නුඹ මගේම සිතුවමක් - Chapter 7

"ලක්ෂ දහයයි! දිලේෂ් මහත්මයාගෙන්."

"ලක්ෂ පහළොවයි!" තවත් අතක් එසවිණි.

වෙන්දේසිය ගිනි ගනිමින් තිබිණි. "The Weeping Angel" සිතුවම ලබා ගැනීමට ලංකාවේ කලා ලෝලීන් අතර තිබුණේ පුදුමාකාර තරගයකි. නමුත් රයන් සිටියේ ඒ කිසිවෙකුට ඉඩ දෙන මනෝභාවයක නොවේ. ඔහුට අවශ්‍ය වූයේ කලාව නොවේ; ඔහුට අවශ්‍ය වූයේ ජයග්‍රහණයයි.

"ලක්ෂ විස්සයි!" රයන් අත එසවූයේ උඩඟු ලෙස වටපිට බලමිනි.

ධර්මදාස ගිමන්ගේ කනට කර රහසින් කීවේය. "බලපන් මිනිහගේ උණ. අපි පොඩ්ඩක් රස්නේ වැඩි කරමු."

ධර්මදාසගේ ඉඟියට අනුව, ශාලාවේ අනෙක් කෙළවරේ සිටි වයසක මහතෙකු අත එසවූයේය. ඔහු ධර්මදාසගේ මිතුරෙකි. මේ නාටකයේ කොටස්කරුවෙකි.

"ලක්ෂ තිහයි!" වෙන්දේසිකරු කෑගැසුවේය.

රයන්ගේ දෑස් කුඩා විය. ඔහු තමාට අභියෝග කළ මහලු මිනිසා දෙස බැලුවේ කෝපයෙනි.

"ලක්ෂ හතළිහයි!" රයන් කෑගැසුවේය.

ශෙනල්‍යා රයන්ගේ අතින් ඇද්දාය. "රයන්, නවත්තන්න. ඕක නිකන් චිත්‍රයක් විතරයි. ඔච්චර සල්ලි නාස්ති කරන්න එපා."

"කට වහපන් ශෙනල්‍යා," රයන් ඇය දෙස නොබලාම කීවේය. "මේක දැන් ප්‍රෙස්ටිජ් (Prestige) ප්‍රශ්නයක්. මම කාටවත් පරදින්නේ නෑ."

"ලක්ෂ පනහයි!" අර මහලු මිනිසා නැවතත් ලංසුව වැඩි කළේය.

ශාලාවම මීයට පිම්බාක් මෙන් විය. නිර්නාමික සිත්තරෙකුගේ චිත්‍රයකට ලක්ෂ පනහක්? මෙය ලංකාවේ වාර්තාවකි.

රයන්ගේ නළලත දහඩිය දැමුවේය. නමුත් ඔහුගේ ඊගෝව (Ego) ඔහුට පසුබසින්නට ඉඩ දුන්නේ නැත. ගිමන් පිටුපස සිට මේ දෙස බලා සිටියේ අයිස් වැනි සිසිලසකිනි. තමාගේ අතීතය විනාශ කළ මිනිසා, දැන් තමාගේම නිර්මාණයකට කෝටි ගණන් වියදම් කරමින් සිටී.

"ලක්ෂ අසූවයි!" රයන් නැගිට කෑගැසුවේය.

මුළු ශාලාවම නිහඬ විය. ධර්මදාසගේ මිතුරා හිස දෙපසට වැනුවේ 'මට බැහැ' කියන්නාක් මෙනි.

"ලක්ෂ අසූවයි, එක වරයි... දෙවරයි... තෙවරයි! විකුණා අවසන්!"

මිටිය මේසය මත වැදුණු හඬ ශෙනල්‍යාගේ හදවතේ ගැස්ම හා සමාන විය. රයන් ජයග්‍රාහී ලෙස දෑත් ඔසවා සිනාසුණේය. මිනිසුන් අත්පොළසන් දුන්හ.

රයන් වහාම වේදිකාවට දිව ගියේය. ඔහු මයික්‍රොෆෝනය අතට ගත්තේය.

"මේ චිත්‍රය... ලක්ෂ අසූවක් දීලා මම ගත්තේ නිකන්ම නෙවෙයි," රයන් ශෙනල්‍යා දෙසට අත දිගු කළේය. "මේකේ ඉන්න දේව දූතිය හරියටම මගේ පෙම්වතිය, ශෙනල්‍යා වගේ. මේක මගෙන් එයාට ලැබෙන එන්ගේජ්මන්ට් ගිෆ්ට් (Engagement Gift) එක."

සෙනඟ "වාව්" කියමින් ඔල්වරසන් දුන්හ. ශෙනල්‍යාට පොළව පලාගෙන යන්නට සිතුනි. ඒ චිත්‍රයේ සිටින්නේ හඬන, වේදනාවෙන් පිරුණු කාන්තාවකි. රයන් තමාට තෑගි කළේ තමාගේම වේදනාව බව ඔහුට තේරෙන්නේ නැත.

ගිමන්ගේ මුව අගට ආවේ සානුකම්පිත සිනහවකි. "උඹ මාර මෝඩයෙක් රයන්," ඔහු තමාටම කියා ගත්තේය. "උඹ සල්ලි දීලා ගත්තේ උඹේම මරණ සහතිකය."

උත්සවය අවසන් වී පිරිස වයින් බොමින් කතා බහ කරමින් සිටියහ. රයන් මාධ්‍යවේදීන් පිරිසක් මැද සිටගෙන තමාගේ ධනවත්කම ගැන පුරසාරම් දොඩමින් සිටියේය.

ශෙනල්‍යාට එතැන හුස්ම හිරවෙනවාක් මෙන් දැනිණි. ඇය රයන්ට නොදැනෙන්නට සෙනඟ අතරින් රිංගා හෝටලයේ බැල්කනියට ගියාය.

එතැන සීතල සුළඟ හමමින් තිබුණි. බේරේ වැවේ අඳුරු දිය දහර මත නගරයේ එළි පෙනෙන්නට තිබිණි. ශෙනල්‍යා වැටට හේත්තු වී කඳුළු පිස දැමුවාය.

"ලක්ෂ අසූවක කඳුළු..."

පිටුපසින් ඇසුණු හඬ නිසා ඇය ගැස්සී ගියාය. අඳුර අතරින් මතු වූයේ ගිමන් ය. ඔහු අතේ වයින් වීදුරුවක් තිබිණි.

"ගිමන්..." ශෙනල්‍යා වටපිට බැලුවේ කවුරුන් හෝ දකීවි යන බියෙනි. "ඔයා මෙතන මොකද කරන්නේ? රයන් දැක්කොත්..."

"රයන්ට දැන් සිහියක් නෑ. මිනිහා ඉන්නේ ජයග්‍රහණයේ මත්වෙලා," ගිමන් ඇය අසලට පැමිණ වැටට හේත්තු විය. ඔහු ඇය දෙස බැලුවේ නැත. ඔහු බලා සිටියේ ඈත පෙනෙන විදුලි පහන් දෙසය.

"ඒ චිත්‍රය... ඒක ඔයා නේද ඇන්දේ?" ශෙනල්‍යා ඇසුවාය.

"ඔව්. ඔයා කැමතිද?"

"ඇයි ගිමන්? ඇයි ඔයා මාව මෙච්චර රිද්දන්නේ? ඒ චිත්‍රය දිහා බලන හැම වෙලාවෙම මට මැරෙන්න හිතෙනවා," ශෙනල්‍යාගේ හඬ බිඳී ගියේය.

ගිමන් සෙමෙන් ඇය දෙසට හැරුණේය. ඔහුගේ දෑස්වල තිබුණේ ඉස්සර තිබුණු ආදරය නොවේ. එහි තිබුණේ අමුතුම සීතල බවකි.

"රිදෙන්න ඕන ශෙනල්‍යා.ඒත්, මට ප්‍රංශෙදි දැනුන වේදනාවෙන් දශමයක්වත් ඔයාට දැනෙන්න ඕන නෑ. ඔයා මාව දාලා ආවේ මාව බේරගන්න කියලා මම දන්නවා. ඒත් ඔයා මාව විශ්වාස කළේ නෑ. ඔයා හිතුවේ මම දුර්වලයි කියලා. ඔයා හිතුවේ තාත්තාගේ සල්ලිවලට මාව යට කරන්න පුළුවන් කියලා."

"මම කළේ ඔයා වෙනුවෙන්..."

"නෑ. ඔයා කළේ ඔයාගේ බය වෙනුවෙන්. දැන් බලන්න," ගිමන් තමා ඇඳ සිටි මිල අධික ඇඳුම දෙසට අත යොමු කළේය. "දැන් මම දුර්වල නෑ. දැන් මම හිඟන්නෙක් නෙවෙයි."

"මේ ඔයා නෙවෙයි ගිමන්. ඔයා වෙස් මුහුණක් දාගෙන," ශෙනල්‍යා ඔහුට ලං වීමට හැදුවාය.

ගිමන් අඩියක් පස්සට ගත්තේය. "වෙස් මුහුණ ගැලෙව්වොත් එළියට එන්නේ රාක්ෂයෙක් ශෙනල්‍යා. ඒ නිසා ළං වෙන්න එපා."

"මම රයන්ව බඳින්නේ නෑ ගිමන්. මම තාම ක්‍රමයක් හොයනවා ගැලවෙන්න."

"එපා..." ගිමන් සිනාසුණේය. "ඔයා එයාව බඳින්න ඕන. ඒ වෙඩින් එක තමයි රයන්ගේ අවසානය."

"ඔයා මොනවද කරන්න හදන්නේ?" ශෙනල්‍යා බියෙන් ඇසුවාය.

"බලාගෙන ඉන්න. මම පොරොන්දු වෙනවා, ඔයාගේ වෙඩින් එක දවසේ මම ඔයාට දෙනවා කවදාවත් අමතක නොවෙන තෑග්ගක්."

ගිමන් වයින් වීදුරුව එක හුස්මට බීවා ය. ඉන්පසු ඔහු හිස් වීදුරුව බිම අතහැරියේය. එය බිම වැදී කුඩු වී ගියේය.

"හරියට අපේ ආදරේ වගේ," ඔහු මිමිණුවේය.

ඔහු ආපසු හැරී යන්නට ගියේය. ශෙනල්‍යා කෑගසා ඔහුව නතර කිරීමට හැදුවත්, ඇගේ කටහඬ පිටවූයේ නැත. අර සීතල, නන්නාඳුනන මිනිසා තුළ තවමත් ඇගේ පරණ ගිමන් සිටීද? නැතහොත් ඔහු සදහටම මැකී ගොස්ද?

ගිමන් නැවත හෝටලයෙන් පිටතට එන විට ධර්මදාස කාර් එකේ සිටගෙන බලා සිටියේය.

"කොහොමද වැඩේ?" ධර්මදාස ඇසුවේය.

"හිතුවට වඩා හොඳයි. රයන් සම්පූර්ණයෙන්ම රැවටිලා ඉන්නේ," ගිමන් කාර් එකට නැග්ගේය.

"හොඳයි. ලක්ෂ අසූවෙන් ලක්ෂ හතළිහක් ඔයාගේ. අද රෑට එකවුන්ට් එකට වැටෙයි," ධර්මදාස රියදුරුට යන්නට සංඥා කළේය.

"මට සල්ලි වැඩක් නෑ ධර්මදාස," ගිමන් ජනේලයෙන් පිටත බලාගෙන කීවේය. "මට ඕන ඊළඟ පියවර."

"ඊළඟ පියවර ටිකක් අවදානම්," ධර්මදාස ලිපිගොනුවක් ගිමන්ට දුන්නේය. "මේක රයන්ගේ තාත්තගේ, කළු සල්ලි (Black Money) ගැන විස්තර. මිනිහා ආර්ට් කලෙක්ෂන් එක පාවිච්චි කරන්නේ සල්ලි සුද්ද කරන්න (Money Laundering). මිනිහා ළඟ තියෙන ගොඩක් චිත්‍ර හොර ඒවා. මිනිහා ඒවා ඔරිජිනල් කියලා පෙන්නලා බැංකුවලින් ලෝන් ගන්නවා."

ගිමන්ගේ ඇස් දිලිසුණේය. "ඉතින්?"

"අපිට පුළුවන් මේක එළියට දාන්න. හැබැයි එහෙම කළොත් මුළු පවුලම විනාශ වෙනවා. ශෙනල්‍යාත් පාරට වැටෙනවා. ඔයාට ඒකට හිත හදාගන්න පුළුවන්ද?"

ගිමන් මොහොතක් කල්පනා කළේය. ශෙනල්‍යා පාරට වැටීම... එය ඔහුට අවශ්‍ය දෙයක්ද? නැත. ඔහුට අවශ්‍ය ඇයව රයන්ගෙන් බේරා ගැනීම පමණි. නමුත් මුළු රාජධානියම ගිනි තියන්නේ නැතුව කුමරිය බේරාගන්නේ කෙසේද?

"අපි සැලැස්ම පොඩ්ඩක් වෙනස් කරමු," ගිමන් ලිපිගොනුව වැසුවේය. "අපි සේනකව විනාශ කරන්නේ නෑ. අපි සේනකව බය කරනවා. එයාට තේරුම් කරලා දෙනවා රයන් කියන්නේ එයාගේ බිස්නස් එකට තියෙන ලොකුම අවදානම කියලා. එතකොට සේනකම රයන්ව කපලා දායි."

"කොහොමද ඒක කරන්නේ?"

"මට ඕන තවත් චිත්‍රයක් අඳින්න. හැබැයි මේක වෙන්දේසියට නෙවෙයි. මේක කෙලින්ම සේනක මුදලාලිගේ යවන්න ඕන. රයන්ගේ නමින්."

"ඔයා මොකක් අඳින්න යන්නේ?"

ගිමන් කපටි සිනහවක් පෑවේය. "ට්‍රෝජන් අශ්වයා (Trojan Horse). මම අඳින්න යන්නේ සේනකගේ අන්ත දූෂිත රහසක්. හැබැයි ඒක කාටවත් තේරෙන්නේ නෑ. ඒක තේරෙන්නේ සේනකට විතරයි. එදාට එයා හිතයි මේක රයන් එයාට විරුද්ධව කරන තර්ජනයක් කියලා."

ධර්මදාස හක හක ගා සිනාසුණේය. "ගිමන්... ඔයා යකෙක්. නියමයි. අපි වැඩේ පටන් ගමු."

ගිමන් අඳුරු කොළඹ නගරය දෙස බලා සිටියේය. පින්සල ආයුධයක් කරගත් විට එය කඩුවකට වඩා භයානක විය හැකිය.

ඊළඟ දින කිහිපය ගිමන් ගත කළේ තම අලුත් චිත්‍රාගාරය තුළ සිරවීය. ධර්මදාස ලබා දුන් "කළු ලිපිගොනුව" (Black File) ගිමන් හොඳින් අධ්‍යයනය කළේය.

සේනක සමරවික්‍රම හුදෙක් ව්‍යාපාරිකයෙකු පමණක් නොවේ. ඔහු වසර ගණනාවක් තිස්සේ මැණික් ව්‍යාපාරයේ මුවාවෙන් නීතිවිරෝධී මුදල් විශුද්ධිකරණයේ (Money Laundering) යෙදී ඇත. ලිපිගොනුවේ තිබූ වැදගත්ම තොරතුර වූයේ සිංගප්පූරුවේ පිහිටි ෂෙල් කොම්පැනියක (Shell Company) බැංකු ගිණුම් අංකයයි. සේනක සියලු කළු සල්ලි යවන්නේ එහේටය. ඒ ගිණුමේ අංකය දැන සිටියේ සේනක සහ ඔහුගේ මියගිය ගණකාධිකාරීවරයා පමණි.

"මේක තමයි යතුර..." ගිමන් ඒ ඉලක්කම් පේළිය දෙස බලා සිනාසුණේය.

ඔහු කැන්වසය සූදානම් කළේය. මෙවර ඔහු තෝරා ගත්තේ රන්වන් සහ කළු පැහැති තේමාවකි. සිතුවමේ නම "රන් උගුල".

බැලූ බැල්මට එය පෙනුනේ වියුක්ත (Abstract) මෝස්තරයක් ලෙසය. රන්වන් පැහැති දියරයක් කළු පසුබිමක ගලා යන ආකාරය එහි විය. එය හරියට උණු වූ රත්තරන් ගලා යනවා වැනිය. නමුත් හොඳින්, ඉතා හොඳින් බැලුවොත්, ඒ රන්වන් දියරය ගලා යන රටාව තුළ සැඟවී තිබුණේ අර රහසිගත බැංකු ගිණුම් අංකයේ ඉලක්කම් ය.

එය සාමාන්‍ය කෙනෙකුට පෙනෙන්නේ නිකම්ම නිකන් හැඩතල ලෙසය. නමුත් සේනක සමරවික්‍රම මේ ඉලක්කම් හොඳින් හඳුනයි. ඔහු මෙය දුටු සැණින් ගැස්සෙනු ඇත.

"මේක හරියට ඩාවින්චි කෝඩ් (Da Vinci Code) වගේ වැඩක්නේ," ධර්මදාස සිතුවම දෙස බලමින් පැවසුවේය. "ඔයා කොහොමද මේ අංක මේ අස්සේ හැංගුවේ? මටවත් හොයාගන්න බෑ."

"ඒක තමයි කලාව ධර්මදාස," ගිමන් පින්සල පිස දැමුවේය. "මේක සේනකට ලැබුණාම එයා හිතන්නේ එකම දෙයයි. රයන් එයාගේ රහස් දන්නවා. රයන් එයාට තර්ජනය කරනවා 'මට බලය දීපන්, නැත්නම් මම මේක ලෝකෙට හෙළි කරනවා' කියලා."

"රයන් කොහොමද මේකට සම්බන්ධ වෙන්නේ?"

"හෙට රයන් එනවා ඔයාගේ ගැලරි එකට. එයාට ඕන වෙලා තියෙනවා තාත්තාව ෂේප් කරගන්න තෑග්ගක් දෙන්න. මොකද අර ලක්ෂ අසූව වියදම් කළාට තාත්තා එයා එක්ක මලෙන් ඉන්නේ. ඔයා මේක රයන්ට විකුණන්න. කියන්න මේක දුන්නොත් තාත්තා පුදුම වෙයි කියලා."

ගිමන්ගේ සැලැස්ම අතිශය සියුම් ය. පිහියෙන් අනින්නේ නැතුව ලේ හෙලන සැලැස්මකි.

පසුදා දහවල් රයන් ධර්මදාසගේ කලාගාරයට පැමිණියේය. ඔහු සිටියේ නොසන්සුන්වය.

"ධර්මදාස, තාත්තා මාර අප්සෙට් එකේ ඉන්නේ මම අර ලක්ෂ අසූව වියදම් කළාට. මට ඕන එයාව කූල් (Cool) කරන ජාතියේ දෙයක්."

"රයන් මහත්තයා, හරියටම හරි වෙලාවට ආවේ," ධර්මදාස ගිමන් ඇඳි "රන් උගුල" සිතුවම ඉදිරිපත් කළේය. "මේ බලන්න. මේක අඳින්නෙත් අර 'Weeping Angel' ඇඳපු ආර්ටිස්ට්මයි. මේකේ තේමාව 'Gold Mine' (රන් ආකරය). සේනක මුදලාලි මැණික් බිස්නස් කරන නිසා මේක එතුමාට හරියටම ගැලපෙනවා."

රයන් සිතුවම දෙස බැලුවේය. රන්වන් පැහැය ඔහුගේ දෑස් පිනවීය.

"ෂා... මේක නම් මරු. කීයද?"

"ඔයාට විශේෂ ගාණක් දෙන්නම්. ලක්ෂ පහයි. හැබැයි මේකේ වටිනාකම ඊට වැඩියි. ඔයා මේක තාත්තාගේ ඔෆිස් රූම් එකේ එල්ලන්න යවන්න. කාඩ් එකක් දාන්න 'තාත්තාගේ බිස්නස් තව දියුණු වේවා - ආදර පුතාගෙන්' කියලා."

රයන්ට මෙය අනගි අදහසක් විය. තාත්තාගේ ව්‍යාපාරයට ගැලපෙන චිත්‍රයක් දීමෙන් තාත්තා සතුටු වනු ඇතැයි ඔහු සිතුවේය. සිතුවම ඇතුළේ ඇති බෝම්බය ගැන ඔහු දැන සිටියේ නැත.

"හරි ඩීල්! අදම යවන්න," රයන් ක්‍රෙඩිට් කාඩ් එක දිගු කළේය.

සවස ගිමන් තම ඇනෙක්සියේ සිට මේ ගැන ආරංචි වූ විට වයින් වීදුරුවක් ඔසවා තනිවම "චියර්ස්" (Cheers) කළේය.

"සුභ පැතුම් රයන්. උඹ උඹේම මිනීවළ හාර ගත්තා."

සේනක සමරවික්‍රම සිටියේ කොළඹ ලෝක වෙළඳ මධ්‍යස්ථානයේ පිහිටි ඔහුගේ සුඛෝපභෝගී කාර්යාලයේය. ඔහු සිටියේ කේන්තියෙනි. රයන්ගේ නාස්තිකාර වැඩ නිසා ව්‍යාපාරයේ මුදල් ප්‍රවාහයට (Cash flow) ප්‍රශ්න ඇති වී තිබිණි.

"සර්, රයන් මහත්තයාගෙන් පාර්සල් එකක්," ලේකම්වරිය විශාල පැතලි පාර්සලයක් රැගෙන ආවාය.

"මොකක්ද ආයේ? තවත් සල්ලි නාස්තියක්ද?" සේනක කණ්ණාඩිය ගලවා මේසය මත තැබුවේය.

සේවකයින් දෙදෙනෙක් පාර්සලය ගලවා සිතුවම එළියට ගත්හ. "රන් උගුල" කාර්යාලයේ විදුලි එළියට දිලිසෙන්නට විය. සේනක පුටුවෙන් නැගිට ඒ දෙසට ගියේය.

"මොන විකාරයක්ද මේ?" ඔහු මුමුණමින් සිතුවම ළඟටම ගියේය.

ඔහුගේ දෑස් සිතුවමේ රන්වන් ඉරි දිගේ ගමන් කළේය. හදිසියේම ඔහු නතර විය. ඔහුගේ හුස්ම හිර විය.

එතැන... වම් පැත්තේ උඩ කෙළවරේ... පැහැදිලිවම පෙනෙන්නට තිබුණේ අංක 7යි. ඊට පල්ලෙහායින් 4... 9... 1...

ඒ අංක පෙළ...

"එළියට පලයන්! ඔක්කොම එළියට පලයන්!" සේනක හදිසියේම කෑගැසුවේය.

ලේකම්වරිය සහ සේවකයින් බිය වී දුවගෙන එළියට ගියහ.

සේනක දොර ලොක් කරගෙන නැවතත් සිතුවම ඉදිරිපිටට ආවේය. ඔහුට දහඩිය දමන්නට විය. මේ අංකය දන්නේ ඔහු පමණි. රයන්ට මේක දැනගන්නට විදිහක් නැත. එසේ නම්... රයන් ඔහුගේ රහස් ලිපිගොනු අවුස්සා තිබේද?

කාඩ්පත බිම වැටී තිබිණි.

"තාත්තාගේ බිස්නස් තව දියුණු වේවා - ආදර රයන්"

සේනකගේ අත වෙව්ලන්නට විය. මෙය සුභ පැතුමක් නොවේ. මෙය තර්ජනයකි. "තාත්තාගේ බිස්නස්" යනුවෙන් රයන් අදහස් කරන්නේ අර නීතිවිරෝධී ගිණුමද? "දියුණු වේවා" යනු උත්ප්‍රාසයක්ද?

"උඹ මටම ගේම දෙනවද?" සේනක දත්මිට කෑවේය. "මම හදපු ව්‍යාපාරය... මම හංගපු සල්ලි... උඹ හිතන්නේ මේවා බලෙන් ගන්නද?"

ඔහු වහාම දුරකථනය ගෙන රයන්ට කතා කළේය.

"හෙලෝ තාත්තේ! හම්බවුණාද ගිෆ්ට් එක?" රයන් උද්යෝගයෙන් ඇසුවේය.

"උඹ හිතාගෙන ඉන්නේ උඹ හරි චණ්ඩි කියලා නේද?" සේනකගේ හඬ වෙව්ලුවාය. "උඹ හිතුවද මාව බය කරන්න පුළුවන් කියලා ඔය වගේ චිත්‍ර එවලා?"

"මොකක්? තාත්තේ මොකද මේ? මම එව්වේ ලස්සන චිත්‍රයක්..."

"කට වහපන්! අද හවස ගෙදරට වරෙන්. තොගේ එන්ගේජ්මන්ට් එක ගැන ආයේ හිතන්න වෙයි. තෝ මගේ රහස් එක්ක සෙල්ලම් කරනවා නම්, මම තොව පාරට බස්සනවා දැනගන්!"

දුරකථනය විසන්ධි විය. රයන් එහා පැත්තේ ගල් ගැසී බලා සිටියේය. තාත්තාට පිස්සු හැදිලාද? ලස්සන චිත්‍රයක් යැව්වාම ඇයි මේ තරම් කේන්ති ගියේ?

ගිමන්ගේ "ට්‍රෝජන් අශ්වයා" බලකොටුව ඇතුළට ගොස් පුපුරා ගොස් තිබිණි. පියා සහ පුතා අතර විශ්වාසයේ පවුර බිඳ වැටී ඇත. දැන් ඉතිරිව ඇත්තේ ගින්න ඇවිලෙන තුරු බලා සිටීම පමණි.

මේ අතර ශෙනල්‍යා සිටියේ ඇගේ කාමරයේය. හෙට ඇගේ මංගල ඇඳුම මැනීමට (Fittings) නිර්මාණ ශිල්පියා පැමිණීමට නියමිතය.

ඇය ජනේලය අසල වාඩි වී සිටියාය. ඇගේ අතේ තිබුණේ ගිමන් එදා පැරිසියේදී ඇයව ඇඳි කුඩා ස්කෙච් (Sketch) එකකි. ඇය එය ලංකාවට එන විට රහසින් ගෙනා එකම මතකයයි.

"ගිමන්... ඔයා වෙනස් වෙලා..." ඇය චිත්‍රයට කතා කළාය. "ඔයා එදා හෝටලේදි මගේ දිහා බලපු විදිහ... මම ඒ ඇස්වලට බයයි."

හදිසියේම ඇගේ ෆෝන් එකට මැසේජ් එකක් ආවේය. නන්නාඳුනන අංකයකි.

"හෙට රෑ 9ට ගාලු මුවදොරට එන්න. තනියම. ඔයාගේ වෙඩින් එක නවත්තන්න ඕන නම් විතරක්."

ශෙනල්‍යාගේ හදවත ගැහෙන්නට විය. මේ කවුද? ගිමන්ද? ඔහු ඇයව හමුවීමට කතා කරනවාද? නමුත් ඔහු එදා කීවේ "රයන්ව බඳින්න" කියාය. දැන් ඇයි වෙඩින් එක නවත්වන්න හදන්නේ?

ඇය දෙගිඩියාවෙන් සිටියාය. යා යුතුද? මෙය රයන්ගේ තවත් උගුලක්ද? නැතහොත් ගිමන්ගේ සැලැස්මේ කොටසක්ද?

කෙසේ වෙතත්, ගිලෙන්න යන මිනිසා පිදුරු ගහේත් එල්ලෙන්නා සේ, ශෙනල්‍යා තීරණය කළාය. ඇය යනවා. මේ ඇයට ඇති එකම බලාපොරොත්තුවයි.

පසුදා රාත්‍රී 9. ගාලු මුවදොර පිටිය තරමක් පාළු වී තිබිණි. මුහුදු රළ ගල් පරවල වදින හඬ හැරුණු විට පරිසරය නිහඬය. ශෙනල්‍යා වාහනයෙන් බැස තොප්පියකින් මුහුණ වසාගෙන පදික වේදිකාව දිගේ ඇවිද ගියාය.

ඈත බංකුවක කෙනෙක් වාඩි වී සිටියේය. සිගරට් එළියක් අඳුරේ දිලිසුණේය.

ඇය ළං වන විට ඒ රූපය හඳුනා ගත්තාය. ඒ ගිමන් ය.

"ගිමන්..."

ඔහු හැරී බැලුවේය. මුහුදු සුළඟට ඔහුගේ කොණ්ඩය අවුල් වී තිබිණි.

"වාඩි වෙන්න," ඔහු අණ කළේය.

ශෙනල්‍යා වාඩි වූවාය. ඇයට ඔහුගෙන් එන සිගරට් ගඳ අප්‍රිය වුවත් ඇය ඉවසා සිටියාය.

"ඔයා කිව්වා වෙඩින් එක නවත්තන්න පුළුවන් කියලා..." ඇය කෙලින්ම මාතෘකාවට ආවාය.

"ඔව්. හැබැයි ඒකට ඔයා මට උදව් කරන්න ඕන," ගිමන් සිගරට් එක බිම දමා පාගා දැමුවේය.

"මොකක්ද කරන්න ඕන?"

"රයන්ගේ තාත්තා, සේනක ළඟ තියෙනවා කළු ඩයරි (Black Diary) එකක්. එයා ඒක හංගලා තියෙන්නේ ගෙදර සේප්පුවක. මට ඕන ඔයා ඒක එළියට ගන්න."

ශෙනල්‍යා ගැස්සී ගියාය. "ගිමන්? ඔයා මට කියන්නේ හොරකම් කරන්න කියලද? රයන්ලගේ ගෙදරින්?"

"ඔව්. ඔයා දැන් එහේ නිතර යනවා එනවනේ. කාටවත් ඔයාව සැක හිතෙන්නේ නෑ."

"ඔයාට පිස්සු... මට බෑ. අහුවුනොත්..."

"අහුවුනොත් මොකද වෙන්නේ? හිරේ යයිද? මාස තුනකට කලින් මාව හිරේ යවන්න ඔයාගේ තාත්තා ප්ලෑන් කරද්දි ඔයාට බය හිතුනේ නැද්ද?" ගිමන්ගේ හඬ රළු විය.

ශෙනල්‍යාගේ ඇස්වලට කඳුළු ආවේය. "මම එදා ආපහු ආවේ ඔයාව බේරගන්න ගිමන්! ඇයි ඔයාට ඒක තේරෙන්නේ නැත්තේ?"

"මට තේරෙනවා ශෙනල්‍යා. ඒකයි මම මේ අවස්ථාව දෙන්නේ," ගිමන් ඇගේ දෑස් දෙස බැලුවේය. "ඒ ඩයරි එක මගේ අතට ආවොත්, සේනක සමරවික්‍රම ඉවරයි. රයන් ඉවරයි. ඔයාගේ තාත්තාට රයන් එක්ක තියෙන ඩීල් එකත් ඉවරයි. එතකොට ඔයාට නිදහසේ ඉන්න පුළුවන්."

"එතකොට අපිට?" ඇය බලාපොරොත්තුවෙන් ඇසුවාය. "අපිට ආයේ එකතු වෙන්න පුළුවන්ද?"

ගිමන් මොහොතක් නිහඬ විය. ඔහු මුහුද දෙස බැලුවේය. ඔහුගේ හිතේ තිබුණේ පළිගැනීම පමණි. ආදරය යනු දැන් ඔහුට දුර්වලකමකි.

"මුලින් ඩයරි එක ගේන්න. ඊට පස්සේ අපි බලමු," ඔහු පොරොන්දුවක් දුන්නේ නැත.

ශෙනල්‍යා ඔහු දෙස බලා සිටියාය. මේ ගනුදෙනුව භයානක ය. නමුත් ඇයට ගිමන්ව විශ්වාස කිරීම හැර වෙන විකල්පයක් නැත.

"හරි. මම කරන්නම්," ඇය නැගිට්ටාය.

"ගුඩ්. ලබන සතියේ රයන්ගේ බර්ත්ඩේ පාටි (Birthday Party) එක දවසට වැඩේ කරන්න. එදාට කවුරුත් සේප්පුව ගැන බලන්නේ නෑ," ගිමන් උපදෙස් දුන්නේය.

ශෙනල්‍යා යන්නට හැරුණාය.

"ශෙනල්‍යා..." ගිමන් කතා කළේය.

ඇය නැවතුණාය. ඔහු ආදරණීය යමක් කියනු ඇතැයි ඇය සිතුවාය.

"අහුවෙන්න එපා. අහුවුනොත් මම දන්නේ නෑ," ගිමන් කීවේය.

ශෙනල්‍යාගේ හදවත කැබලි වලට කැඩී ගියේය. ඇය අඳුරේම නොපෙනී ගියාය. ගිමන් තනිවම මුහුද දෙස බලා සිටියේය. ඔහු රාක්ෂයෙක් වී හමාරය. නමුත් රාක්ෂයෙක් වීමට සිදුවූයේ කුමරිය බේරා ගැනීමට නම්, ඔහු එය සතුටින් භාර ගනී.

රයන්ගේ උපන්දින සාදය පැවැත්වුණේ කොළඹ තරු පන්තියේ හෝටලයක නොව, ඔවුන්ගේ කුරුඳුවත්තේ පිහිටි මන්දිරයේ සුවිශාල උද්‍යානයේය. විදුලි බුබුළු දහස් ගණනකින් උද්‍යානය ඒකාලෝක වී තිබිණි. ලංකාවේ ප්‍රභූ පැලැන්තියේ සියලු දෙනා එතැනට රැස්ව සිටියහ.

වෙනදාට වඩා සාදයේ තිබුණේ අමුතුම ආකාරයේ ආතතියකි (Tension). සේනක සමරවික්‍රම සිටියේ සාදයේ කෙළවරක බාර් එක අසලට වී නොනවත්වා විස්කි බොමිනි. ඔහුගේ දෑස් නිතරම යොමු වී තිබුණේ තම පුතා වන රයන් දෙසට නොව, සාදයට පැමිණෙන අමුත්තන් දෙසටය. අර "රන් උගුල" සිතුවම දුටු දා සිට ඔහු සිටියේ දැඩි සැකයකිනි.

රයන් සිටියේ කෘතිම සිනහවක් මවාගෙනය. "තාත්තා අද මාර අප්සෙට් එකේ ඉන්නේ ශෙනල්‍යා," රයන් ශෙනල්‍යාගේ කනට කොඳුරා කීවේය. "මම දන්නේ නෑ එයාට මොනවා වෙලාද කියලා. මම අර ලක්ෂ පහේ චිත්‍රේ දුන්නට පස්සේ එයා මගේ මූණ බලන්නෙවත් නෑ."

ශෙනල්‍යා ගැස්සී ගියාය. ගිමන්ගේ සැලැස්ම වැඩ කර ඇත. පියා සහ පුතා අතර බිඳීම ආරම්භ වී ඇත.

"සමහරවිට බිස්නස් ප්‍රශ්නයක් වෙන්න ඇති," ශෙනල්‍යා බොරුවට අස්වැසුවාය.

"ම්ම්... යමු කේක් එක කපන්න වෙලාව හරි," රයන් ඇගේ අතින් අල්ලාගෙන වේදිකාව දෙසට ගියේය.

හැමෝම "Happy Birthday" කියමින් ගී ගයද්දී, ශෙනල්‍යාගේ දෑස් සෙව්වේ සේනකවය. ඔහු සිටියේ බීමතින් වැනෙමිනි. ඔහුගේ කබායේ සාක්කුවේ යමක් බරට තිබෙන බව ඇය දුටුවාය. සේප්පුවේ යතුර? සාමාන්‍යයෙන් ඔහු එය කිසිවෙකුට දෙන්නේ නැත.

කේක් කපා අවසන් වූ පසු සේනක වේදිකාවට ගොඩ වීමට උත්සාහ කළේය. ඔහුට පය පැටලී වැටෙන්නට ගිය විට ළඟ සිටි වේටර්වරයෙක් ඔහුව අල්ලා ගත්තේය.

"අතෑරපන් මාව!" සේනක කෑගැසුවේය. "තොපි ඔක්කොම මගේ සල්ලි කන්න බලන් ඉන්න එවුන්... මගේම පුතත්..."

රයන් වහාම දිව ගොස් තාත්තාව අල්ලා ගත්තේය. "තාත්තේ, ඔයාට වෙරි වෙලා. යමු කාමරේට."

"මට වෙරි නෑ! උඹ තමයි මට කෙළින්න හදන්නේ!" සේනක කෑගැසුවේය. අමුත්තන් බලා සිටියේ අප්‍රසාදයෙනි.

මේ හොඳම වෙලාවයි. හැමෝම බලන් ඉන්නේ මේ නාටකය දෙසය. ශෙනල්‍යා වහාම සෙනඟ අතරින් රිංගා නිවස ඇතුළට දිව ගියාය. ඇය දන්නවා සේනකගේ කාර්යාල කාමරය තිබෙන්නේ දෙවන මාලයේ බව.

නිවස ඇතුළත පාළුය. සේවකයින් පවා සිටියේ එළියේ සාදයේ වැඩවලය. ශෙනල්‍යා පාවහන් ගලවා අතට ගෙන පඩිපෙළ දිගේ ඉහළට දිව ගියාය. ඇගේ හදවත ඩොග් ඩොග් ගා ගැහෙමින් තිබිණි.

සේනකගේ කාර්යාල කාමරයේ දොර අගුලු දමා නොතිබුණි. ඔහු බීමතින් එළියට එන විට දොර වසන්නට අමතක වී ඇත. ශෙනල්‍යා ඇතුළට රිංගා දොර වැසුවාය.

කාමරය අඳුරුය. ජනේලයෙන් එන සඳ එළියෙන් බිත්තියේ එල්ලා තිබූ "රන් උගුල" සිතුවම දිලිසෙමින් තිබිණි. ශෙනල්‍යාට එය දෙස බලන්නටවත් බිය සිතුණි.

ඇය මේසය අසලට ගියාය. සේප්පුව තිබුණේ පොත් රාක්කයට පිටුපසිනි. ඇය පොත් රාක්කය එහාට තල්ලු කළාය. ඩිජිටල් සේප්පුව මතු විය.

"දෙවියනේ... පාස්වර්ඩ් (Password) එක?" ඇයට හදිසියේ මතක් විය. ගිමන් කීවේ යතුරක් ගැන නොවේ, ඩයරි එක ගැන පමණය.

ඇය වෙව්ලන ඇඟිලිවලින් ඉලක්කම් එබුවාය. රයන්ගේ උපන්දිනය? වැරදියි. සමාගම පටන් ගත් දිනය? වැරදියි.

රතු එළියක් දැල්වුණි. තව එක වරක් වැරදුනොත් අනතුරු ඇඟවීමේ සීනු නාද වනු ඇත.

ඇය කල්පනා කළාය. සේනක ආදරය කළේ එකම දෙයකට පමණය. ඒ සල්ලි වලට නොව... ඔහුගේ පළමු බිරිඳට, රයන්ගේ අම්මාට. ඇය මියගිය දිනය?

ශෙනල්‍යා දන්නා පරිදි ඇය මියගියේ 1998 මැයි 12.

ඇය ඉලක්කම් එබුවාය. 1-2-0-5-9-8.

ටික්...

කොළ එළිය දැල්වුණි. සේප්පුවේ දොර ඇරුණි. ශෙනල්‍යා හුස්ම පිට කළාය.

ඇතුළේ මුදල් මිටි, රත්තරන් සහ ලිපිගොනු ගොඩක් තිබිණි. ඒ අතර කළු පාට පැරණි ඩයරියක් විය. ඇය එය අතට ගත්තාය.

"කවුද ඔතන?"

එළියෙන් කටහඬක් ඇසිණි. ශෙනල්‍යා ගැස්සී ගියාය. දොරේ අගුල කරකැවෙන හඬ ඇසිණි. ඇය වහාම මේසය යටට රිංගුවාය.

දොර ඇරුණි. කාමරයේ විදුලි බුබුල දැල්වුණි. පැමිණියේ රයන් ය. ඔහු තාත්තාව කාමරයට දමා පැමිණ ඇත්තේ සිගරට් එකක් බොන්නට විය යුතුය.

රයන් මේසය අසලටම පැමිණියේය. ශෙනල්‍යා මේසය යට හුස්ම අල්ලාගෙන සිටියාය. රයන්ගේ සපත්තු දෙක ඇගේ මූණ ළඟය. ඔහු සිගරට් එකක් පත්තු කරගන්නා හඬ ඇසිණි.

විනාඩියක්... දෙකක්... කාලය කල්පයක් මෙන් දැනුනි.

රයන්ගේ ෆෝන් එක රිං විය. "හෙලෝ... ඔව් බං තාත්තාට හොඳටම වෙරි. මම එනවා එළියට."

රයන් විදුලි බුබුල නිවා දමා එළියට ගියේය. දොර වැසී ගිය විගස ශෙනල්‍යා මේසය යටින් එළියට ආවාය. ඇය ඩයරිය ඇඳුම අස්සේ සඟවාගෙන, ජනේලය ඇර පයිප්පයක් දිගේ පහළට බැස්සාය. පඩිපෙළෙන් යාම අවදානම් ය.

රාත්‍රී 11.30 ට ශෙනල්‍යා සිටියේ ගිමන්ගේ ඇනෙක්සිය ඉදිරිපිටය. ඇය කෙලින්ම සාදයෙන් පැන ආවාය. ඇගේ මේකප් දිය වී, කොණ්ඩය අවුල් වී තිබිණි.

ගිමන් දොර ඇරියේය.

"ගෙනාවද?" ඔහු ඇසුවේ ඇගේ මුහුණ දෙසවත් නොබලාය.

ශෙනල්‍යා වෙව්ලන අතින් කළු ඩයරිය ඔහුට දිගු කළාය.

ගිමන් එය උදුරා ගත්තේය. ඔහු ඉක්මනින් පිටු පෙරලා බැලුවේය. බැංකු ගිණුම්, දේශපාලකයින්ට දුන් අල්ලස්, නීතිවිරෝධී ගනුදෙනු... සියල්ල එහි අත් අකුරින් ලියා තිබිණි. මෙය න්‍යෂ්ටික බෝම්බයකි.

"හරි..." ගිමන් ඩයරිය මේසය මත තැබුවේය.

"එච්චරද?" ශෙනල්‍යා ඇසුවාය. "මම ඔයා වෙනුවෙන් මගේ ජීවිතේම පරදුවට තිබ්බා ගිමන්. මම අහුවුනා නම්..."

"ඒත් ඔයා අහුවුනේ නෑනේ," ගිමන් ඇය දෙස බැලුවේ හැඟීම් විරහිතවය. "දැන් ගෙදර යන්න. හෙට උදේ වෙද්දි රයන්ගේ ලෝකේ ගිනි ගන්නවා. ඔයාට පුළුවන් ඒ ගින්න දිහා බලන් ඉන්න."

"මට ගින්න බලන්න ඕන නෑ ගිමන්! මට ඕන ඔයාව!" ශෙනල්‍යා කෑගැසුවාය. "අපි මේක ඉවර කරලා යමු කොහේ හරි. මේ ඩයරි එක පොලිසියට දීලා අපි යමු."

"යන්න?" ගිමන් සමච්චල් සිනහවක් පෑවේය. "ශෙනල්‍යා, ඔයාට තාම තේරෙන්නේ නෑ. මම මේක කරන්නේ අපිට යන්න නෙවෙයි. මට ඕන රයන් මගේ ඉස්සරහ දණ ගහනවා බලන්න. මට ඕන සේනක මුදලාලි හිඟන්නෙක් වෙනවා බලන්න. ඊට පස්සේ... ඊට පස්සේ මම හිතන්නම් මොකද කරන්නේ කියලා."

"ඔයාට පිස්සු..." ශෙනල්‍යා පස්සට අඩියක් ගත්තාය. "ඔයා ගිමන් නෙවෙයි. ඔයා යකෙක්."

"ඔව්. ඔයාලා තමයි මේ යකාව මැව්වේ," ගිමන් දොර ඇරියාය. "දැන් යන්න. රයන් සැක කරයි."

ශෙනල්‍යා කඳුළු පිරුණු දෑසින් ඔහු දෙස බලා අඳුරට දිව ගියාය. ගිමන් දොර වසා ඩයරිය අතට ගත්තේය.

දැන් ඔහු ළඟ බලය ඇත. නමුත් ඔහුට දැනුනේ පුදුමාකාර පාළුවකි. පළිගැනීම රසවත් යැයි කීවද, එය තිත්ත බව ඔහුට දැනෙන්නට පටන් ගත්තේය. නමුත් ආපසු හැරීමක් නැත.

පසුදා උදෑසන ලංකාවේ ප්‍රධාන රූපවාහිනී නාලිකාවල "බ්‍රේකින් නිව්ස්" (Breaking News) එකක් විකාශය විය.

"ප්‍රකට ව්‍යාපාරික සේනක සමරවික්‍රම අත්අඩංගුවට! කෝටි ගණනක බදු වංචාවක් සහ නීතිවිරෝධී ගනුදෙනු රැසක් හෙළි වෙයි."

රහස් පොලිසිය (CID) සේනකගේ මන්දිරය වටලා තිබිණි. ගිමන් විසින් නිර්නාමිකව එවන ලද ඩයරියේ පිටපත් සහ සාක්ෂි මත පදනම්ව සේනකව කුදලාගෙන යනු රූපවාහිනියේ පෙන්නුවේය.

රයන් පසෙකින් සිටගෙන කෑගසමින් සිටියේය. "තාත්තේ! මම ලෝයර්ස්ලාට (Lawyers) කතා කරන්නම්!"

නමුත් සේනක රයන් දෙස බැලුවේ වෛරයෙනි. ඔහු සිතුවේ මේ ඔක්කොම රයන්ගේ සැලැස්මක් කියාය. "මට තෝ වගේ පුතෙක් නෑ! තෝ මාව පාවලා දුන්නා!" සේනක පොලිස් ජීප් එකට නගින ගමන් කෑගැසුවේය.

ගිමන් තම ඇනෙක්සියේ සිට රූපවාහිනිය දෙස බලා වයින් වීදුරුවක් තොල ගෑවේය. ඔහු දිනා ඇත. සතුරා බිම වැටී ඇත.

නමුත් ඒ මොහොතේම ඔහුගේ දොරට තට්ටු කළේය.

ඒ ධර්මදාස ය. ඔහු ඇතුළට ආවේ කලබලයෙනි.

"ගිමන්, උඹ මාර වැඩක්නේ කළේ. සේනක ඉවරයි. හැබැයි පොඩි අවුලක් තියෙනවා."

"මොකක්ද?"

"සේනකගේ බිස්නස් පාට්නර්ලා (Business Partners) ටිකක් ඉන්නවා පාතාලේ. උන් හිතන් ඉන්නේ මේක කළේ රයන් කියලා නෙවෙයි. උන් දන්නවා ඊයේ රෑ කවුදෝ ගෙදරට රිංගුවා කියලා. උන් ශෙනල්‍යා ව සැක කරනවා."

ගිමන්ගේ අතින් වීදුරුව බිම වැටුණි.

"මොකක්?"

"ඔව්. රයන්ගේ ගෙදර CCTV වල ඊයේ රෑ ශෙනල්‍යා උඩ තට්ටුවට දුවනවා රෙකෝඩ් වෙලා. පොලිසියට ඒක තාම හම්බුනේ නෑ. ඒත් අර පාතාලේ සෙට් එක ඒක දැකලා. උන් දැන් ශෙනල්‍යා ව හොයනවා."

ගිමන්ට දෙවියන් සිහි විය. ඔහු හිතුවේ සේනක සහ රයන් අතර කොටවන්නටය. නමුත් දැන් ගින්න ඇවිලී ඇත්තේ ශෙනල්‍යා දෙසටය. ඇයව බේරා ගැනීමට ගොස් ඔහු ඇයව මරණයේ කටට තල්ලු කර ඇත.

"ශෙනල්‍යා කොහෙද?" ගිමන් කෑගැසුවේය.

"එයා ගෙදර නෑ. ෆෝන් එකත් ඕෆ්. මම හිතන්නේ එයා හැංගිලා," ධර්මදාස කීවේය.

ගිමන් වහාම කබාය ඇඳ ගත්තේය. පළිගැනීම පැත්තක තබා, දැන් ඔහුට නැවතත් වීරයා වීමට සිදුවී ඇත. නමුත් මේ වතාවේ සතුරා පොලිසිය හෝ තාත්තා කෙනෙක් නොවේ. මේ වතාවේ සතුරා ලේ පිපාසිත පාතාලයයි.

ගිමන් ඇනෙක්සියේ පඩිපෙළ බැසගෙන දිව ගියේ හුස්ම ගැනීමටවත් නොනැවතීය. ධර්මදාස ඔහු පසුපසින් කෑගැසුවේය.

"ගිමන්! පිස්සු වැඩ කරන්න එපා! උන් ළඟ ආයුධ තියෙනවා. උඹට තනියම බැහැ!"

"මට පුළුවන්!" ගිමන් කාර් එකට පැන යතුර කරකැවුවේය. "මම එයාව මේකට ඇදලා දැම්මා නම්, මමම එයාව එළියට ගන්නවා. මැරෙන්න වුනත් කමක් නෑ."

ඔහු රථය වේගයෙන් පාරට දැමුවේය. කොළඹ අහස නැවතත් අඳුරු වී වැසි වලාකුළු වලින් බර වී තිබිණි. ගිමන්ට මතක් වූයේ මීට වසර ගණනාවකට පෙර විශ්වවිද්‍යාලයේදී ශෙනල්‍යා වැස්සට තෙමීගෙන තමාගේ චිත්‍රය බේරා ගැනීමට දිව ආ දිනයයි. එදා ඇය බේරා ගත්තේ කඩදාසි කුරුල්ලෙකි. අද ඔහුට බේරා ගැනීමට ඇත්තේ ඇගේ ජීවිතයයි.

ඔහු වේගයෙන් වාහනය පදවන අතරතුර ශෙනල්‍යාගේ අංකය ඩයල් කළේය.

“ඔබ අමතන දුරකථනය විසන්ධි කර ඇත...”

"ශෙනල්‍යා... ෆෝන් එක ඔන් කරන්න... ප්ලීස්..." ගිමන් සුක්කානම (Steering wheel) මතට අතින් පහරක් ගැසුවේය.

මේ වන විට කළු පැහැති වෑන් රථයක් කොළඹ නගරයේ අඳුරු වීදි පුරා ශෙනල්‍යා සොයමින් සැරිසරන බව ගිමන් දැන සිටියේ නැත. වේලාව සවස 6 පසු වී තිබිණි. නගරය ක්‍රමයෙන් අඳුරේ ගිලෙමින් තිබුණි. මේ දඩයමේදී ජයගන්නේ කවුද? ගිමන්ගේ ආදරයද? නැතහොත් පාතාලයේ පළිගැනීමද?

ගිමන් ගියරය මාරු කර වේගය වැඩි කළේය. අද රාත්‍රිය දිගු එකක් වනු ඇත. ලේ සහ කඳුළු මුසු වූ රාත්‍රියක් වනු ඇත.