නුඹ මගේම සිතුවමක් - Chapter 8

වැස්ස තද වෙමින් පැවතුණි. ගිමන්ගේ මෝටර් රථයේ වයිපර් (Wipers) වීදුරුව මත එහා මෙහා දිව ගියේ පිස්සුවෙන් මෙනි. කොළඹ නගරය බොඳ වී පෙනුණි.

ඔහු රවිත්ට කතා කළේය. "රවිත්! ශෙනල්‍යා කැම්පස් එක පැත්තේ ආවද?"

"නෑ බං... අපි මේ හැමතැනම හෙව්වා. හොස්ටල් එකේ කෙල්ලොත් දන්නේ නෑ. ගිමන්, උඹ හිතනවද අරුන් එයාට මුකුත් කරලා කියලා?" රවිත්ගේ හඬ බියෙන් වෙව්ලමින් තිබිණි.

"නෑ... එහෙම වෙන්න බෑ," ගිමන් ෆෝන් එක විසන්ධි කළේය.

ඔහු කල්පනා කළේය. ශෙනල්‍යා මේ වෙලාවේ යන්නේ කොහෙටද? ඇය බිය වූ විට, තනි වූ විට ඇයට ආරක්ෂාව දැනෙන තැනක් තිබිය යුතුය. ගෙදර යන්න බැරිය. යාළුවෝ ළඟට යන්න බැරිය.

හදිසියේම ගිමන්ට මතක් විය. එදා පැරිසියේදී ඇය කී කතාවක්. "මම තාම ආසයි එදා වැස්ස දවසේ අපි මුණගැහුණු කැම්පස් එකේ පරණ ආර්ට් රූම් එකට. ඒක තමයි මගේ ජීවිතේ ලස්සනම මතකය."

විශ්වවිද්‍යාලයේ පැරණි කලාගාරය. එය දැන් අත්හැර දමා ඇත. අඳුරුය. කාටවත් සැක නොහිතෙන තැනකි.

ගිමන් වහාම වාහනය හරවා ගත්තේය. රීඩ් මාවත දෙසට වාහනය පියාඹා ගියේය.

විශ්වවිද්‍යාල භූමිය අසල පාර පාළු වී තිබිණි. ගිමන් වාහනයේ වේගය බාල කරමින් පැරණි කලාගාරය දෙසට යන පටු පාරට හැරෙව්වේය.

ඔහුගේ හදවත නතර විය.

පරණ ගොඩනැගිල්ල ඉදිරිපිට කළු පැහැති වෑන් රථයක් නතර කර තිබිණි. එහි එන්ජිම ක්‍රියාත්මකව තිබූ අතර හෙඩ් ලයිට් නිවා දමා තිබිණි. අඳුරේ වුවත් ගිමන් දුටුවේය, හඩි දැඩි මිනිසුන් තිදෙනෙක් ගොඩනැගිල්ලේ දොර කඩන්නට උත්සාහ කරන ආකාරය. ඔවුන් අතේ යකඩ පොලු තිබිණි.

"දෙවියනේ... උන් හොයාගෙන!"

ගිමන්ට දෙවරක් සිතන්නට වෙලාවක් නොතිබිණි. ඔහු සතුව ආයුධ නැත. ඔහු සතුව ඇත්තේ කෝපය සහ බිය පමණි. ඔහු වාහනයේ හෙඩ් ලයිට් දැල්වූවේය. එන්ජිම රේස් කළේය.

හෝන් එක නොනවත්වා ඔබාගෙන ගිමන් තම මෝටර් රථය කෙලින්ම වෑන් රථය දෙසට ධාවනය කළේය.

පාතාල සාමාජිකයින් කලබල වී හැරී බැලූහ. ආලෝක ධාරාව ඔවුන්ගේ ඇස් නිලංකාර කළේය. ගිමන් වේගයෙන් පැමිණ වෑන් රථයේ පිටුපස ගැටුණේ නැත. ඔහු බ්රේක් ගසා වාහනය හරස් කළේ ඔවුන්ට පැන යාමට නොහැකි වන ලෙසත්, ඔවුන්ගේ අවධානය වෙනතකට යොමු වන ලෙසත් ය.

ටයර් කෑගසන හඬත් සමඟ ගිමන් කාර් එකෙන් බැස්සේය.

"කවුද යකෝ මේ?" එක මැරයෙක් පොල්ලක් අරගෙන ගිමන් දෙසට දිව ආවේය.

"ශෙනල්‍යා! දුවන්න!" ගිමන් උපරිම වෙර යොදා කෑගැසුවේය.

ගොඩනැගිල්ලේ දොර ඇරුණි. අඳුර අතරින් ශෙනල්‍යා එළියට පැමිණියාය. ඇය සිටියේ බියෙන් ගල් ගැසීය.

"අල්ලගනින් ඒකිව!" මැර නායකයා අණ කළේය.

එක් අයෙක් ශෙනල්‍යා දෙසට දිව ගිය අතර, අනෙක් දෙදෙනා ගිමන්ව වට කළහ.

ගිමන් කලාකරුවෙකි. ඔහු සටන්කරුවෙක් නොවේ. නමුත් ආදරය මිනිසෙක්ව මෘගයෙක් කරයි. පළමු මැරයා එල්ල කළ පොලු පහරින් ගිමන් බේරුනේ අනූනවයෙනි. ඔහු බිම තිබූ ගල් කැටයක් අහුලාගෙන මැරයාගේ මුහුණට දමා ගැසුවේය. මිනිසා අත්දෙකෙන් මූණ වසා ගත්තේය.

ඒ අවසරයෙන් ගිමන් ශෙනල්‍යා දෙසට දිව ගියේය. ඇයව අල්ලන්නට ගිය මිනිසා ඇගේ කොණ්ඩයෙන් ඇදගෙන සිටියේය.

"අතෑරපන්!" ගිමන් පැනගොස් ඒ මිනිසාගේ ඇඟට පැන්නේය. දෙදෙනාම මඩ වතුරේ පෙරලුණහ.

ගිමන්ගේ මූණට පාරවල් වැදුණි. තොල පැලී ලේ ආවේය. නමුත් ඔහු මිනිසාගේ බෙල්ල අතහැරියේ නැත.

"ශෙනල්‍යා, කාර් එකට නගින්න! යතුර තියෙනවා!" ගිමන් කෑගැසුවේය.

"මට බෑ... ඔයාව දාලා යන්න බෑ!" ශෙනල්‍යා හඬමින් කෑගැසුවාය.

"යන්න!"

ඒ මොහොතේම අර මුලින් පහර කෑ මිනිසා යකඩ පොල්ලක් ගෙන ගිමන්ගේ පිටට පහරක් ගැසුවේය.

"ආහ්!" ගිමන් වේදනාවෙන් කෑගසා බිම වැටුණේය. ඔහුගේ කොඳු ඇට පෙළ දෙදරවා ගියේය.

මැරයන් තිදෙනාම දැන් ගිමන් වටකර ගත්හ. ශෙනල්‍යා ගල් ගැසී බලා සිටියාය.

"මූව ඉවරයක් කරලා දාපන්. ඊට පස්සේ කෙල්ලව ගමු," නායකයා අණ දුන්නේය.

යකඩ පොල්ල ගිමන්ගේ හිසට එල්ල වීමට ඔන්න මෙන්න තිබියදී, හදිසියේම ප්‍රබල ආලෝක ධාරාවක් ඔවුන් දෙසට එල්ල විය. ඒ සමඟම පොලිස් සයිරන් හඬ මුළු ප්‍රදේශයම දෙවනත් කළේය.

පාතාල සාමාජිකයින් තිදෙනා ගල් ගැසුණහ.

"පොලිසිය!" එක් අයෙක් කෑගැසුවේය. ඔවුන් වහාම වෑන් රථයට නැගීමට උත්සාහ කළත්, පොලිස් ජීප් රථ දෙකක් පාර හරස් කර නතර විය. ආයුධ සන්නද්ධ පොලිස් නිලධාරීන් වට කළහ.

මැරයන් දණ ගැසූහ.

ශෙනල්‍යා දිවවිත් මඩේ වැතිර සිටි ගිමන් ළඟ දණ ගැසුවාය. "ගිමන්... ගිමන් ඇස් අරින්න..."

ගිමන් අමාරුවෙන් දෑස් හැරියේය. වර්ෂා ජලය සහ ලේ ඔහුගේ මූණ පුරා ගලා ගියේය. ඔහු දැක්කේ බොඳ වූ රූපයකි.

පොලිස් ජීප් රථයෙන් බැස ආවේ උස මහත නිලධාරියෙක් සහ... තවත් අයෙකි.

ඒ ශෙනල්‍යාගේ පියා, වික්‍රම ය.

වික්‍රම වේගයෙන් දුවගෙන ආවේය. ඔහු වෙනදා සිටි උඩඟු ව්‍යාපාරිකයා නොවේ. ඔහු සිටියේ කලබල වී, බිය පත් වූ පියෙකු ලෙසය.

"දූ... ශෙනල්‍යා..." ඔහු ශෙනල්‍යාව බදා ගත්තේය.

"තාත්තේ? ඔයා කොහොමද...?" ශෙනල්‍යා පුදුම වූවාය.

"ගිමන්..." වික්‍රම බිම වැටී සිටින ගිමන් දෙස බැලුවේය. "ගිමන්ගේ යාළුවා, අර ධර්මදාස මට කතා කළා. එයා කිව්වා සේනකගේ මිනිස්සු ඔයාව මරන්න හොයනවා කියලා. මමයි පොලිසිය එක්ක ආවේ."

ගිමන්ට නැගිට ගැනීමට වාරු නැත. ඔහු අමාරුවෙන් සිනාසුණේය. "එයා... පරිස්සම් සර්..."

වික්‍රම ගිමන් දෙස බලා සිටියේ අලුත් ඇසකිනි. තමා හිඟන්නෙක්, කුඩුකාරයෙක්, හොරෙක් යැයි සිතූ මේ තරුණයා, තම දියණිය වෙනුවෙන් ජීවිතය පූජා කිරීමට ඉදිරිපත් වී ඇත. රයන් වැනි කෝටිපති පුතුන් පැන යද්දී, ගිමන් තනිවම සටන් කළේය.

"ගිමන්, උඹට අමාරුයි. අපි හොස්පිට්ල් යමු," වික්‍රම, තම රියදුරුට අතින් සංඥා කළේ ගිමන්ව ඔසවා ගන්නා ලෙසයි.

"නෑ... මට ඕන නෑ ඔයාලගේ උදව්..." ගිමන් ප්‍රතික්ෂේප කරන්නට හැදුවත්, ශෙනල්‍යා ඔහුගේ අත තදින් අල්ලා ගත්තාය.

"කට වහන් යමු ගිමන්. මේ පාර මම කියන දේ අහන්න," ඇය කඳුළු අතරින් සැර වූවාය.

ඔවුන් ගිමන්ව වික්‍රමගේ වාහනයට දැමූහ. ශෙනල්‍යා ඔහුගේ හිස තම උකුල මත තබා ගත්තාය. ගිමන්ගේ ලේ තැවරුණු අත ඇය තදින් අල්ලාගෙන සිටියාය.

"මට සමාවෙන්න ගිමන්..." ඇය මිමිණුවාය.

ගිමන්ට දැනුනේ සැනසීමකි. සල්ලි, බලය, පළිගැනීම... ඒ කිසිවක් දැන් වැදගත් නැත. ඇය ආරක්ෂිතය. ඒ ඇති. ඔහුගේ දෑස් පියවී ගියේය.

දින දෙකකට පසු...

ගිමන් සිටියේ කොළඹ පුද්ගලික රෝහලක සුඛෝපභෝගී කාමරයකය. ඔහුගේ ඔළුවේ වෙළුම් පටියක් විය. ඉළ ඇටයක් පිපිරී ඇති බව වෛද්‍යවරු කීහ.

දොර ඇරගෙන ඇතුළට ආවේ වික්‍රම ය. ඔහු තනිවම පැමිණියේය.

ගිමන් ඇඳේ වාඩි වීමට උත්සාහ කළේය.

"ඔහොම ඉන්න පුතා," වික්‍රම අතින් වැළැක්වීය. ඔහු පුටුවක් ඇදගෙන ඇඳ ළඟින් වාඩි විය.

විනාඩියක් පමණ දෙදෙනා අතර නිහඬතාවයක් තිබිණි.

"මම දන්නවා ඔයා මට කැමති නෑ කියලා," වික්‍රම කතාව පටන් ගත්තේය. "මම කළේ වැරදි ගොඩක්. මම හිතුවා මගේ දුවට හොඳම දේ සල්ලි කියලා. රයන් හොඳ පවුලක කොල්ලෙක් නිසා මම හිතුවා ඌ මගේ දුවව රැජිනක් වගේ තියාගනී කියලා."

ගිමන් නිහඬව අසා සිටියේය.

"ඒත් මම දැක්කා රයන්ගේ හැටි. ඌ තාත්තාව පාවලා දුන්නා. මගේ දුව අමාරුවේ වැටුනම ඌ පැනලා ගියා. ඒත් ඔයා..." වික්‍රම ගිමන්ගේ දෑස් දෙස බැලුවේය. "ඔයා මගේ දුව වෙනුවෙන් මැරෙන්න ගියා. තාත්තා කෙනෙක් විදිහට මට ඊට වඩා දෙයක් ඕන නෑ."

"සර්..."

"මට සර් කියන්න එපා. මම අද ආවේ සමාව ඉල්ලන්න. මම දන්නවා ඔයාට පැරිසියේ දී වුණ දේට මගේ සම්බන්ධයක් තිබුණා කියලා. බර්නාඩ් ලවා මම තමයි ඔයාව බය කළේ."

"ඒක ඉවර වුණ දෙයක්."

"නෑ. මට ඒක නිවැරදි කරන්න ඕන," වික්‍රම ෆයිල් එකක් මේසය මත තැබුවේය. "මම කතා කළා ප්‍රංශ තානාපති කාර්යාලයට. ඔයාගේ නම ක්ලියර් (Clear) කරන්න මම මගේ ලෝයර්ස්ලා දැම්මා. ඔයාට ආපහු පැරීසියට යන්න පුළුවන්. ඔයාගේ ඩිග්‍රී එක ඉවර කරන්න පුළුවන්. වියදම් ඔක්කොම මම දරනවා."

ගිමන් ෆයිල් එක දෙස බැලුවේය. මෙය ඔහු සිහින මැවූ අවස්ථාවයි.

"ස්තූතියි. ඒත් මට තව උදව්වක් ඕන නෑ. මම මගේ ගමන තනියම යන්නම්," ගිමන් ප්‍රතික්ෂේප කළේය.

"මෝඩ වෙන්න එපා," ශෙනල්‍යා දොරකඩ සිට කතා කළාය. ඇය කාමරයට ආවේ පළතුරු කූඩයක් රැගෙනය. "තාත්තා මේක කරන්නේ හිතේ කැමැත්තෙන්. අනික... ඔයා යන්නේ තනියම නෙවෙයි."

ගිමන් ඇය දෙස බැලුවේය. "මොකක්?"

"මම ආයේ ඔයාව දාලා යන්නේ නෑ ගිමන්. ඔයා ප්‍රංශෙ යනවා නම් මාත් එනවා. ඔයා ලංකාවේ ඉන්නවා නම් මාත් ඉන්නවා. හැබැයි මේ පාර අපි ඉන්නේ බොරු ලෝකෙක නෙවෙයි. ඇත්ත ලෝකේ," ශෙනල්‍යා ඔහුගේ අත අල්ලා ගත්තාය.

ගිමන් වික්‍රම දෙස බැලුවේය. වික්‍රම මද සිනහවක් පා හිස වැනුවේය.

"දුවගේ කැමැත්තක්. මම ආයේ මේකට හරස් වෙන්නේ නෑ," වික්‍රම නැගිට්ටේය. "හැබැයි පුතෝ, එක දෙයක්. රයන්ගේ තාත්තා, සේනක හිරේ ගියාට මිනිහාගේ බලය ඉවර නෑ. ඔයාලා දෙන්නා ටික කාලෙකට රටින් යන එක තමයි ඇඟට ගුණ."

එය අනතුරු ඇඟවීමක් මෙන්ම ආශිර්වාදයකි.

සති දෙකකට පසු කටුනායක ගුවන් තොටුපළ...

මීට මාස කිහිපයකට පෙර ගිමන් මෙතැනින් පිටව ගියේ හිස බිම ඔබාගත් අපරාධකරුවෙකු ලෙසය. එදා ඔහු තනිවම විය. නමුත් අද ඔහු සිටින්නේ ශෙනල්‍යාගේ අත තදින් අල්ලාගෙනය. වික්‍රම ද ඔවුන්ව ඇරලවීමට පැමිණ සිටියේය.

"පුතා, පැරීසියට ගිහින් ඉගෙන ගන්න වැඩේ ඉවර කරගන්න. වියදම් ගැන වද වෙන්න එපා," වික්‍රම ගිමන්ගේ උරහිසට තට්ටුවක් දැමුවේය.

"ස්තූතියි තාත්තේ," ගිමන් පළමු වතාවට වික්‍රමට 'තාත්තා' යැයි ඇමතුවේය. වික්‍රමගේ දෑස් දිලිසුණේය.

ඔවුන් ආගමන කවුළුව (Immigration) දෙසට යන අතරතුර, පර්යන්තයේ රූපවාහිනී තිරයේ ප්‍රවෘත්තියක් විකාශය වෙමින් තිබිණි.

"සමරවික්‍රම ව්‍යාපාර ජාලය බිඳ වැටෙයි. වත්කම් රාජසන්තක කරයි. සේනක සමරවික්‍රමගේ පුත් රයන් සමරවික්‍රම තම සුඛෝපභෝගී වාහන සහ නිවස වෙන්දේසි කිරීමට සැරසෙයි."

රූපරාමුවේ පෙනුනේ රයන් ය. ඔහු උසාවියෙන් එළියට එමින් සිටියේය. වෙනදා තිබූ අහංකාර පෙනුම නැත. ඔහු කෙට්ටු වී, රැවුල වැවී, ඇස් යට කළු වී තිබිණි. මාධ්‍යවේදීන් ඔහු වට කරගෙන ප්‍රශ්න අසද්දී ඔහු කේන්තියෙන් කැමරාවකට අතින් ගැසුවේය.

"පව්..." ශෙනල්‍යා තිරය දෙස බලා මිමිණුවාය. "එයාට තිබුණේ සල්ලි විතරයි. දැන් ඒකත් නෑ."

"එයාට සල්ලි තිබුණට ආදරේ තිබුණේ නෑ ශෙනල්‍යා. ඒකයි එයා පැරදුනේ," ගිමන් ඇගේ අත තද කළේය. "අපි යමු. අපේ ෆ්ලයිට් එක යන්න ළඟයි."

ඔවුන් රයන් දෙස අවසන් වරට බලා, අතීතය එතැනම දමා පර්යන්තයෙන් ඇතුළට ගියහ.

වසරකට පසු...

පැරිසියේ ශීත කාලය ගෙවී ගොස් වසන්තය උදා වී තිබිණි. ගස්වල අලුත් දලු ලියලමින්, මල් පිපෙමින් තිබුණේ මුළු නගරයම සුවඳවත් කරමිනි.

ගිමන් සහ ශෙනල්‍යා ජීවත් වූයේ නගර මධ්‍යයේ පිහිටි කුඩා, එහෙත් අලංකාර මහල් නිවාසයකය. ගිමන් දැන් විශ්වවිද්‍යාලයේ අවසන් වසරේ සිසුවෙකි. ඔහුගේ අතීත චෝදනා සියල්ල වික්‍රමගේ නීතිඥයින් විසින් ඉවත් කර තිබූ නිසා, ඔහුට දැන් නිදහස් මිනිසෙකු ලෙස කලාවේ නියැලිය හැක.

ශෙනල්‍යා ද නිකම් සිටියේ නැත. ඇය පැරිසියේ විලාසිතා නිර්මාණ පාසලක (Fashion Design School) කෙටි කාලීන පාඨමාලාවක් හදාරමින් සිටියාය.

උදෑසන අවදි වූ ගිමන් දුටුවේ ශෙනල්‍යා බැල්කනියේ සිට කෝපි බොන ආකාරයයි. ඇය දැන් වෙනදාටත් වඩා ලස්සනය. ඇගේ මුහුණේ තිබූ බිය, සැකය සහ දුක සම්පූර්ණයෙන්ම මැකී ගොස් තිබිණි.

"බොන්ජූර් මැඩම්," ගිමන් ඇය පසුපසින් ගොස් බදා ගත්තේය.

"බොන්ජූර් මොන් අමෝර් (Mon Amour - මගේ ආදරය)," ඇය සිනාසෙමින් ඔහුට කෝපි කෝප්පය දිගු කළාය. "අද දවස මතකයි නේද?"

"කොහොම අමතක වෙන්නද? අද මගේ ජීවිතේ ලොකුම දවස," ගිමන්ගේ හිතේ සියුම් ගැස්මක් තිබිණි.

අද ඔහුගේ ප්‍රථම ඒක පුද්ගල චිත්‍ර ප්‍රදර්ශනය (Solo Exhibition) පැරිසියේ ප්‍රසිද්ධ කලාගාරයක පැවැත්වීමට නියමිතය. මෙවර ඔහු ඉදිරිපත් වන්නේ "The Shadow" ලෙස හෝ ව්‍යාජ නම් වලින් නොවේ.

"Giman Akalanka - The Rebirth" (ගිමන් අකලංක - පුනරුත්පත්තිය) ලෙසය.

සවස 6 වන විට කලාගාරය පිරී ඉතිරී ගොස් තිබිණි. ප්‍රංශයේ කලා විචාරකයින්, මහාචාර්ය ඩූබොයිස් (එදා ගිමන්ට බැණ වැදුණු මහාචාර්යවරයා), සහ ගිමන්ගේ පරණ මිතුරා වන ජැක් ද එහි සිටියහ.

ශෙනල්‍යා හැඳ සිටියේ ඇය විසින්ම නිර්මාණය කළ අලංකාර රන්වන් පැහැති සාරියකි. ඇය ගිමන්ගේ අතේ එල්ලී ආඩම්බරයෙන් අමුත්තන් පිළිගත්තාය.

"මිස්ටර් අකලංක, මම හිතුවේ ඔයා ආයේ කවදාවත් එන එකක් නෑ කියලා," මහාචාර්ය ඩූබොයිස් ගිමන් අසලට ආවේය. "ඒත් ඔයා මාව පුදුම කළා. ඔයාගේ කලින් වැඩවල තිබුණේ කේන්තිය. ඒත් අද... අද මේ චිත්‍රවල තියෙන්නේ සාමය (Peace)."

"ස්තූතියි ප්‍රොෆෙසර්. ගින්නෙන් පිච්චුනාම තමයි රත්තරන් දිලිසෙන්නේ," ගිමන් සිනාසුණේය.

ප්‍රදර්ශනයේ ප්‍රධානම සිතුවම වසා තිබුණේ සුදු රෙද්දකිනි. වෙලාව පැමිණියේය. ගිමන් සහ ශෙනල්‍යා වේදිකාවට ගොඩ වූහ.

"මේ චිත්‍රය..." ගිමන් මයික්‍රොෆෝනය ගත්තේය. "මේක මගේ කතාව. වැටීම, රිදීම, පළිගැනීම සහ අවසානයේ... ආදරයෙන් සුවපත් වීම."

ඔහු රෙද්ද ඉවත් කළේය.

එහි තිබුණේ පුදුමාකාර සිතුවමකි. අඳුරු, ගිනි ගන්නා නගරයක් මැදින් අළු පැහැති කුරුල්ලෙක් අහසට පියාඹයි. ඒ කුරුල්ලාගේ පියාපත්වල විවිධ වර්ණ ගෑවී ඇත. කුරුල්ලා දෙස බලා සිටින තරුණියක් බිම සිටී. ඇගේ අතේ ඇත්තේ කැඩුණු යදම් වැලකි.

සිතුවමේ නම: "නිදහස" (Freedom).

මුළු ශාලාවම විනාඩියක් නිහඬව සිට, අත්පොළසන් නාදයෙන් ගිගුම් දුන්නේය. ශෙනල්‍යාගේ ඇස්වලට සතුටු කඳුළු ආවාය.

ප්‍රදර්ශනය අවසන් වී ගිමන් සහ ශෙනල්‍යා සේන් නදිය අයිනේ ඇවිද ගියහ. අයිෆල් කුළුණ රන්වන් පැහැයෙන් බැබළෙමින් තිබිණි.

"ඔයා දන්නවද ගිමන්," ශෙනල්‍යා ඔහුගේ උරහිසට හිස තැබුවාය. "අපි ගොඩක් දේවල් නැති කරගත්තා. රයන්, තාත්තාගේ සල්ලි, අපේ පරණ ජීවිත..."

"ඔව්. ඒත් අපි හෙව්ව දේ ඊට වඩා වටිනවා," ගිමන් ඇගේ නිකටෙන් අල්ලා ඇගේ දෑස් දෙස බැලුවේය.

"මොකක්ද?"

"අපි හෙව්වේ අපිවමයි. එදා අපි හිටියේ අනුන්ගේ හීනවල. අද අපි ඉන්නේ අපේම හීනෙක."

ගිමන් කබායේ සාක්කුවෙන් කුඩා පෙට්ටියක් ගත්තේය. ඔහු සේන් නදිය අයිනේ දණ ගැසුවේය.

"ශෙනල්‍යා, එදා මම ඔයාට දුන්නේ කඩදාසි කුරුල්ලෙක් විතරයි. අද මට ඊට වඩා දෙයක් දෙන්න පුළුවන්. ඔයා කැමතිද මේ පිස්සු ආර්ටිස්ට් එක්ක ජීවිත කාලෙම පාට ගාගන්න?"

ශෙනල්‍යාගේ දෑස් කඳුළින් පිරී ගියේය. ඇය හිස වැනුවාය. "ඔව්... දහස් වාරයක් ඔව්!"

ගිමන් ඇගේ ඇඟිල්ලට මුද්ද දැමුවේය. ඔවුන් සිප ගන්නා විට පැරිසියේ අහසට ඉහළින් තරු පායා තිබිණි.

කතාව පටන් ගත්තේ අඳුරු කාමරයක තනිවූ සිත්තරෙකුගෙනි. එය අවසන් වූයේ ආලෝකයෙන් පිරුණු ලෝකයක ආදරවන්තයින් දෙදෙනෙකුගෙනි. ජීවිතය කියන්නේම චිත්‍රයකි. සමහර විට අඳුරු පාට ගාන්නට සිදුවෙයි. නමුත් අවසානයේ සම්පූර්ණ චිත්‍රය දෙස බලන විට, ඒ අඳුරු පාට නිසාම ආලෝකය වඩාත් ලස්සනට පෙනෙන බව ඔවුන් වටහාගෙන සිටියහ.