තිබුණි. ඇඳුමෙන් වැටෙන වතුර බිංදු, රතු පලස මත වැටුණේ ලේ බිංදු මෙනි.

සුනිල් සේරසිංහගේ මුහුණේ වර්ණය වෙනස් විය. මයික්‍රොෆෝනය අල්ලාගෙන සිටි ඔහුගේ අත වෙව්ලන්නට විය.

"කවුද... කවුද ඒ?" ඔහුට නොදැනුවත්වම මයික්‍රොෆෝනය හරහා කියැවුණි.

අර රූපය සෙමෙන් හිස ඔසවා, කබායේ තොප්පිය (Hood) පසුපසට දැමුවාය.

මුළු ශාලාවම හුස්ම ගැනීම අමතක කළේය. ගැහැනුන් භීතියෙන් කෑගසමින් මුව වසා ගත්හ.

ඒ රිහාර්යා ය.

මීට මාස හයකට පෙර මියගිය, සුනිල් සේරසිංහ විසින්ම වළ දැමූ රිහාර්යා නිල්නෙතූ, සජීවීව දොරකඩ සිටගෙන සිටියාය. ඇගේ මුහුණ සුදුමැලි වී තිබුණද, දෑස්වල තිබුණේ නිවී නොයන ගින්නකි.

"ආත්මයක්..." සෙනඟ අතරින් කවුරුන් හෝ මිමිණුවේය.

"නෑ! ඕක බොරුවක්! ඕක වෙස් වළාගත්ත එකක්! බන්දු! අල්ලපන් ඕකව!" සුනිල් සේරසිංහ කෑගැසුවේය. ඔහුගේ හඬ බියෙන් වෙව්ලන්නට විය.

බන්දු සහ තවත් ආරක්ෂකයන් තිදෙනෙක් වහාම දොරටුව දෙසට දිව ගියහ.

නමුත් ශායා (රිහාර්යාගේ වෙස් ගත්) සෙලවුනේ නැත. ඇය අත තිබූ කුඩා රිමෝට් කන්ට්‍රෝලයක් වැනි යමක් ඉහළට එසවුවාය.

"සුනිල් සේරසිංහ!" ඇගේ කටහඬ ශාලාව පුරා ගිගුම් දුන්නේ මයික්‍රොෆෝනයක් නොමැතිව වුවද පුදුමාකාර බලයකිනි. "ඔයාට පුළුවන් මගේ ඇඟ මරන්න. ඒත් මගේ හඬ මරන්න බෑ!"

ඇය රිමෝට් එකේ බොත්තමක් එබුවාය.

එම මොහොතේම මුළු හෝටලයම දෙවනත් කරමින් හදිසි අනතුරු ඇඟවීමේ සීනු (Fire Alarm) නාද වන්නට විය. විදුලි ආලෝකය නිවී ගොස් රතු පැහැති හදිසි ආලෝක පහන් (Emergency Lights) පමණක් දැල්වුණි. ශාලාව රතු පැහැයෙන් නහවා ගත්තේය.

බන්දු ඇතුළු පිරිස කලබල වී නතර වූහ.

වේදිකාව පිටුපස තිබූ යෝධ LED තිරය හදිසියේම 'ග්ලිච්' (Glitch) වී කළු පැහැයට හැරුණි. ඊළඟ තත්පරයේදී සුනිල් සේරසිංහගේ 'Project Lotus' වීඩියෝව වෙනුවට, වෙව්ලන රූප රාමු පෙළක් තිරය මත දිස් විය.

ඒ ශායා ළඟ තිබූ පෙන් ඩ්‍රයිව් එකේ දර්ශනයි!

කසුන්... නිතුර්යගේ මිතුරා, ශායාගේ සැලසුමේ 'Plan B' කොටස්කරු ලෙස හෝටලයේ වහලය මත සැඟවී සිට, වයර්ලස් ක්‍රමයට (Wireless Hacking) පද්ධතියට රිංගාගෙන තිබුණි!

තිරය මත දර්ශනය වූයේ රිහාර්යාගේ බියපත් මුහුණයි.

"අංකල්... ඇයි මට මෙහෙම කරන්නේ?"

මුළු ශාලාවම මීයට පිම්බාක් මෙන් නිහඬ විය. සීනු හඬද නතර විය. ඇසෙන්නේ තිරයෙන් එන හඬ පමණි.

ඊළඟට ඇසුණේ සුනිල් සේරසිංහගේ ගොරෝසු කටහඬයි.

"උඹ අර ඔප්පුවට අත්සන් කරලා රටින් යන්න ඕන... නැත්නම් මතකනේ උඹේ අම්මට වුණු දේ?"

වේදිකාව මත සිටි සුනිල් සේරසිංහ ගල් ගැසී බලා සිටියේය. තමාගේම කටහඬ, තමාගේම අපරාධය සාක්ෂි සහිතව ලෝකයා ඉදිරියේ දිග හැරෙද්දී ඔහුට කර කියා ගත හැකි දෙයක් නොතිබුණි.

නිතුර්ය වේදිකාව මත සිට පියවරක් පසුපසට ගත්තේය. ඔහු තාත්තා දෙස බැලුවේ පිළිකුලෙනි.

"තාත්තේ..." නිතුර්යගේ හඬ මයික්‍රොෆෝනය හරහා ඇසුණි. "දැන්වත් ඇත්ත කියන්න."

සුනිල් සේරසිංහ වටපිට බැලුවේ පිස්සුවෙන් මෙනි. ඇමතිවරු සහ ව්‍යාපාරිකයන් ඔහු දෙස බලන්නේ සැකයෙනි. ඔහුගේ බලකොටුව බිඳ වැටෙමින් තිබුණි.

"ඕක බොරුවක්! ඕක හදපු වීඩියෝ එකක්!" සුනිල් කෑගැසුවේය. ඔහු බන්දු දෙසට අත වැනුවේය. "ඕක ඕෆ් කරපන්! ස්විච් එක ඕෆ් කරපන්!"

නමුත් බන්දුට එතැනින් හෙලවෙන්නට ඉඩක් ලැබුණේ නැත. දොරටුව අසල සිටි ශායා, ඇඳ සිටි රතු කබාය ගලවා වීසි කළාය. ඇය යටින් ඇඳ සිටියේ සටන් කිරීමට පහසු කළු පැහැති ඇඳුමකි.

"අල්ලනවා ඕකව!" බන්දු කෑගසමින් ශායා වෙත පැන්නේය.

මෙතෙක් වෙලා නිහඬව සිටි 'ස්ටන්ට් වුමන්' ඇගේ සැබෑ ස්වභාවය පෙන්නුවාය. බන්දු එල්ල කළ පහරින් ඇය දක්ෂ ලෙස මග හැරියේය. ඇය බන්දුගේ අත අල්ලා කරකවා ඔහු බිම දැමුවේ නිමේෂයකිනි.

ශාලාව තුළ කෑගැසීම් සහ කලබලය රජ කළේය. අමුත්තන් එළියට දිව යන්නට උත්සාහ කළහ.

"නිතුර්ය! තාත්තව අල්ලගන්න!" ශායා තවත් ආරක්ෂකයෙකුට පා පහරක් එල්ල කරමින් කෑගැසුවාය.

සුනිල් සේරසිංහ වේදිකාවෙන් බැස, පිටුපස දොරෙන් පැන යන්නට දිව ගියේය.

"නෑ... අද නෙවෙයි."

නිතුර්ය මයික්‍රොෆෝනය බිම දමා තාත්තා පසුපස දිව ගියේය. ඔහු වේදිකාවේ පඩිපෙළ බැස තාත්තාගේ කෝට් එකෙන් ඇද්දේය.

"යන්න බෑ තාත්තේ! අද හැමදේම ඉවර වෙන්න ඕන!"

සුනිල් ආපසු හැරී නිතුර්යව තල්ලු කළේය. "අහකට වෙයන් මෝඩයා! මම මේවා කළේ උඹට!"

නිතුර්ය බිම වැටුණද වහාම නැගිට්ටේය. සුනිල් තම සාක්කුවට අත දමා රිවෝල්වරය එළියට ගත්තේය.

"ළඟට එන්න එපා!" සුනිල් තමාගේම පුතාට තුවක්කුව එල්ල කළේය.

මුළු ශාලාවම නිහඬ විය. ශායාද සටන නතර කර එදෙස බැලුවාය.

"තාත්තේ..." නිතුර්යගේ දෑස් කඳුලින් පිරුණි. "තමන්ගේ පුතාට වෙඩි තියන්න තරම් තාත්තා පහත් වුණාද?"

සුනිල්ගේ අත වෙව්ලන්නට විය. ඔහුගේ දෑස්වල තිබුණේ බිය, කෝපය සහ පරාජයේ වේදනාවයි.

"උඹ මට වෙන විකල්පයක් ඉතුරු කළේ නෑ නිතුර්ය."

ඔහු කොකා ගැස්සීමට සැරසෙද්දී, ශාලාවේ වීදුරු ජනේලයක් බිඳගෙන කඳුළු ගෑස් (Tear Gas) බෝම්බයක් ඇතුළට වැටුණි.

දුමාරය අතරින් පොලිස් නිල ඇඳුම් ඝෝෂාකාරීව ශාලාවට කඩා වැදුණි.

"Drop the gun! (තුවක්කුව බිම දානවා!)"

ඒ පොලිසිය නොවේ. විශේෂ කාර්ය බලකායයි (STF). කසුන් ඔවුන්ට කල්තියාම මේ ගැන ඔත්තු දී තිබුණි.

සුනිල් සේරසිංහ වටපිට බැලුවේය. තමා වට කර ඇත. තිරයේ තවමත් රිහාර්යාගේ හඬ ඇසෙයි. ඉදිරියෙන් තමාගේ පුතා සිටී. පිටුපසින් පොලිසිය සිටී.

ඔහුගේ අතින් රිවෝල්වරය ගිලිහී බිම වැටුණි.

ඔහු දණින් වැටුණේ පරාජිතයෙකු ලෙසිනි.

නිතුර්ය හෙමින් තාත්තා ළඟට ගියේය. ඔහු බිම වැටී තිබූ රිවෝල්වරය පාදයෙන් ඈතට තල්ලු කළේය.

"රිහාර්යා මැරුණා වෙන්න පුළුවන් තාත්තේ," නිතුර්ය සුනිල්ගේ කනට කර කීවේය. "ඒත් සත්‍යය කවදාවත් වළලන්න බෑ. අද රතු සෙවණැල්ල දිනුවා."

පොලිස් නිලධාරීන් පැමිණ සුනිල් සේරසිංහට මාංචු දැමූහ.

දුමාරය අතරින් ශායා නිතුර්ය අසලට පැමිණියාය. ඇගේ මුහුණේ තවමත් දහඩිය සහ සටනේ සලකුණු තිබුණි. නමුත් ඇගේ දෑස්වල තිබුණේ සැනසීමකි.

ඇය නිතුර්යගේ අත අල්ලා ගත්තාය.

"අපි කළා නිතුර්ය. අපි රිහාර්යාට සාධාරණය ඉෂ්ට කළා."

ලෝටස් ග්‍රෑන්ඩ් හෝටලයේ සිදු වූ මහා පෙරළියෙන් සති දෙකක් ගත වී තිබුණි. එහෙත් ඒ රාත්‍රියේ ඇති වූ කම්පනය තවමත් රට පුරා දෝංකාර දෙමින් පැවතුණි. පුවත්පත්වල මුල් පිටු සරසා තිබුණේ සුනිල් සේරසිංහගේ අත්අඩංගුවට ගැනීම සහ 'Project Lotus' ව්‍යාපෘතිය පිටුපස තිබූ දූෂිත ගනුදෙනු පිළිබඳ සිරස්තල වලිනි.

වසර ගණනාවක් තිස්සේ ගොඩනැගූ තාත්තාගේ ව්‍යාපාරික අධිරාජ්‍යය, දින කිහිපයක් ඇතුළත කාඩ් කුට්ටම් මෙන් කඩා වැටී තිබුණි.

නිතුර්ය සිටියේ රිහාර්යාගේ මහ ගෙදර වූ පැරණි වලව්වේ ආලින්දයේ ය. වසර ගණනාවක් වසා දමා තිබූ වලව්ව, අද නැවතත් හුස්ම ගන්නාක් මෙන් දැනිණි. උදෑසන හිරු එළිය වලව්වේ මිදුලේ වූ වල් වැදුණු මල් පඳුරු මතට වැටී තිබුණි.

"නිතුර්ය..."

ශායාගේ හඬින් නිතුර්ය පියවි ලෝකයට ආවේය. ඇය මිදුලේ සිට ගෙට ගොඩ වූවාය. වෙනදා මෙන් සටන් ඇඳුම් හෝ වෙස්වලාගැනීම් නැත. ඇය ඉතා චාම් සුදු පැහැති ගවුමකින් සැරසී සිටියාය. ඇගේ අතේ මල් වට්ටියක් විය.

"ඔයා පන්සල් ගියාද?" නිතුර්ය ඇසුවේය.

"ඔව්," ශායා පඩිය මත වාඩි වූවාය. "මම රිහාර්යා වෙනුවෙන් දානයක් දුන්නා. අදට හරියටම මාස හයයි සති දෙකයි."

නිතුර්ය ඇය අසලින් වාඩි විය. "තාත්තා ගැන ආරංචියක් තියෙනවද?"

ශායා බිම බලා ගත්තාය. "ලෝයර්ස්ලා කියන්නේ එයාට ඇප හම්බවෙන එකක් නෑ කියලා. සාක්ෂි ගොඩක් තියෙනවා. මිනීමැරුම් කුමන්ත්‍රණය, මූල්‍ය වංචා... එයාට ජීවිතාන්තය දක්වා හිරේ ඉන්න වෙයි."

නිතුර්ය දීර්ඝ සුසුමක් හෙලුවේය. තාත්තා කළ දේට දඬුවම් ලැබිය යුතු බව ඔහු දනී. එහෙත් තමාගේ පියා සිරගෙදරක යකඩ කූරු ගණන් කරන බව සිතන විට ඇති වන සියුම් වේදනාව වළක්වා ගත නොහැක.

"මම ඊයේ තාත්තා බලන්න ගියා," නිතුර්ය හෙමින් කීවේය.

ශායා පුදුමයෙන් ඔහු දෙස බැලුවාය. "එයා මොකද කිව්වේ?"

"එයා මාව මුණගැහෙන්න කැමති වුණේ නෑ," නිතුර්යගේ දෑස්වල කඳුළු පටලයක් බැඳුණි. "එයා තාම හිතන්නේ මම එයාට ද්‍රෝහී වුණා කියලා. එයාගේ වැරැද්ද එයා දකින්නේ නෑ ශායා. එයාට ඕන වුණේ බලය විතරයි."

ශායා නිතුර්යගේ අත තදින් අල්ලා ගත්තාය. "ඔයා ද්‍රෝහියෙක් නෙවෙයි නිතුර්ය. ඔයා වීරයෙක්. ඔයා කළේ හරි දේ. රිහාර්යා අද හිටියා නම් ඔයා ගැන ගොඩක් ආඩම්බර වෙයි."

"රිහාර්යා..." නිතුර්ය වලව්වේ වහලය දෙස බැලුවේය. "මේ ගෙදර රිහාර්යාගේ හීනයක්. එයාට ඕන වුණේ මේක විකුණන්නෙ නැතුව, මේකේ අසරණ ළමයින්ට ඉගෙන ගන්න තැනක් හදන්න. මම හිතාගත්තා ඒ හීනය හැබෑ කරන්න."

"ඇත්තටම?" ශායාගේ මුහුණේ සිනහවක් ඇඳුණි.

"ඔව්. මම තීරණය කළා තාත්තාගේ හෝටල් බිස්නස් එකෙන් අයින් වෙන්න. මට ඒ සල්ලි එපා. මම මේ වලව්ව රිහාර්යාගේ නමින් පදනමක් (Foundation) විදියට ලියාපදිංචි කරනවා. කලා හැකියාවන් තියෙන, ඉගෙන ගන්න සල්ලි නැති ළමයින්ට මෙතන නොමිලේ උගන්වනවා. හරියට රිහාර්යා ආස කළා වගේ."

ශායාගේ දෑස් සතුටින් දිලිසුණි. "ඒක ගොඩක් වටින වැඩක් නිතුර්ය. රිහාර්යාගේ ආත්මයට කරන්න පුළුවන් ලොකුම පින ඒක."

ඇය මල් වට්ටිය පසෙකින් තැබුවාය. "මම ආවේ ඔයාට තව දෙයක් කියන්න."

නිතුර්ය ඇය දෙස බැලුවේ ප්‍රශ්නාර්ථයෙනි.

"මම ආපහු යනවා නිතුර්ය."

නිතුර්යගේ හදවතේ යමක් කඩා වැටුණාක් මෙන් දැනිණි. මේ කෙටි කාලය තුළ ශායා ඔහුගේ ජීවිතයේ විශාල කොටසක් වී තිබුණි. රිහාර්යා නැති අඩුව යම් තාක් දුරකට හෝ පිරවූයේ ඇයයි.

"යනවා? කොහෙද?"

"ඕස්ට්‍රේලියාවට. මගේ රස්සාව, මගේ ජීවිතේ තියෙන්නේ එහෙ. මම මෙහෙ ආවේ නංගි වෙනුවෙන් යුතුකම ඉෂ්ට කරන්න විතරයි. දැන් ඒක ඉවරයි." ශායා නැගිට්ටාය. ඇය ඈත අහස දෙස බැලුවාය. "අනික... මම මෙහෙ හිටියොත් ඔයාට කවදාවත් රිහාර්යාව අමතක කරන්න බැරි වෙයි. ඔයා මගේ මූණ දකින හැම වාරයක් ගානේම ඔයාට මතක් වෙන්නේ එයාව. ඒක ඔයාට දෙන වධයක්."

නිතුර්ය නිහඬ විය. ඇය කියන්නේ ඇත්තකි. ශායා දෙස බලන විට ඔහුට පෙනෙන්නේ රිහාර්යාවම ය. නමුත් ශායා යනු රිහාර්යා නොවේ. ඇය ඊට හාත්පසින්ම වෙනස්, ශක්තිමත්, ස්වාධීන ගැහැනියකි.

"කවද්ද යන්නේ?"

"හෙට රෑ ෆ්ලයිට් එක."

නිතුර්ය නැගිට ඇය අසලට ගියේය. "මට ඔයාව ආයේ දකින්න ලැබෙයිද?"

ශායා හැරී ඔහු දෙස බලා සිනාසුණාය. ඒ සිනහවේ තිබුණේ මිතුදමකි. "ලෝකය රවුම් නිතුර්ය. කවදාහරි දවසක අපි ආයේ හම්බවෙයි. එදාට... ඔයා රිහාර්යාගේ මතකයෙන් මිදිලා, ඔයාගේම ජීවිතයක් හොයාගෙන ඉන්න ඕන."

ඇය සිය අත් බෑගයෙන් කුඩා පෙට්ටියක් ගෙන නිතුර්ය අත තැබුවාය.

"මේක ඔයා ළඟ තියාගන්න."

නිතුර්ය පෙට්ටිය ඇර බැලුවේය. එහි තිබුණේ අර රිදී පැහැති අත් පළඳනාවයි (Bracelet). රතු හදවතක් සහිත පෙන්ඩනය තවමත් එහි දිලිසෙමින් තිබුණි.

"මේක රිහාර්යාගේ," ශායා කීවාය. "මම මේක එයාගේ සොහොනෙන් ගත්තේ නෑ. එදා රිහාර්යා ඇක්සිඩන්ට් වෙන්න කලින් මේක ගලවලා කාර් එකේ ඩෑෂ් බෝඩ් එකට දාලා තිබුණේ. පොලිසිය වාහනේ මට බාරදෙනකොට මේක හම්බුණේ. මේක අයිති ඔයාට."

නිතුර්ය වෙව්ලන දෑතින් පළඳනාව අතට ගත්තේය. එය ඔහුගේ අතේ ගුලි කරගද්දී, ඔහුට දැනුනේ රිහාර්යා තමාට අවසන් වරට සමු දෙනවා වැනි හැඟීමකි.

"ස්තූතියි ශායා," නිතුර්යගේ කටහඬ බිඳී ගියේය. "හැමදේටම ස්තූතියි."

"ගිහින් එන්නම්."

ශායා ඔහුට අතට අත දුන්නාය. ඇගේ ග්‍රහණය ශක්තිමත් ය. ඇය ආපසු නොබලාම වලව්වේ ගේට්ටුව දෙසට ඇවිද ගියාය.

නිතුර්ය ඇය යන දෙස බලා සිටියේය. හිරු එළිය ඇගේ රුව වසා ගත්තේය.

දැන් ඔහු තනිවමය. නමුත් මීට මාස හයකට පෙර සහස්‍ර උද්‍යානයේ බංකුව මත සිටි තනිකම අද ඔහුට දැනුනේ නැත. අද ඔහුට දැනුනේ නිදහසකි. බරක් නිදහස් වූ සැහැල්ලුවකි.

ඔහු පළඳනාව සාක්කුවේ දමාගෙන, වලව්ව දෙසට හැරුණේය. කරන්නට බොහෝ වැඩ තිබේ. පිරිසිදු කිරීමට, අලුත්වැඩියා කිරීමට සහ අලුත් ජීවිතයක් ගොඩනැගීමට කාලය පැමිණ ඇත.

කටුනායක බණ්ඩාරනායක ජාත්‍යන්තර ගුවන්තොටුපළේ පිටත්වීමේ පර්යන්තය (Departure Terminal) කාර්යබහුලව පැවතුණි. මගීන් තම ගමන් මලු තල්ලු කරමින් එහා මෙහා යද්දී, නිතුර්ය සහ ශායා පර්යන්තයේ කෙළවරක වීදුරු කවුළුවක් අසල නතර වී සිටියහ.

ශායාගේ ගුවන් යානය පිටත්වීමට නියමිතව තිබුණේ තව පැය දෙකකිනි.

"ඉතින්... මෙතනින් ඉවරයි." නිතුර්ය ශායා දෙස බලා බලෙන් සිනාසීමට උත්සාහ කළේය. නමුත් ඔහුගේ හදවතේ තිබුණේ හිස් බවකි. ඇය නැති අනාගතය පාළු කාන්තාරයක් මෙන් ඔහුට දැනිණි.

ශායා ඇගේ පාස්පෝට් එක අතේ කරකවමින් සිටියාය. ඇය සිටියේ කල්පනාබරවය.

"නිතුර්ය, මම ගියාට පස්සේ පරිස්සමින් ඉන්න. තාත්තා හිරේ හිටියට එයාගේ සල්ලිවලින් ඕන දෙයක් එළියේ කරන්න පුළුවන් මිනිස්සු ඉන්නවා," ඇය අවවාද කළාය.

"බය වෙන්න එපා. මම දැන් ඉස්සර හිටපු අහිංසක නිතුර්ය නෙවෙයි. ඔයා මට සටන් කරන්න ඉගැන්නුවා," නිතුර්ය ඇගේ දෑස් දෙස බැලුවේය. "ඔයා ගිහින් මට කතා කරනවා නේද?"

"අනිවාර්යයෙන්ම."

ඇය සමුගැනීමට අත දිගු කළාය. නිතුර්ය ඇගේ අත අල්ලා ගත්තේය. ඒ මොහොතේ ඔහුට සිතුනේ ඇයව වැළඳගෙන "යන්න එපා" යැයි කීමටය. නමුත් ඔහුට ඊට අයිතියක් නැත.

"Good bye, Shaya."

"Bye, Nithurya."

ශායා ආපසු හැරී ආගමන විගමන කවුන්ටරය (Immigration) දෙසට ඇවිද ගියාය. නිතුර්ය ඇය නොපෙනී යන තෙක් බලා සිටීමට තීරණය කළේය.

ඇය පෝලිමට ඇතුළු වීමට ඔන්න මෙන්න තිබියදී, ඇගේ ජංගම දුරකථනය නාද විය.

ඇය නැවතී දුරකථනය දෙස බැලුවාය. එය ජාත්‍යන්තර ඇමතුමකි (+61 ඕස්ට්‍රේලියානු අංකයකි). ඇය දුරකථනය කනට තැබුවාය.

නිතුර්ය ඈත සිට බලා සිටියේය. තත්පර කිහිපයකින් ශායාගේ ඉරියව් වෙනස් වන අයුරු ඔහු දුටුවේය. ඇගේ අතින් පාස්පෝට් එක බිම වැටුණි. ඇය බියෙන් මෙන් වටපිට බැලුවාය. ඇගේ දෑස්වල තිබුණේ ත්‍රස්ත වූ ස්වභාවයකි.

"ශායා?"

නිතුර්ය ආරක්ෂක වැට අසලට දිව ගියේය. "ශායා මොකද වුණේ?"

ශායා දුරකථනය කනෙන් ඉවතට ගත්තාය. ඇය වේගයෙන් නිතුර්ය දෙසට දිව ආවාය. ඇය ආරක්ෂක වැටෙන් පැන නිතුර්යගේ අතේ එල්ලුණාය.

"අපි මෙතනින් යන්න ඕන. දැන්ම!" ඇය හති දමමින් කීවාය.

"ඇයි? මොකද වුණේ? ෆ්ලයිට් එක?"

"මට ආපහු යන්න බෑ නිතුර්ය," ශායාගේ හඬ වෙව්ලන්නට විය. "දැන් කෝල් කළේ මෙල්බර්න්වල මගේ යාළුවෙක්. ඊයේ රෑ... ඊයේ රෑ කවුරුහරි මගේ අපාර්ට්මන්ට් එකට ගිනි තියලා."

"මොකක්?" නිතුර්ය පුදුමයෙන් ඇසුවේය.

"නිකන් ගිනි තිබ්බා නෙවෙයි. මගේ රූම් මේට්... එයාට වෙඩි තියලා. එයාලා හිතලා තියෙන්නේ ඒ මම කියලා." ශායා නිතුර්යගේ ෂර්ට් එක තදින් අල්ලා ගත්තාය. "එයාලා දන්නවා මම මේ දේවල් කළා කියලා. එයාලා මම එනකම් එහේ බලන් ඉන්නවා මාව මරන්න."

"කවුද? තාත්තාද?"

"නෑ. තාත්තාට ඕස්ට්‍රේලියාවේ පාතාලය එක්ක කනෙක්ෂන් නෑ. මේ ඊට වඩා ලොකු කවුරු හරි." ශායා වටපිට බැලුවේ ගුවන්තොටුපළේ සිටින සෑම කෙනෙක්ම මිනීමරුවන් ලෙස පෙනෙන ගානටය. "අපි දෙන්නා තාම දිනලා නෑ නිතුර්ය. අපි මී වදයක් කැඩුවා විතරයි. දැන් දෙබරු ඇවිස්සිලා."

"දැන් අපි මොකද කරන්නේ?"

"කාටවත් නොකිය අපි මෙතනින් මාරු වෙන්න ඕන. වලව්වට යන්න බෑ. ඒක දැන් සේෆ් නෑ. අපි කාටවත් හොයාගන්න බැරි තැනක හැංගෙන්න ඕන. මේ රස්නය අඩුවෙනකම්."

නිතුර්ය ශායාගේ අත අල්ලා ගත්තේය. ඇයව යැවීමට පැමිණි ඔහුට, දැන් නැවතත් ඇය සමඟ ජීවිතයත් මරණයත් අතර සටනකට පනින්නට සිදුවී ඇත. පුදුමයකට මෙන්, ඒ භයානක මොහොතේදීත් නිතුර්යගේ සිතේ යම් සතුටක් ඇති විය.

ඇය යන්නේ නැත. ඇය තමා ළඟය.

"යමු," නිතුර්ය ශක්තිමත්ව කීවේය. "මම දන්න තැනක් තියෙනවා."

ඔවුන් දෙදෙනා ගුවන්තොටුපළෙන් පිටතට පැමිණ, කුලී රථයක් වෙනුවට පොදු බස් රථ නැවතුම දෙසට ගියේ කිසිවෙකුට හෝඩුවාවක් නොතැබීමටය.

මේ අතර, ගුවන්තොටුපළේ ඉහළ මාලයේ නිරීක්ෂණ කවුළුවක් (Observation Deck) අසල සිටගෙන සිටි පුද්ගලයෙක් දුරේක්ෂයකින් (Binoculars) ඔවුන් දෙස බලා සිටියේය. ඔහු කණේ තිබූ බ්ලූටූත් හෙඩ්සෙට් එකෙන් යමෙකුට කතා කළේය.

"ටාගට් එක මිස් වුණා සර්. කෙල්ල ෆ්ලයිට් එකට නැග්ගේ නෑ. කොල්ලා එක්ක ආපහු ගියා."

එහා පැත්තෙන් ඇසුණේ ඉතා ගැඹුරු, සැහැල්ලු කටහඬකි.

"කමක් නෑ. එයාලට දුවන්න ඉඩ දෙන්න. දඩයම රසවත් වෙන්නේ සතා බය වෙලා දුවනකොට. 'බ්ලැක් ඊගල්' ටීම් එක ලෑස්ති කරන්න."

ගුවන්තොටුපළේ සිට කොළඹ බලා ධාවනය වන සාමාන්‍ය බස් රථයක පසුපස ආසනයට වී, නිතුර්ය සහ ශායා අසුන් ගත්හ. බස් රථයේ රේඩියෝවෙන් ඇසෙන ඝෝෂාකාරී සින්දු හඬත්, මගීන්ගේ කතා බහත් ඔවුන්ට ආවරණයක් විය. කිසිවෙකු ඔවුන් දෙස විශේෂයෙන් බැලුවේ නැත.

ශායා ජනේලයෙන් පිටත බලා සිටියාය. ඇගේ අත තවමත් වෙව්ලන බව නිතුර්ය දුටුවේය. ඕස්ට්‍රේලියාවේ සිටින පාතාලය ලංකාවට පැමිණීමට තරම් ඇය කළ වරද කුමක්ද? නැතහොත් තාත්තාගේ ව්‍යාපාරය පිටුපස සැඟවී ඇති ඇත්තම රකුසා කවුද?

"අපි කොහෙද යන්නේ?" ශායා හෙමින් ඇසුවාය.

"කුරුණෑගල පැත්තේ වතු බංගලාවක් තියෙනවා. ඒක අපේ තාත්තාගේ යාළුවෙක්ගේ. හැබැයි ඒක දැන් අතඇරලා දාලා තියෙන්නේ. එතන කවුරුත් නෑ. අපිට ටික දවසක් එතන ඉන්න පුළුවන්," නිතුර්ය රහසින් කීවේය.

ශායා හිස සැලුවාය. ඇය විඩාවට නිතුර්යගේ උරහිස මත හිස තබා ගත්තාය.

"මට සමාවෙන්න නිතුර්ය... මම හිතුවේ මම ගියාම ඔයාට නිදහසේ ඉන්න පුළුවන් වෙයි කියලා. ඒත් මම ආයේ ඔයාව අපායකට ඇදලා ගත්තා."

නිතුර්ය ඇගේ අත තදින් අල්ලා ගත්තේය. "අපායක් වුණත් තනියම ඉන්නවට වඩා, දෙන්නෙක් එක්ක ඉන්න එක හොඳයි ශායා. අපි මේකෙන් බේරෙමු."

බස් රථය වේගයෙන් ඉදිරියට ඇදුණි. අඳුර වැටෙමින් තිබුණි. ඒ අඳුර අතරින් තමන් පසුපස එන 'බ්ලැක් ඊගල්' (Black Eagle) නම් මාරාන්තික බලකාය ගැන ඔවුන් දැන සිටියේ නැත.

එක යුද්ධයක් අවසන් වී ඇත. නමුත් ඊට වඩා භයානක, අදෘශ්‍යමාන යුද්ධයක් දැන් ආරම්භ වී තිබේ.

රිහාර්යාගේ මරණය යනු කතාවේ අවසානය නොව, මහා අභිරහසක ආරම්භය පමණක් බව දැන් පැහැදිලිය.