රතු සෙවණැල්ල ❤️ - Chapter 3

පසුදා උදෑසන 10ට ආසන්න වන විට සහස්‍ර උද්‍යානය වෙනදා මෙන් කාර්යබහුල වී තිබුණි. හිරු එළිය තදින් වැටී තිබුණද, ගස් සෙවන යට සිසිලසක් රැඳී තිබුණි. පෙම්වතුන් ජෝඩු වශයෙන් ගස් යට කුටු කුටු ගාද්දී, කුඩා දරුවන් තණකොළ මත දුව පැන නටති. මේ සාමාන්‍ය ලෝකය මැද, කළු ගල් බංකුව මත වාඩි වී සිටි නිතුර්ය පමණක් වෙනත් ලෝකයක අතරමං වී සිටියේය.

ඔහුගේ දෑස් නිතරම යොමු වී තිබුණේ උද්‍යානයේ ප්‍රධාන ගේට්ටුව දෙසටය.

"ශායා..." ඔහු තොල් මැතිරුවේය. "මේක ඇත්තක්ද? නැත්නම් තාත්තාගේ ෆයිල් එකේ තිබුණ විදිහට මටත් දැන් පිස්සු හැදීගෙන එනවද?"

මිනිත්තු කටුව දහය පසු කළේය.

කිසිවෙකු ආවේ නැත.

නිතුර්යගේ සිතේ සැකය තවත් වැඩි විය. ඊයේ රාත්‍රියේ වූ සියල්ල මායාවක්ද? ඔහු නැගිට යන්නට සූදානම් විය.

"වාඩි වෙන්න නිතුර්ය."

ඔහුගේ පිටුපසින් ඇසුණු ඒ හඬත් සමඟ නිතුර්යගේ මුළු ඇඟම සීතල වී ගියේය. ඔහු වහා හැරී බැලුවේය.

නිතරම ඔහු දකින රතු හෝ කළු පැහැති ඇඳුම් වෙනුවට, අද ඇය හැඳ සිටියේ ඉතා සරල ළා නිල් පැහැති ජීන්ස් කලිසමක් සහ සුදු පැහැති ටී ෂර්ට් එකකි. ඇගේ දෑස් විශාල අව් කණ්ණාඩියකින් (Sunglasses) වසා තිබුණි. ඇය නා ගසට මුවා වී ඔහු දෙස බලා සිටියාය.

නිතුර්ය ඇය දෙස බලා සිටියේ ගල් ගැසීය. ඇය රිහාර්යාම ය. කිසිදු වෙනසක් නැත.

"ඔයා..." නිතුර්ය ඇය වෙත අඩියක් තැබුවේය.

"එතනම ඉන්න," ඇය අණ කළාය. ඇය වටපිට බැලුවේ දැඩි විමසිල්ලෙනි. "කවුරු හරි අපි දිහා බලාගෙන ඉන්නවා වෙන්න පුළුවන්."

ඇය සෙමෙන් ඔහු අසලට පැමිණ බංකුවේ කෙළවරින් වාඩි වූවාය. නිතුර්යද ඇය දෙස බලාගෙනම වාඩි විය.

"ඔයා ඇත්තටම ඉන්නවද?" නිතුර්ය ඇසුවේය. "තාත්තාගේ ෆයිල් එකේ තිබුණේ රිහාර්යාට තිබුණේ භින්නෝන්මාදය කියලා. ශායා කියන්නේ මනඃකල්පිතයක් කියලා."

ශායා කට කොනකින් සිනාසුණාය. ඇය හදිසියේම තම අව් කණ්ණාඩිය ගලවා ඇගේ දකුණු අත නිතුර්යගේ අත මත තැබුවාය.

ඇගේ අත උණුසුම් ය. ඇගේ ඇඟිලිවල ස්පර්ශය ජීවමාන ය.

"හිතේ මවාගත්ත ආත්මවලට මෙච්චර රස්නයක් තියෙන්න පුළුවන්ද නිතුර්ය?" ඇය ඇසුවේ නිතුර්යගේ දෑස් දෙස කෙලින්ම බලමිනි. "ඒ රිපෝට් එක බොරුවක්. ඒක හැදුවේ ඔයාගේ තාත්තා. එයාට ඕන වුණේ රිහාර්යා පිස්සෙක් කියලා සමාජයට පෙන්නන්න."

"ඒ ඇයි?"

"මොකද... රිහාර්යා කැමති වුණේ නෑ එයාගේ මහ ගෙදර, ඒ කියන්නේ අර පරණ වලව්ව විකුණන්න. ඔයාගේ තාත්තාගේ 'Project Lotus' කියන්නේ ඒ වලව්ව කඩලා එතන ලොකු හෝටලයක් හදන ප්‍රොජෙක්ට් එකක්. රිහාර්යා අත්සන් කළේ නැති නිසා, තාත්තා හැදුවේ එයාව මානසික රෝගියෙක් කරලා, එයාගේ භාරකාරත්වය අරගෙන බලෙන්ම ඉඩම ලියාගන්න."

නිතුර්යගේ ඔලුව කැරකෙන්නට විය. තාත්තා ව්‍යාපාරිකයෙකු බව ඔහු දනී. නමුත් මෙතරම් පහත් තැනකට වැටෙන්නට ඔහුට පුළුවන්ද?

"එතකොට... ඔයා? ඔයා කොහෙන්ද ආවේ?"

"මම රිහාර්යාගේ අක්කා. අපි නිවුන් නෙවෙයි. මම එයාට වඩා අවුරුද්දක් වැඩිමල්. ඒත් අපි දෙන්නා එක වගේ. තාත්තා අපි පොඩි කාලෙම ඩිවෝස් වෙලා මාව අරගෙන රට ගියා. රිහාර්යා අම්මා එක්ක මෙහේ නතර වුණා. අපි දෙන්නා ගැන කවුරුත් දැනගෙන හිටියේ නෑ. රිහාර්යාට ප්‍රශ්නෙ ආවම එයා මට කතා කළා. මම ලංකාවට ආවේ එයාව බේරගන්න. ඒත්..."

ශායාගේ හඬ බිඳී ගියේය. ඇගේ දෑස්වල කඳුළු පිරුණි. "මම පරක්කු වැඩි වුණා. මම එයාර්පෝට් එකෙන් එනකොටත් එයා... එයා..."

නිතුර්යගේ හදවත උණු විය. මේ සිටින්නේ තමා ආදරය කළ යුවතියගේ සහෝදරියයි. ඇය කියන කතාවේ තර්කානුකූල බවක් ඇත.

"ශායා, එතකොට රිහාර්යා මැරුණේ ඇක්සිඩන්ට් එකකින් නෙවෙයිද?"

ශායා කඳුළු පිස දමා ගත්තාය. ඇගේ බැල්ම නැවතත් දැඩි විය. "නෑ. ඒක මිනීමැරුමක්. එදා රෑ රිහාර්යා මේ පාක් එකට ආවේ ඔයාව හම්බවෙන්න. එයාට ඕන වුණා ඔයාගේ තාත්තා එයාට තර්ජනය කරන රෙකෝඩින් එකක් ඔයාට දෙන්න. ඒත් එයාට ඒක කරන්න හම්බුණේ නෑ."

ඇය සිය අත් බෑගයෙන් පෙන් ඩ්‍රයිව් (Pen Drive) එකක් එළියට ගත්තාය.

"මේකෙ කොපි එකක් මගේ ළඟ තියෙනවා. මේකෙ තියෙනවා එදා රෑ ඇත්තටම වුණේ මොකක්ද කියලා. හැබැයි මේක බලන්න කලින් ඔයා දැනගන්න ඕන දේ තමයි... මේක බැලුවට පස්සේ ඔයාට කවදාවත් ඔයාගේ තාත්තා දිහා ආයේ පරණ විදිහට බලන්න බැරි වෙයි."

නිතුර්ය පෙන් ඩ්‍රයිව් එක දෙස බලා සිටියේය. සත්‍යය ඇත්තේ අතේ දුරිනි. නමුත් එය දරා ගැනීමට තමාට ශක්තියක් තිබේද?

"දෙන්න..." නිතුර්ය අත දිගු කළේය.

ශායා එය ඔහු අත තැබුවා පමණි, උද්‍යානයේ ඈත කෙළවරින් කලබලකාරී හඬක් ඇසුණි.

"අන්න අතන! අර ඉන්නේ!"

නිතුර්යත් ශායාත් ගැස්සී බැලූහ. උද්‍යානයේ ගේට්ටුව දෙසින් කළු ඇඳුම් ඇඳගත් පුද්ගලයන් තිදෙනෙකු ඔවුන් දෙසට වේගයෙන් දිව එමින් සිටියහ. ඔවුන්ගේ අතේ යකඩ පොලු වැනි දේවල් තිබෙනු නිතුර්ය දුටුවේය.

"ෂිට්! එයාලා මාව හොයාගෙන!" ශායා වහාම නැගිට්ටාය. "දුවන්න නිතුර්ය!"

"කවුද ඒ?"

"තාත්තාගේ මිනිස්සු! දුවන්න!"

ශායා නිතුර්යගේ අතින් ඇදගෙන උද්‍යානයේ පඳුරු අතරින් විහිදුණු අතුරු පාරක් දෙසට දිව ගියාය. නිතුර්යද ඈ පසුපස දිව ගියේ පෙන් ඩ්‍රයිව් එක සාක්කුවේ ඔබා ගනිමිනි.

පිටුපසින් ආ පිරිස කෑගසමින් ඔවුන් හඹා ආහ. සාමකාමී උද්‍යානය ක්ෂණිකව යුධ පිටියක් බවට පත් විය.

"වාහනේ එහා පැත්තේ! ඉක්මනට!" ශායා කෑගැසුවාය.

ඔවුන් පාරට පැන ගත්තේ වාහන වලට අත දමමිනි. ශායා පාරේ අයිනේ නතර කර තිබූ යතුරුපැදියක් පෙන්වූවාය. "නගින්න!"

ඇය හෙල්මට් එකක් නිතුර්ය අතට වීසි කර, යතුරුපැදිය පණ ගැන්වූවාය. නිතුර්ය පසුපස අසුනට ගොඩ වුණු සැණින් යතුරුපැදිය ඊතලයක් මෙන් ඉදිරියට ඇදී ගියේය.

ඔවුන් පසුපසින් ආ කළු වෑන් රථයක් හෝන් ගසමින් හඹා එන්නට විය.

"තදින් අල්ලගන්න!" ශායා කෑගැසුවාය.

කොළඹ නගරයේ වාහන තදබදය මැදින්, මරණයත් ජීවිතයත් අතර තරඟය ආරම්භ වී තිබුණි.

යතුරුපැදිය කොළඹ නගරයේ කාර්යබහුල මාර්ගය මැදින් ඊතලයක් මෙන් ඇදී ගියේය. සුළඟ නිතුර්යගේ කන් අසලින් හමා ගියේ බිහිසුණු ඝෝෂාවක් නංවමිනි. ඔහු ශායාගේ ඉණ වටා දෑත් යවා තදින් අල්ලාගෙන සිටියේය. ඇය යතුරුපැදිය පදවන ආකාරය පුදුම සහගතය. වාහන අස්සෙන් රිංගමින්, බස් රථ සහ ත්‍රිරෝද රථ අභිබවා යමින් ඇය ගමන් කළේ මනා පුහුණුවක් ලැබූ ධාවකයෙකු ලෙසිනි.

"පස්ස බලන්න! එයාලා එනවද?" ශායා හෙල්මට් එක අස්සෙන් කෑගැසුවාය.

නිතුර්ය හිස හරවා බැලුවේය. මීටර් පනහක් පමණ පිටුපසින් අර කළු වෑන් රථය අන් සියලු වාහන වලට හෝන් ගසමින්, ඉඩ නැති තැන්වලින් පවා රිංගාගෙන හඹා එයි. වෑන් රථයේ වීදුරුවක් පහත් වී තිබූ අතර, ඉන් එළියට පැමිණි අතක යමක් කළු පැහැයෙන් දිලිසෙනු නිතුර්ය දුටුවේය.

"ශායා! වේගෙ වැඩි කරන්න! උන් ළඟ තුවක්කුවක් තියෙනවා!" නිතුර්ය බියෙන් කෑගැසුවේය.

"මොකක්?" ශායා වහාම යතුරුපැදියේ වේගය තවත් වැඩි කළාය.

ඔවුන් දැන් ප්‍රධාන මාර්ගයෙන් ඉවත්ව බොරැල්ල දෙසට දිවෙන අතුරු පාරකට ඇතුළු වී සිටියහ. පාර පටුය. දෙපස කඩ සාප්පු සහ පදික වෙළෙන්දන්ගෙන් පිරී තිබුණි. ශායා නොනවත්වාම හෝන් ගසමින් පදිකයන්ව ඉවත් කරමින් ඉදිරියට ඇදුණාය. මිනිසුන් බියෙන් කෑගසමින් පාර දෙපසට පැන්නෝය.

පිටුපසින් ආ වෑන් රථයද ඒ පටු පාරටම ඇතුළු විය. එය පාර අයිනේ තිබූ පළතුරු කරත්තයක ගැටී කරත්තය පෙරළී ගියේය. පළතුරු පාර පුරා විසිරී ගියද වෑන් රථය නතර වූයේ නැත.

"මුන්ට පිස්සුද? මිනිස්සු මරන්නද හදන්නේ?" නිතුර්යගේ හදවත ගැහෙන්නට විය. මේ ඔහුගේ තාත්තාගේ අණ පරිදි සිදුවන දෙයක්ද? තම එකම පුතා සිටින බව දැන දැනත් තාත්තා මෙවැනි විනාශයක් කිරීමට ඉඩ දෙයිද?

"නිතුර්ය, තදින් අල්ලගන්න. මම මේ ෂෝට්කට් එකෙන් දානවා," ශායා කීවාය.

ඇය හදිසියේම යතුරුපැදිය වමට කැපුවාය. එය පාරක් නොව, ගෙවල් පේළි දෙකක් අතර තිබූ ඉතා පටු, කුණු කාණුවක් අද්දර වූ අඩි පාරකි. වෑන් රථයකට එහි යා නොහැක.

යතුරුපැදිය ඒ පටු අඩි පාර දිගේ ගැස්සෙමින් ඉදිරියට ගියේය. රෙදි වැල්වල වනලා තිබූ රෙදි නිතුර්යගේ මුහුණේ වැදී ගියේය. කුකුළන්, බල්ලන් හතර අතේ දිව ගියහ.

ඔවුන් මීටර් දෙසීයක් පමණ ඒ අඩි පාරේ ගොස් නැවතත් වෙනත් පළල් පාරකට අවතීර්ණ වූහ.

නිතුර්ය ආපසු හැරී බැලුවේය. වෑන් රථය පෙනෙන්නට නැත. පටු පාර වෑන් රථයට හරස් වන්නට ඇත.

"අපි බේරුණා," නිතුර්ය දිගු හුස්මක් හෙලුවේය.

නමුත් ශායා වේගය බාල කළේ නැත. ඇය දිගටම නගරයෙන් ඈතට යතුරුපැදිය පදවාගෙන ගියාය. විනාඩි විස්සක පමණ ධාවනයකින් පසු ඇය යතුරුපැදිය නතර කළේ දෙමටගොඩ පැත්තේ පිහිටි පැරණි තට්ටු නිවාස සංකීර්ණයක් (Flats) අසලය.

එය පාළු, අඳුරු තැනකි. තැනින් තැන කුණු ගොඩවල් ගොඩ ගැසී තිබුණි.

ශායා යතුරුපැදියෙන් බැස හෙල්මට් එක ගලවා යතුරුපැදියේ එල්ලුවාය. ඇගේ මුහුණ දහඩියෙන් තෙත් වී තිබුණි. කොණ්ඩය අවුල් වී ගොසිනි. එහෙත් ඇගේ දෑස්වල තිබූ තියුණු බව අඩු වී නොතිබුණි.

"මෙතන ආරක්ෂිතද?" නිතුර්ය බසින ගමන් ඇසුවේය.

"දැනට ඔව්. මේක මගේ යාළුවෙක්ගේ හිස් ගෙයක්," ශායා ගොඩනැගිල්ලේ පඩිපෙළ දෙසට යන්නට සංඥා කළාය. "එන්න."

ඔවුන් සිව්වන මහලට පඩිපෙළ නැග ගියහ. ශායා සාක්කුවෙන් යතුරක් ගෙන දිරාගිය ලී දොරක් විවෘත කළාය.

නිවස ඇතුළත දූවිලි පිරී තිබුණි. ගෘහ භාණ්ඩ ලෙස තිබුණේ පුටු දෙකක් සහ මෙට්ටයක් පමණි. ජනේල වසා දමා තිබූ නිසා ඇතුළත අඳුරුය.

ශායා දොර වසා අගුළු දැමුවාය. ඇය බිත්තියට හේත්තු වී හුස්ම ගත්තාය.

"ඔයා කවුද ශායා? ඇත්තටම කවුද?" නිතුර්ය ඇය දෙස බලා ඇසුවේය. "සාමාන්‍ය කෙල්ලෙක්ට ඔහොම බයික් පදින්න බෑ. අර මැරයන්ගෙන් බේරෙන්න බෑ."

ශායා නිතුර්ය දෙස බැලුවේ වෙහෙසකර බැල්මකිනි. "මම පිටරට හිටියේ නිකන් නෙවෙයි නිතුර්ය. මම ස්ටන්ට් වුමන් (Stunt Woman) කෙනෙක් විදියට වැඩ කළේ. අනික, තමන්ගේ නංගිව මරපු මිනිස්සුන්ගෙන් පළිගන්න ඕන වුණාම ඕනම කෙනෙක්ට හයිය එනවා."

ඇය ගොස් පුටුවක වාඩි වූවාය. "කෝ පෙන් ඩ්‍රයිව් එක?"

නිතුර්ය සාක්කුවට අත දමා එය එළියට ගත්තේය. ඒ කුඩා උපකරණය තුළ තමාගේ මුළු ජීවිතයම වෙනස් කළ හැකි රහසක් සැඟවී ඇත.

"මේක බලන්න ලැප් එකක් නෑනේ," නිතුර්ය වටපිට බැලුවේය.

"මගේ ෆෝන් එකට ගහන්න පුළුවන් ඇඩැප්ටරයක් (OTG) තියෙනවා," ශායා ඇගේ බෑගයෙන් කේබල් එකක් ගත්තාය.

නිතුර්ය පෙන් ඩ්‍රයිව් එක ඇය අතට දුන්නේය. ඇය එය දුරකථනයට සම්බන්ධ කළාය.

"ලෑස්තිද?" ඇය නිතුර්ය දෙස බැලුවාය.

නිතුර්ය හිස සැලුවේය. නමුත් ඔහුගේ පපුව ඇතුළේ බියක් රජ කළේය. තාත්තාගේ කටහඬ... රිහාර්යාගේ අන්තිම මොහොත... මේවා අසන්නට ඔහු සූදානම්ද?

ශායා ෆයිල් එකක් ඕපන් කළාය. එය හඬ පටයකි (Audio Clip).

දුරකථනයේ ස්පීකරයෙන් නැගුණේ රිහාර්යාගේ වෙව්ලන කටහඬයි.

"අංකල්... ඇයි මට මෙහෙම කරන්නේ? මම පොරොන්දු වුණානේ කාටවත් මේ ගැන කියන්නේ නෑ කියලා."

ඉන්පසු ඇසුණේ සුනිල්ගේ හඬයි. නමුත් එය නිතුර්ය දන්නා කාරුණික පියාගේ හඬ නොවේ. එය රළු, තර්ජනාත්මක හඬකි.

"පොරොන්දු වැඩක් නෑ රිහාර්යා. උඹ අර ඔප්පුවට අත්සන් කරලා රටින් යන්න ඕන. නිතුර්ය ගැන අමතක කරපන්. ඌ මගේ එකම පුතා. උඹ වගේ පිස්සු හැදිච්ච ගෑනියෙක්ට මම මගේ පුතාව දෙන්නේ නෑ."

"මම පිස්සෙක් නෙවෙයි! අංකල් බොරු රිපෝට් හැදුවට මම පිස්සෙක් නෙවෙයි!" රිහාර්යා කෑගැසුවාය.

"කට වහපන්! අද රෑට මගේ මිනිස්සු එනවා ඔප්පුව ගන්න. අත්සන් කළේ නැත්නම්... මතකනේ උඹේ අම්මට වුණු දේ? ඒකම තමයි උඹටත් වෙන්නේ."

හඬ පටය එතැනින් නතර විය.

කාමරය තුළ මීටර් සිය ගණනක් ගැඹුරු නිහඬතාවයක් පැතිර ගියේය.

නිතුර්ය බිම බලාගෙන සිටියේය. දෑස් වලින් කඳුළු බිංදු වැටී සිමෙන්ති පොළොව තෙත් කළේය. තාත්තා... රිහාර්යාට පමණක් නොව, ඇගේ මවට සිදුවූ දේටත් සම්බන්ධද?

"දැන් විශ්වාසද?" ශායාගේ හඬ මෘදු විය.

නිතුර්ය හිස එසවූයේ නැත. ඔහුගේ අත් මිටි මොළවී තිබුණි. දුක වෙනුවට දැන් ඔහු තුළ ඇවිලෙමින් තිබුණේ දරුණු කෝපයකි.

"තාත්තා... මගේ රිහාර්යාව..." නිතුර්ය දත්මිටි කෑවේය.

"අපිට මේක පොලිසියට දෙන්න බෑ නිතුර්ය," ශායා කීවාය. "මේක විතරක් මදි. අපිට තව සාක්ෂි ඕන. තාත්තාගේ 'Project Lotus' එකේ අනිත් පාර්ට්නර්ස්ලා කවුද කියලා හොයාගන්න ඕන. එතකොට අපිට පුළුවන් එයාව කොටු කරන්න."

"කොහොමද ඒක කරන්නේ?"

ශායා දුරකථනය පැත්තකින් තැබුවාය. ඇගේ දෑස්වල තිබුණේ පළිගැනීමේ ගින්නකි.

"හෙට රෑ තාත්තාගේ ඔෆිස් එකේ ලොකු පාටියක් තියෙනවා නේද? එයාගේ අලුත් හෝටලේ ප්ලෑන් එක එළිදක්වන පාටිය."

"ඔව්..." නිතුර්ය හිස සැලුවේය. තාත්තා ඒ ගැන දින ගණනක් තිස්සේ කතා කළේය.

"අපි ඒ පාටියට යන්න ඕන," ශායා කීවාය. "රිහාර්යා මැරුණේ නෑ කියලා තාත්තට පෙන්නන්න ඕන. අපි එයාගේ හිතේ බය ඇති කරන්න ඕන. බය වුණාම තමයි මිනිස්සු ඇත්ත කියන්නේ."

"ඔයා කියන්නේ...?"

"ඔව් නිතුර්ය. හෙට රෑට රිහාර්යා ආපහු එනවා. මළවුන්ගෙන් නැගිටලා."

සුනිල් තම සුඛෝපභෝගී කාර්යාලය තුළ වූ විශාල වීදුරු මේසයට අතින් වේගවත් පහරක් ගැසුවේය. ඒ හඬින් කාමරයේ කොනේ සිටගෙන සිටි ආරක්‍ෂක අංශ ප්‍රධානියා වූ 'බන්දු' ගැස්සී ගියේය.

"උඹලා මට කියන්නේ... උඹලා තුන්දෙනෙක් ඉඳලත් එක කෙල්ලෙක්වයි කොල්ලෙක්වයි අල්ලගන්න බැරි වුණා කියලද?" සුනිල්ගේ හඬ වෙව්ලන්නට වූයේ කෝපයෙනි. ඔහුගේ මුහුණ රතු වී නහර ඉලිප්පී තිබුණි.

"සර්... ඒ කෙල්ල පුදුම විදිහට බයික් එක පැද්දේ. අපි හිතුවෙ නෑ එයාලා අර කාණු පාරෙන් දායි කියලා. අපේ වෑන් එකට එතනින් යන්න බෑනේ," බන්දු බිම බලාගෙන ගොත ගැසුවේය.

"නිදහසට කරුණු එපා යකෝ!" සුනිල් මේසය මත තිබූ වීදුරු බෝලයක් (Paperweight) අතට ගෙන එය වීසි කිරීමට සැරසුණේය. නමුත් ඔහු හුස්ම තද කරගෙන තම කෝපය පාලනය කර ගත්තේය. "ඒ කොල්ලා... නිතුර්ය... ඌට කරදරයක් නෑ නේද?"

"නෑ සර්. ඌ හිටියේ බයික් එකේ පිටිපස්සේ. කෙල්ල තමයි පැද්දේ."

සුනිල් දීර්ඝ සුසුමක් හෙලුවේය. ඔහු පුටුවේ බරට අතහැරුණේය. තම එකම පුතා දැන් තමාට එරෙහිව සටන් වදින බව ඔහුට හොඳින්ම පැහැදිලිය. ඊයේ රාත්‍රියේ නිතුර්ය කාර්යාල කාමරයේ සිටි අයුරුත්, අර පරණ ඡායාරූපය පෙන්වූ අයුරුත් ඔහුගේ මතකයට ආවේය.

"නිතුර්ය... උඹ දන්නේ නෑ මම මේ හැමදේම කළේ උඹ වෙනුවෙන් කියලා," සුනිල් තමාටම මුමුණා ගත්තේය.

ඔහු බන්දු දෙස බැලුවේය. "උඹ දැක්කද ඒ කෙල්ල කවුද කියලා?"

"හරියටම දැක්කේ නෑ සර්. හෙල්මට් දාගෙන හිටියේ. හැබැයි... ඒ ඇස්... ඒ ඇස් මට හුරු පුරුදුයි."

"රිහාර්යා වගේද?" සුනිල්ගේ හඬ පහත් විය.

බන්දු ගැස්සී ගියේය. "සර්... ඒක වෙන්න බෑනේ. අපිමනේ බොඩිය..."

"කට වහපන්!" සුනිල් අත ඔසවා ඔහු නතර කළේය. "මළවුන්ට ආයේ එන්න බෑ. මේ කවුරු හරි ගේම් එකක් ගහනවා. සමහර විට අර රිහාර්යාගේ අම්මගේ පැත්තේ නෑයෙක් වෙන්න ඇති. උන්ට ඕන මගේ 'Project Lotus' එක නවත්තන්න."

සුනිල් නැගිට ජනේලය අසලට ගියේය. පහළින් පෙනෙන කොළඹ නගරය දෙස ඔහු බලා සිටියේය. 'සහස්‍ර උද්‍යානය' සහ ඒ අසල ඇති පෞරාණික වලව්ව මෙතැනට ඉතා කුඩාවට පෙනේ. ඒ වලව්ව තම ව්‍යාපාරික සිහිනයේ කිරුළයි. එය ලබා ගැනීමට ඔහු කළ කැපකිරීම්, කළ අපරාධ... ඒවා සියල්ල සාධාරණීකරණය කිරීමට ඔහුට අවශ්‍ය විය.

රිහාර්යා... ඇය මුරණ්ඩු ය. හරියටම ඇගේ අම්මා වගේමය. ඇගේ අම්මා සමඟ තිබූ අතීත ගනුදෙනුව සුනිල්ට සිහිපත් විය. ඇයත් එදා මේ ව්‍යාපෘතියට හරස් වූවාය. අවසානයේ ඇයට සිදු වූ දෙයම රිහාර්යාටත් සිදු විය. එය දෛවයද? නැතහොත් තමාගේ අතින් ලියවුණු තීරණයක්ද?

"හෙට..." සුනිල් ජනේලයෙන් පිටත බලාගෙනම කීවේය. "හෙට රෑට හෝටලේ ලෝන්ච් එක. ලංකාවේ ලොකුම බිස්නස්කාරයෝ, ඇමතිවරු එනවා. එදාට කිසිම පිස්සුවක් නටන්න ඉඩ තියන්න බෑ."

ඔහු ආපසු හැරී බන්දු දෙසට ඇඟිල්ල දිගු කළේය.

"බන්දු, හෙට රෑට හෝටලේ වටේටම ගාඩ්ලා දාපන්. මැස්සෙක්ටවත් ඇතුළට එන්න දෙන්න එපා. විශේෂයෙන් ඉන්විටේෂන් නැති ගෑනුන්ට."

"සර්, එතකොට නිතුර්ය සර්?"

සුනිල් මොහොතක් කල්පනා කළේය. තම ලෙයින් උපන් පුතා දැන් සතුරෙකි. නමුත් ලෝකය ඉදිරියේ පිය සෙනෙහස පෙන්විය යුතුය.

"පුතාට එන්න දීපන්. හැබැයි ඌව තනියම ඉන්න දෙන්න එපා. උගේ පස්සෙන් දෙන්නෙක් දාලා තියපන්. ඌ මොනවා හරි පිස්සුවක් කරන්න හැදුවොත්... කාටවත් නොපෙනෙන්න ඌව කාමරේකට දාලා ලොක් කරපන්. තේරුණාද?"

"තේරුණා සර්."

බන්දු පිටව ගිය පසු, සුනිල් නැවතත් සිය මේසය අසලට පැමිණියේය. ඔහු ලාච්චුව විවෘත කර එහි පතුලේ සඟවා තිබූ කුඩා රිවෝල්වරය අතට ගත්තේය. එහි සිසිලස ඔහුගේ අතට දැනුනි.

ඔහු එය පරීක්ෂා කර බලා නැවතත් සාක්කුවේ දමා ගත්තේය.

"රිහාර්යාගේ හොල්මන හරි, එයාගේ නෑදෑයෝ හරි... කවුරු ආවත් හෙට රෑට මම ලෑස්තියි," ඔහු දත්මිටි කෑවේය. "මගේ අවුරුදු විස්සක ප්ලෑන් එක විනාශ කරන්න මම කාටවත් ඉඩ දෙන්නෙ නෑ. ඒ මගේ පුතා වුණත්."

ඔහුගේ දුරකථනය නාද විය. තිරයේ දිස්වූයේ 'Private Number' කියාය.

"හෙලෝ?" සුනිල් සැකයෙන් පිළිතුරු දුන්නේය.

"මිස්ටර් සුනිල්..." එහා පැත්තෙන් ඇසුණේ විකෘති කරන ලද ඩිජිටල් කටහඬකි. "ඔබේ අතීතය හෙට රෑට එළියට එනවා. ලෑස්ති වෙලා ඉන්න."

දුරකථනය විසන්ධි විය.

සුනිල් දුරකථනය දෙස බලා සිටියේ ගල් ගැසීය. භීතියේ සිහින් රේඛාවක් ඔහුගේ කොඳු නාරටිය දිගේ දිව ගියේය. මේ කවුද? නිතුර්ය ද? නැත්නම් අර අද්භූත ගැහැණු ළමයා ද?

ඔහු වහාම තම ලේකම්වරියට කතා කළේය.

"ශෙරින්, හෙට ෆන්ෂන් එකේ ස්ටේජ් එක පිටිපස්සේ (Backstage) සිකියුරිටි එක ඩබල් කරන්න. අනික... මගේ කාර් එක ලෑස්ති කරන්න. මම දැන්ම ගෙදර යනවා."

ඔහුට දැන් කාර්යාලයේ සිටීම අනාරක්ෂිත බව දැනිණි. ඔහුට අවශ්‍ය වූයේ නිවසට ගොස්, සියල්ල සුරක්ෂිතදැයි බැලීමටය. විශේෂයෙන්ම නිතුර්යගේ කාමරය. පුතා තාම ගෙදර ඇවිත් නැත්නම්... අද රාත්‍රිය දිගු එකක් වනු ඇත.

දෙමටගොඩ අතහැර දැමූ නිවාස සංකීර්ණයේ දූවිලි පිරුණු කාමරය තුළ, ශායා සහ නිතුර්ය ඊළඟ දිනයේ මෙහෙයුම සැලසුම් කරමින් සිටියහ. ජනේලයේ පියන් පත් අතරින් කාන්දු වන හිරු එළිය ශායාගේ මුහුණට වැටී තිබුණි. ඇය බිම දිග හැර තිබූ විශාල කොළයක් මත හෝටලයේ සැලැස්මක් (Floor Plan) අඳිමින් සිටියාය.

"මේක තමයි හෝටලේ මේන් හෝල් එක," ශායා පෑනෙන් රවුමක් ඇන්දාය. "තාත්තා එයාගේ ප්‍රොජෙක්ට් එක ගැන ස්පීච් එක දෙන්නේ මෙතන, ලොකු LED ස්ක්‍රීන් එක ඉස්සරහා. එතන තමයි අපේ ටාගට් එක."

"අපි මොකද කරන්නේ? ස්ටේජ් එකට පැනලා කෑගහනවද?" නිතුර්ය ඇසුවේය.

"නෑ, එහෙම කළොත් සිකියුරිටි එකෙන් අපිව එළියට දායි විනාඩියෙන්. අපි කරන්න ඕන තාත්තාගේ ෂෝ එක අපේ ෂෝ එකක් කරගන්න එක." ශායා පෙන් ඩ්‍රයිව් එක අතට ගත්තාය. "මේකේ තියෙන රෙකෝඩින් එක මුළු හෝල් එකටම ඇහෙන්න සලස්වන්න ඕන. ඒකට මම කන්ට්‍රෝල් රූම් (Control Room) එකට රිංගන්න ඕන."

"ඒක ලේසි වෙන එකක් නෑ. තාත්තා අනිවාර්යයෙන්ම එතනට ගාඩ්ලා දානවා."

"ඒක මම බලාගන්නම්. මට ඕන ඔයාගේ උදව්ව වෙන විදිහකට," ශායා නිතුර්ය දෙස බැලුවේ බැරෑරුම් බැල්මකිනි. "ඔයා අද රෑ ගෙදර යන්න ඕන."

නිතුර්ය ගැස්සී ගියේය. "ගෙදර? පිස්සුද? තාත්තාගේ මිනිස්සු අද උදේ අපිව මරන්න පන්නපු හැටි දැක්කනේ. මම ගෙදර ගියොත් මාව ඉවරයක් කරයි."

"නෑ නිතුර්ය. එයා එහෙම කරන්නේ නෑ. හෙට රෑ තමයි එයාගේ ජීවිතේ ලොකුම දවස. එයාට ඕන නෑ ඊට කලින් පොලිස් කේස් එකක් දාගන්න. එයා ඔයාට මුකුත් නොවුණු ගානට රඟපායි. ඔයත් කරන්න ඕන ඒකමයි."

ශායා නැගිට නිතුර්යගේ උරහිස අල්ලා ගත්තාය. "ඔයා ගෙදර ගිහින්, බය වෙලා වගේ ඉන්න ඕන. ඔයාට මුකුත් මතක නෑ, අද උදේ වුණේ මොකක්ද කියලා දන්නේ නෑ වගේ ඉන්න. එතකොට තාත්තා හිතයි ඔයා තර්ජනයක් නෙවෙයි කියලා. එතකොට එයාගේ අවධානය අඩු වෙනවා. ඒක තමයි අපිට ඕන."

නිතුර්ය මොහොතක් කල්පනා කළේය. එය භයානක ය. තමාගේ පෙම්වතිය මැරූ මිනිසා සමඟ එක වහලක් යට, එකට කෑම කමින් සිටිය යුතුය. නමුත් ශායා කියන දේ ඇත්තය. තාත්තාගේ සැකය දුරු කිරීමට ඇති එකම මග එයයි.

"හරි. මම යන්නම්," නිතුර්ය අවසානයේ එකඟ විය. "හැබැයි ඔයා?"

"මම ගැන වද වෙන්න එපා. මම හෙට රෑට එනවා. ඔයා ලෑස්ති වෙලා ඉන්න."

රාත්‍රී 8:00 පමණ වන විට නිතුර්ය නිවසට ළඟා විය. ඔහු ගේට්ටුවෙන් ඇතුළු වන විට මුළු නිවසම නිහඬය. නමුත් වෙනදා නැති අමුතු බරක් පරිසරයේ රැඳී තිබුණි. ගෙවත්තේ අඳුරු මුල්ලක නාඳුනන මිනිසුන් දෙදෙනෙක් සිටගෙන සිටිනු ඔහු දුටුවේය. ඔවුන් තාත්තාගේ ආරක්ෂකයන් බව නිසැකය.

නිතුර්ය දොර ඇරගෙන සාලයට ඇතුළු විය.

සුනිල් සෝෆාවේ වාඩි වී විස්කි වීදුරුවක් තොල ගාමින් සිටියේය. නිතුර්ය දුටු ඔහු වීදුරුව මේසය මත තැබුවේය. ඔහුගේ මුහුණේ කිසිදු හැඟීමක් නොවීය.

"ආ... ආවද?" සුනිල් ඇසුවේ ඉතාම සාමාන්‍ය ස්වරයෙනි. "කොහෙද ගියේ උදේ පාන්දරම?"

නිතුර්යගේ පපුව ගැහෙන්නට විය. නමුත් ඔහු ශායාගේ උපදෙස් සිහිපත් කළේය. බය වුණා වගේ ඉන්න.

"මම... මම කසුන්ලාගේ ගෙදර ගියා තාත්තේ. පොඩි වැඩ වගයක් තිබුණා."

සුනිල් නිතුර්ය දෙස තියුණු බැල්මක් හෙලුවේය. ඔහු දන්නවා නිතුර්ය බොරු කියන බව. ඊයේ රෑ තමාට ලැබුණු දුරකථන ඇමතුම සහ බන්දුගේ වාර්තාව අනුව නිතුර්ය සිටියේ වෙනත් තැනක බව ඔහු දනී. නමුත් ඔහු එය හාරා අවුස්සන්නට ගියේ නැත.

"හ්ම්. කසුන්ලාගේ ගෙදර..." සුනිල් සිනාසුණේය. ඒ සිනහවේ තිබුණේ සමච්චලයකි. "කමක් නෑ. හැබැයි මතක තියාගන්න, හෙට රෑ හෝටලේ ලෝන්ච් එක. උඹ අනිවාර්යයෙන්ම එන්න ඕන. ඇමතිතුමා අහයි පුතා කෝ කියලා."

"මම එන්නම් තාත්තේ."

"හොඳයි. දැන් ගිහින් නිදාගන්න. මහන්සි පාටයි. ආ... තව දෙයක්."

නිතුර්ය පඩිපෙළ නගින්නට ගොස් නතර විය.

"උඹේ අර පිස්සු යාළුවෝ, විශේෂයෙන් අර අමුතු ගෑනු ළමයි... ඒ අයව පාටියට ගේන්න එපා. එතන ඉන්නේ වැදගත් මිනිස්සු. තේරුණාද?"

සුනිල්ගේ වචනවල තිබූ අනතුරු ඇඟවීම නිතුර්යට වැටහුණි. තාත්තා දන්නවා.

"හරි තාත්තේ. මම තනියම එන්නම්," නිතුර්ය බිම බලාගෙන කීවේය.

ඔහු කාමරයට ගොස් දොර වසා ගත්තේය. දොර වැසූ සැණින් ඔහුට දණහිස් පණ නැති වී ගියේය. ඔහු දොරට හේත්තු වී බිම වාඩි විය.

වෙනදා තමාට ආරක්ෂාව දුන් මේ නිවස, දැන් සිරගෙයක් මෙන් දැනේ. පහළ සිටින තාත්තා, තමාගේ ලේ නෑයා නොව ලේ පිපාසිත සතුරෙකි.

ඔහු ඇඳුම් අල්මාරිය ඇරියේය. හෙට උත්සවයට ඇඳීමට තාත්තා විසින් ගෙනත් තබා තිබූ අලුත්ම කළු පැහැති කෝට් එක (Suit) එහි එල්ලෙමින් තිබුණි.

හෙට රාත්‍රියේ මේ කෝට් එක ඇඳගෙන, සිනාමුසු මුහුණින් ලෝකයා ඉදිරියට ගොස්, තාත්තාගේ හොඳ පුතා ලෙස රඟපාන්නට සිදුවනු ඇත.

නමුත් ඒ කෝට් එක ඇතුළේ සිටින්නේ පළිගැනීමේ ගින්නෙන් දැවෙන පුතෙක් බව ලෝකයා නොදනී.

"හෙට රෑ..." නිතුර්ය කෝට් එක අතගාමින් මිමිණුවේය. "හෙට රෑ හැමදේම ඉවරයි."

නිතුර්ය කෝට් එක නැවත අල්මාරියේ එල්ලා, කාමරයේ ජනේලය අසලට ගියේය. පිටත අහස අඳුරුය. තරු එකක් හෝ දෙකක් යන්තමින් දිලිසෙයි. හරියට එදා රිහාර්යා ඔහුට සමුදුන් රාත්‍රිය වගේමය.

"බලාගෙන ඉන්න රිහාර්යා..." ඔහු අඳුරට රහසින් කීවේය. "ඔයාට සාධාරණයක් ඉෂ්ට කරලා මිසක් මම නතර වෙන්නේ නෑ."

පහළ මාලයෙන් තාත්තා කාමරයේ දොර අගුළු දාන හඬ ඇසුණි. නිවසම දැඩි නිහඬතාවයක ගිලී ගියේය. එහෙත් ඒ නිහඬතාවය යනු හෙට පුපුරා යාමට නියමිත මහා ගිනි කන්දක පෙරනිමිත්ත පමණි.

හෙට රාත්‍රියේ 'Project Lotus' විවෘත කිරීමේ උත්සවය, සුනිල්ගේ ජීවිතයේ අමතක නොවනම රාත්‍රිය වනු ඇත.