නුඹ මගේම සිතුවමක් - Chapter 3

සෙනසුරාදා සවස හතරට ආසන්න වී තිබිණි. ශෙනල්‍යා තම නිදන කාමරයේ විශාල කැඩපත ඉදිරියේ සිටගෙන සිටියේ සිතේ ඇති වූ දෙගිඩියාව පාලනය කරගැනීමට වෙර දරමිනි.

ඇඳ මත විවිධ වර්ණවල ඇඳුම් කිහිපයක්ම විසිරී තිබිණි. රයන් මුණගැසෙන විට අඳින විලාසිතා කිසිවක් අද ඇයට ගැලපෙන බවක් නොපෙනුණි. ගිමන් ඉල්ලුවේ ඇගේ "සැඟවුණු ආත්මය"යි. ඉතින් ඇය තෝරා ගත්තේ කිසිදු මෝස්තරයක් නැති, ඉතා සරල සුදු පැහැති දිගු ගවුමකි. ඇය මේකප් තට්ටු කිසිවක් ආලේප කළේ නැත. කොණ්ඩය ලිහිල්ව පිට මැදට වැටෙන්නට හැරියාය. කැඩපතෙන් පෙනුනේ නිරූපිකාවක් නොව, සාමාන්‍ය, එහෙත් හුදකලා තරුණියකි.

"දූ... කොහෙද යන්නේ?" කාමරයෙන් එළියට එන විට සාලයේ සිටි ඇගේ මව ඇසුවාය.

ශෙනල්‍යාගේ පපුව ගැහෙන්නට විය. ඇය බොරු කීමට දක්ෂ නැත.

"අර... කැම්පස් එකේ යාලුවෙක්ගේ ගෙදර අම්මේ. අසයිමන්ට් (Assignment) එකකට."

"හා... පරිස්සමෙන් ගිහින් එන්න. කාර් එක එවන්නද?"

"එපා අම්මේ, මම ඌබර් (Uber) එකක් දාගත්තා."

නිවසෙන් එළියට බැස ගේට්ටුව පසු කරනවාත් සමඟම ඇගේ ජංගම දුරකථනය වයිබ්‍රේට් (Vibrate) විය. තිරය මත වැටී තිබුණේ ඇය බිය වූ නමයි.

Ryan Calling...

ඇය මොහොතක් දුරකථනය දෙස බලා සිටියාය. රයන් මේ වෙලාවේ කතා කරන්නේ අද හවස ප්ලෑන් කර තිබූ පාටි (Party) එක ගැන මතක් කරන්නට විය යුතුය. ඔහුට ඇත්තේ ශෙනල්‍යා ගැන ආදරයකට වඩා අයිතියක් පිළිබඳ හැඟීමකි. ඇය ඔහුගේ ලෝකයේ තවත් එක් ලස්සන ආභරණයක් පමණි. නමුත් ගිමන්... ගිමන් ඇය දෙස බලන විට ඇයට දැනෙන්නේ ඇය මනුෂ්‍යයෙක් බවයි.

ඇය දුරකථනය "Silent" දමා බෑගයේ ගැඹුරුම තැනක සැඟවූවාය.

ටැක්සිය නතර වූයේ බොරැල්ලේ පටු, දූවිලි පිරුණු පාරක් අයිනේය. ශෙනල්‍යා කවදාවත් මෙවැනි ප්‍රදේශයකට තනිව පැමිණ තිබුණේ නැත. පේළියට තිබූ කුඩා ලෑලි ගෙවල්, පාරේ සෙල්ලම් කරන ළමයින්, සහ රස්නයේ පීඩාව ඇයට නුහුරු විය. ඇය වටපිට බලමින් ගිමන් එවූ ලොකේෂන් (Location) එක සොයා ගියාය. පරණ තාලයේ දෙමහල් නිවසක උඩ කාමරය.

ඇය පඩිපෙළ නැග්ගේ දෙපා වෙව්ලද්දීය. ඇය මේ කරන්නේ පිස්සුවක්ද? විශ්වවිද්‍යාලයේ ජනප්‍රියම සිසුවියක්, කිසිවෙකු නොදන්නා චිත්‍ර ශිල්පියෙකුගේ අඳුරු කාමරයකට තනිවම පැමිණීම කොතරම් අවදානම්ද? රයන් දැනගත්තොත් මොනවා කරයිද?

නමුත් ඒ බිය නැති වී ගියේ ගිමන් දොර විවෘත කළ මොහොතේය.

ඔහු ඇඳ සිටියේ සාමාන්‍ය ටී ෂර්ට් එකක් සහ කොට කලිසමකි. ඔහුගේ මුහුණේ තිබුණේ පුදුමාකාර කලබලයකි. ඇයව දුටු විට ඔහුගේ ඇස්වල ඇති වූ ඒ දීප්තිය ශෙනල්‍යාගේ හිත නිවන්නට සමත් විය.

"එන්න..." ඔහු දොර පළල් කළේය.

ඇය කාමරයට ඇතුළු වූවාය. ඇය බලාපොරොත්තු වූයේ අපිළිවෙල, සිගරට් ගඳ ගසන කාමරයකි. නමුත් ඇය දුටු දෙයින් ඇය මවිත විය. කාමරය ඉතාමත් පිරිසිදු කර තිබිණි. පොත් පත් පිළිවෙලට අස්කර, ජනේල හැර දමා, බිම පවා ඔප දමා තිබිණි. වාතයේ රැඳී තිබුණේ ලාභ සුවඳ විලවුන් වර්ගයක සුවඳකි. ඔහු ඇය වෙනුවෙන් කොතරම් මහන්සි වී ඇත්දැයි ඇයට සිතුනි.

"වාඩි වෙන්න..." ඔහු ලී පුටුවක් පෙන්වීය.

ශෙනල්‍යා පුටුවේ වාඩි වී වටපිට බැලුවාය. බිත්තියේ තැනින් තැන ගසා තිබූ ස්කෙච් (Sketch) කොළ වල තිබුණේ ඇගේ රූපයයි. එක එක කෝණවලින් ඇඳි ඇගේ දෑස්, ඇගේ සිනහව... ඇය නොදැනුවත්වම ඇගේ රූපය ඔහුගේ ලෝකය පුරා විසිරී ගොස් තිබිණි.

"ඔයා මං ගැන ගොඩක් ස්ටඩි (Study) කරලා වගේ," ඇය සිනාසෙමින් ඇසුවාය.

ගිමන් ලැජ්ජාවෙන් බිම බලා ගත්තේය. "ඔව්... ඒත් ඒ ඔක්කොම මතකෙන් ඇඳපුවා. අද තමයි මම ඇත්තටම දකින්නේ."

ඔහු ඊසල් එක ළඟට ගොස් පින්සල අතට ගත්තේය. ඒ මොහොතේ සිට ඔහුගේ ස්වභාවය වෙනස් විය. අර ලැජ්ජාශීලී තරුණයා අතුරුදහන් වී, දැඩි ඒකාග්‍රතාවයක් ඇති කලාකරුවා ඉස්මතු විය.

"ශෙනල්‍යා, මට ඔයාගේ හිනාව එපා," ඔහු හදිසියේම කීවේය.

"මොකක්?" ඇය පුදුම විය.

"කැම්පස් එකේදි, ෆොටෝ වලදි දාන ඒ බොරු හිනාව මට එපා. මට ඕන අර එදා වැස්ස වෙලාවේ මම දැක්ක බැල්ම. ඔයාට මහන්සියි නේද? මේ හැමදේම ගැන... රයන් ගැන... මේ බොරු ලෝකේ ගැන...?"

ගිමන්ගේ වචන හරියටම ඇගේ හදවතේ සියුම් තැන්වලට ඇඟිල්ලෙන් ඇන්නාක් මෙන් විය. ඇගේ සිනහව මැකී ගියේය. ඇගේ උරහිස් සැහැල්ලු විය. ඇය දීර්ඝ හුස්මක් ගෙන ජනේලයෙන් එහා පෙනෙන අහස දෙස බැලුවාය.

ඇගේ මුහුණේ ඉරියව් වෙනස් විය. එහි තිබුණේ පාළුවකි. හැඟීම් යටපත් කරගත් වේදනාවකි. නිදහස සොයන ආශාවකි.

"ඔන්න ඔහොම ඉන්න..." ගිමන් රහසින් මෙන් පැවසුවේය.

කාමරය පුරා පැතිර ගියේ පින්සල කැන්වසය මත ඇතිල්ලෙන සියුම් හඬ පමණි. ශෙනල්‍යා ගිමන් දෙස බලා සිටියාය. ඔහු වරින් වර ඇය දෙස බලයි. ඒ බැල්මේ කිසිදු රාගික බවක් හෝ කෑදරකමක් නොවීය. තිබුණේ වන්දනාමාන කරන බැල්මකි. රයන් දස දහස් වාරයක් ඇය දෙස බලා තිබුණත්, මේ වගේ ආරක්ෂිත හැඟීමක් ඇයට කිසිදා දැනී තිබුණේ නැත.

කාලය ගත වන බවක් ඇයට දැනුනේ නැත. පැය දෙකක් පමණ ගත වූ පසු ගිමන් ගැඹුරු හුස්මක් ගෙන පින්සල පහත දැමුවේය. ඔහුගේ නළලත දහඩියෙන් තෙත් වී තිබිණි.

"ඉවරද?" ඇය ඇසුවාය.

"නෑ... තාම පටන් ගැන්ම විතරයි. ඒත් අදට ඇති. ඔයාට මහන්සි ඇති," ඔහු කීවේය.

ශෙනල්‍යා නැගිට ඔහු අසලට ගියාය. ඇය කැන්වසය දෙස බැලුවාය. එහි තාම සම්පූර්ණ වී තිබුණේ ඇගේ දෑස් සහ මුහුණේ කොටසක් පමණි. නමුත් ඒ දෑස්... ඒවා ජීවමාන විය. ඇය කණ්ණාඩියෙන්වත් නොදුටු ඇගේම ආත්මය එහි සිරවී තිබිණි.

"ගිමන්..." ඇගේ ඇස්වලට කඳුළු ඉණුවේය. "ඔයා මාව අඳිනවා නෙවෙයි... ඔයා මාව කියවනවා."

ඇය ඔහු දෙසට හැරුණාය. ඔවුන් අතර දුර ඉතා ස්වල්පයකි. මේ කුඩා, දුප්පත් කාමරය තුළ ඇයට දැනුනේ මාලිගාවකවත් නොදැනෙන සුවපහසුවකි. ඇයට නිකමට සිතුණේ මේ මොහොතේ ඔහුව වැළඳ ගැනීමටය. ඔහුගේ වෙහෙසකර මුහුණ සිප ගැනීමටය.

නමුත් ඒ මොහොතේම පහල පාරෙන් වාහනයක් වේගයෙන් බ්රේක් (Brake) ගසන හඬක් ඇසුණි. ඊළඟට ඇසුණේ කාගේ හෝ හුරුපුරුදු කටහඬකින් කෑගසන ශබ්දයකි.

"මේ හරියේ තමයි ලොකේෂන් එක පෙන්නන්නේ... බලපන් ඒ බයික් එක ගිමන්ගෙද කියලා!"

ශෙනල්‍යාගේ ලේ වතුර විය. ඒ රයන්ගේ හඬයි.

"දෙවියනේ... එයා කොහොමද දැනගත්තේ?" ශෙනල්‍යා ගිමන්ගේ අත තදින් අල්ලා ගත්තාය. ඇගේ මුළු ඇඟම වෙව්ලන්නට විය.

ගිමන් වහාම ජනේලය අසලට ගොස් තිර රෙද්ද එහා කර බැලුවේය. පහල පාරේ රයන්ගේ සුඛෝපභෝගී ජීප් රිය නතර කර තිබිණි. රයන් සහ තවත් මිතුරන් දෙදෙනෙක් වාහනයෙන් බැස වටපිට බලමින් සිටියහ.

"එයා මගේ ෆෝන් එක ට්‍රැක් (Track) කරලා..." ශෙනල්‍යාට මතක් විය. රයන් වරක් ඇගේ ෆෝන් එකට ආරක්ෂාවට යැයි පවසා ඇප් (App) එකක් දැමුවේය.

"ශෙනල්‍යා, බය වෙන්න එපා," ගිමන් වහාම ක්‍රියාත්මක විය. ඔහු කාමරයේ පිටුපස දොරක් විවෘත කළේය. "මේකෙන් ගියොත් අනිත් පාරට වැටෙන්න පුළුවන්. ඔයා ඉක්මනට යන්න. මම මූව බලාගන්නම්."

"බෑ... මම ඔයාව දාලා යන්නේ නෑ. එයා ඔයාට ගහයි," ශෙනල්‍යා විරුද්ධ වූවාය.

"ප්ලීස් ශෙනල්‍යා... ඔයා මෙතන හිටියොත් ඔයාගේ නම කැත වෙනවා. මට ගුටි කෑවට කමක් නෑ. ඔයා යන්න... ප්ලීස්!" ගිමන් ඇයව දොර දෙසට තල්ලු කළේය.

පහළ දොරට තඩිබාන හඬ ඇසෙන්නට විය.

"ගිමන්! දොර ඇරපන් යකෝ!" රයන්ගේ කටහඬ ගිගුම් දුන්නේය.

ශෙනල්‍යාට තීරණයක් ගැනීමට සිදු විය. ඇය කඳුළු පිරුණු දෑසින් ගිමන් දෙස අවසන් වරට බලා, පසුපස දොරෙන් අඳුරට පැන ගත්තාය. ඇය පටු පඩිපෙළ දිගේ පහළට දිව යද්දී, උඩ කාමරයෙන් ගිමන් දොර අරින ශබ්දයත්, රයන්ගේ බැණ වැදීමත් ඇයට ඇසිණි.

ශෙනල්‍යාගේ පියවර හඬ ඈතට යනු ඇසෙන තුරු ගිමන් හුස්ම අල්ලාගෙන සිටියේය. දොරට ගැසූ පාරවල් දැන් වඩාත් සැර පරුෂ විය. ලෑලි දොර ඕනෑම මොහොතක කඩා වැටිය හැකිය.

ගිමන් වහාම ක්‍රියාත්මක විය. ඔහු ඊසල් එක මත තිබූ අඩක් නිම කළ සිතුවම ගලවා ගත්තේය. තීන්ත වේලී නොතිබුණත් කරන්නට දෙයක් නැත. ඔහු එය ඇඳ යටට තල්ලු කර, ඒ මතට කිළිටි රෙදි ගොඩක් විසි කළේය. දැන් කාමරය පෙනුනේ සුපුරුදු පරිදි අපිළිවෙලටය.

"කඩාගෙන එන්න කලින් මම අරින්නම්!" ගිමන් කෑගැසුවේය.

ඔහු දොරේ අගුල ලිහුවා පමණි. රයන්ගේ පා පහරක් සමඟ දොර මහ හඬින් විවෘත වී ගිමන්ගේ ඇඟේ වැදුණි. ගිමන් විසි වී ගොස් බිත්තියේ හැපුණේය.

රයන් කාමරයට කඩා වැදුනේ කුලප්පු වූ ගොනෙකු මෙනි. ඔහුගේ පිටුපසින් තවත් හැඩි දැඩි කොල්ලන් දෙදෙනෙක් විය.

"කෝ යකෝ ඒකි? කෝ ශෙනල්‍යා?" රයන් ගිමන්ගේ කමිස කොලරයෙන් අල්ලා බිත්තියට තද කළේය. රයන්ගේ දෑස් රතට හැරී තිබිණි. කටින් ආවේ මත්පැන් ගඳකි.

"කවුරු ගැනද උඹ අහන්නේ? මෙතන කවුරුත් නෑ," ගිමන් හුස්ම හිරවෙද්දීත් ධෛර්යය අත නොහැර කීවේය.

"බොරු කියන්න එපා පරයෝ! ලොකේෂන් එක පෙන්නුවේ මෙතන. මම දැක්කා ඌබර් (Uber) එකක් ඇවිත් මෙතන නතර කරනවා," රයන් ගිමන්ව අතහැර පිස්සුවෙන් මෙන් කාමරය පීරන්නට පටන් ගත්තේය.

ඔහු ඇඳ යට බැලුවේය. අල්මාරිය ඇර බැලුවේය. මේසය පෙරලා දැමුවේය. ශෙනල්‍යාගේ සිතුවම ඇඳ යට අඳුරු මුල්ලක, රෙදි ගොඩක් යට සැඟවී තිබීම ගිමන්ගේ වාසනාව විය.

රයන්ට කිසිවක් සොයාගත නොහැකි විය. නමුත් හදිසියේම ඔහු නතර විය. ඔහු නහය උඩට ඇද කාමරයේ වාතය ඉව කළේය.

"මේ මොන සුවඳද?" රයන් සැක සහිතව ඇසුවේය.

ගිමන්ගේ හදවත නතර විය. ශෙනල්‍යා භාවිතා කළ මිල අධික සුවඳ විලවුන්වල සියුම් සුවඳ තවමත් කාමරයේ රැඳී තිබිණි. එය ගිමන්ගේ දහඩිය ගඳ හෝ සිගරට් ගඳ සමඟ ගැලපෙන්නේ නැත.

"මේක කෙල්ලෙක්ගේ පර්ෆියුම් (Perfume) එකක්..." රයන් ගිමන් දෙසට හැරුණේ දරුණු බැල්මකිනි. "උඹ එයාව මෙතනට ගෙන්න ගත්තා නේද? මොනවද ඒකි එක්ක කළේ?"

"එයා මෙහෙ ආවේ නෑ. මම පාරේ දකින දකින කෙල්ලව කාමරේට ගෙන්නගන්නේ නෑ උඹ වගේ," ගිමන් රයන්ගේ මූණටම කියා දැමුවේය.

ඒ වචන ටික රයන්ගේ ඉවසීමේ සීමාව පැන්නුවේය.

"කට වහපන්!" රයන්ගේ අත මිට මොලැවී ගිමන්ගේ මුහුණ හරහා එල්ල විය.

ගිමන් බිම ඇද වැටුණේය. කටේ ලේ රසක් දැනුනි. නමුත් ඔහු නැගිටින්නට උත්සාහ කළේය. ඊළඟට ඉදිරියට ආවේ රයන්ගේ මිතුරන් දෙදෙනාය. ඔවුන් ගිමන්ව බිම දාගෙන පහර දුන්හ. පයින් පහරවල් පිටටත්, බඩටත් වදිද්දී ගිමන් දත්මිට කාගෙන වේදනාව දරා ගත්තේය. ඔහුට එකම අරමුණක් තිබිණි. ඒ ශෙනල්‍යා පැන ගිය බව ඔවුන්ට දැනගන්නට ඉඩ නොතැබීමයි. ඔහු කෑගැසුවේ නැත.

විනාඩි කිහිපයකට පසු රයන් අත ඔසවා අනෙක් දෙදෙනා නතර කළේය. ගිමන් කාමරයේ මුල්ලක බිම වැතිර සිටියේය. ඔහුගේ තොල පැලී, ඇසක් ඉදිමී තිබිණි.

රයන් ගිමන් අසලට පහත් වී ඔහුගේ කෙස් වැටියෙන් අල්ලා හිස ඔසවා ගත්තේය.

"අහගන්නවා..." රයන්ගේ හඬ සීතලය. "මට ශෙනල්‍යා ව අහු වුනේ නෑ. ඒක උඹේ වෙලාව. හැබැයි මම දන්නවා එයා ආවා කියලා. මීට පස්සේ ශෙනල්‍යා දිහා ඇහැක් ඇරලා බැලුවොත්, මම උඹේ ඔය චිත්‍ර අඳින අත් දෙක කඩනවා. තේරුණාද?"

ගිමන් අමාරුවෙන් සිනාසුණේය. ලේ පිරුණු දත් අතරින් ඒ සිනහව පෙනුනේ බියජනක ලෙසය. "උඹට බයයි නේද රයන්? උඹට සල්ලි තිබුණට, ශෙනල්‍යා උඹට කැමති නෑ කියලා දන්න නිසා උඹ බයයි."

රයන්ගේ මුහුණ කෝපයෙන් රතු විය. ඔහු ගිමන්ගේ හිස බිම අතහැර නැගී සිටියේය.

"තරඟෙට එන්න එපා. එනවනම් මිනී පෙට්ටියක් ලෑස්ති කරගෙන වරෙන්," රයන් අවසන් තීරණය දුන්නේය.

ඔවුන් යන්නට ගියහ. ජීප් රථය වේගයෙන් පිටව යන හඬ ඇසෙන තුරු ගිමන් බිමම වැතිර සිටියේය. මුළු ඇඟම ගිනි ගන්නවාක් මෙන් රිදුම් දුන්නේය. නමුත් ඔහුට සතුටක් දැනිණි. ඔහු ඇයව ආරක්ෂා කළේය.

ගිමන් ඉතා අපහසුවෙන් බිම දිගේ ඇදී ගොස් ඇඳ යට තිබූ සිතුවම එළියට ගත්තේය. වාසනාවකට, රෙදි ගොඩ නිසා එයට හානියක් වී නොතිබුණි. සිතුවමේ සිටි ශෙනල්‍යාගේ දෑස් තවමත් දීප්තිමත්ව බලා සිටියේය.

"දැන් අපි දෙන්නා විතරයි..." ගිමන් ලේ තැවරුණු අතින් සිතුවමේ රාමුව අතගෑවේය.

පසුදා උදෑසන ශෙනල්‍යාගේ දුරකථනයට ගිමන්ගෙන් ප්‍රතිචාරයක් නොලැබුණි. ඇය කිහිප වරක් ඇමතුම් ගත්තද ඔහු පිළිතුරු දුන්නේ නැත. බිය සහ සැකය නිසා ඇයට ඉස්පාසුවක් නොතිබිණි. ඊයේ රෑ ඇය පැන ආ පසු සිදුවූයේ කුමක්ද? රයන් ඔහුට කරදරයක් කළාද?

දවල් වන විට ඇයට ඉවසා සිටීමට නොහැකි විය. ඇය රවිත්ට කතා කළාය.

"රවිත්, ගිමන් කෝ? එයා ෆෝන් එක ආන්සර් (Answer) කරන්නෙ නෑ."

"අනේ මන්දා ශෙනල්‍යා... අපිත් මේ ඌව හොයනවා. මම බෝඩිමට ගියා, දොර ලොක් කරලා. හැබැයි බෝඩිමේ ඇන්ටි කිව්වා ඊයේ රෑ කට්ටියක් ඇවිත් ලොකු රණ්ඩුවක් වුණා කියලා. මට බයයි බං," රවිත්ගේ හඬේ තිබුණේ කලබලයකි.

ශෙනල්‍යාගේ හදවත නතර විය. ඇය විශ්වවිද්‍යාලයේ දේශන මගහැර කෙලින්ම ගියේ ගිමන්ගේ බෝඩිම පිහිටි පටු පාරටය.

ඇය යන විට ගිමන්ගේ කාමරයේ දොර අඩක් ඇරී තිබිණි. ඇතුළේ තිබුණේ මහා විනාශයකි. පුටු පෙරළී, පොත් විසිරී ගොස් තිබිණි. ගිමන් ඇඳ මත වැතිර සිටියේය. ඔහු නිදාගෙන සිටියා නොව, වේදනාවෙන් සිහිමද ගතියෙන් සිටියේය.

"ගිමන්!" ශෙනල්‍යා කෑගසාගෙන ඔහු ළඟට දිව ගියාය.

ඇගේ හඬට ගිමන් සෙමෙන් දෑස් හැරියේය. ඔහුගේ වම් ඇස සම්පූර්ණයෙන්ම ඉදිමී වැසී ගොස් තිබිණි. තොල පැලී වේලී ගිය ලේ පැල්ලම් තිබිණි.

"ශෙනල්‍යා... ඇයි ආවේ? රයන් දකීවි..." ගිමන් අමාරුවෙන් කෙඳිරුවේය.

"රයන් දැක්කාවේ! මට කමක් නෑ! දෙවියනේ ගිමන්... මේ ඔක්කොම මම නිසා," ශෙනල්‍යා හඬා වැටුණාය. ඇය තම බෑගයෙන් වතුර බෝතලයක් සහ ටිෂූ පැකට් එකක් ගෙන ඔහුගේ තුවාල පිරිසිදු කරන්නට වූවාය.

ඇගේ දෑත් වෙව්ලන අයුරු ගිමන් බලා සිටියේය. ඇගේ කඳුළු ඔහුගේ අතට වැටුණි. ඒ කඳුළු වල සිසිලස ඔහුගේ වේදනාව සමනය කළේය.

"අඬන්න එපා... මම හොඳින්," ගිමන් ඇගේ අත අල්ලා ගත්තේය.

"කොහොමද හොඳින් කියන්නේ? බලන්න ඔයාගේ මූණ... රයන් තිරිසනෙක්," ශෙනල්‍යා කෝපයෙන් සහ දුකින් වෙව්ලුවාය. "අපි පොලිසි යමු."

"එපා," ගිමන් තදින් කීවේය. "පොලිසි ගියොත් රයන් කියයි ඔයා ඊයේ රෑ මෙහෙ හිටියා කියලා. එතකොට ඔයාගේ නම? ඔයාගේ ගෙදර අය?"

"මගේ නම ගියපුදෙන්! මට ඕන නෑ ඔයා මෙහෙම දුක් විඳිනවා දකින්න."

"ශෙනල්‍යා," ගිමන් ඇගේ නිකටෙන් අල්ලා ඇගේ මුහුණ තමා දෙසට හරවා ගත්තේය. "මට රිදෙන්නේ නෑ. මොකද මම දන්නවා ඔයා පරිස්සම් කියලා. අනික... එයා මගේ අත් දෙක කැඩුවේ නෑ. මට තවම අඳින්න පුළුවන්."

ශෙනල්‍යා ඔහු දෙස බලා සිටියේ අදහාගත නොහැකිවය. මේ තරම් ගුටි කා, අන්ත අසරණ වී සිටියදීත් ඔහු කතා කරන්නේ ඇගේ ආරක්ෂාව සහ චිත්‍රය ගැනය.

"ඔයාට පිස්සු ගිමන්... ඇත්තටම පිස්සු," ඇය ඔහුව බදා ගත්තාය. ඇය ඔහුගේ පපුවට හිස තබාගෙන හැඬුවාය.

ගිමන් සෙමෙන් ඇගේ හිස අතගෑවේය. ඔහුගේ ඉදිමුණු ඇස්වලින් කඳුළක් වැටුණි. මේ මොහොත වෙනුවෙන් ඔහු ඕනෑම වේදනාවක් විඳින්නට සූදානම්ය.

"දැන් යන්න... රවිත්ලා එයි තව ටිකකින්. එයාලා ආවම මාව බලාගනීවි. ඔයා මෙතන ඉන්න එක හොඳ නෑ," ගිමන් පැවසුවේය.

ශෙනල්‍යා නැගිට්ටාය. ඇය යාමට පෙර ඇඳ යට තිබූ සිතුවම දෙස බැලුවාය. එය සුරක්ෂිතව තිබිණි.

"මේ තරඟෙ... අපි කොහොම හරි දිනමු ගිමන්. රයන්ට රිදෙන්නම අපි දිනමු," ඇය පොරොන්දු වූවාය. "මම ආයේ එනවා. අනිද්දා රෑට."

"එපා... ඒක ඩේන්ජරස් (Dangerous)."

"නෑ. මේ පාර මම එන්නේ තනියම නෙවෙයි. රවිත්ලත් එක්ක. අපි හැමෝම එකතු වෙලා මේක ඉවර කරමු."

ඇය ගියාය. ගිමන් නැවතත් තනි විය. නමුත් දැන් කාමරයේ තිබුණේ හිස් බවක් නොවේ. ඇගේ ආදරය සහ අධිෂ්ඨානය කාමරය පුරා පිරී තිබිණි. රයන්ගේ පහරදීම ගිමන්ව දුර්වල කළේ නැත; එය ඔහුව ශක්තිමත් කළේය. දැන් මෙය නිකම්ම තරඟයක් නොවේ. මෙය යුද්ධයකි.

ඊළඟ දින දෙක ගිමන්ගේ ජීවිතයේ අමතක නොවන දින දෙකක් විය. ඔහුගේ කුඩා බෝඩිම් කාමරය දැන් හුදකලා ගුහාවක් නොවේ; එය යුද පිටියක අණ දෙන මධ්‍යස්ථානයක් වැනි විය.

රවිත් සහ හිමාෂ් මාරුවෙන් මාරුවට කාමරයේ මුරට සිටියහ. රවිත් බොහෝ වේලාවක් සිටියේ දොර අසල පුටුවක් තබාගෙන, අතේ ලොකු පොල්ලක් ද තබාගෙන ය. "ආයේ වරෙන්කො බලන්න අර බූරුවා... කකුල් දෙක කඩනවා," රවිත් විටින් විට දොර දෙස බලමින් තමාටම කියා ගත්තේය.

ගිමන් සිටියේ දැඩි වේදනාවෙනි. ඔහුගේ දකුණු අතේ මැණික් කටුව තවමත් ඉදිමී තිබිණි. පින්සල අල්ලන විට අත වෙව්ලන්නට විය. නමුත් ඒ වෙව්ලීම පාලනය කිරීමට ශෙනල්‍යා එතැන සිටියාය. ඇය විශ්වවිද්‍යාලය නිම වූ විගස හොර රහසේම එහි ආවාය. ඇය ගිමන්ට බෙහෙත් දැමුවාය, කෑම කැවුවාය, සමහර විට ඔහුට පින්සල් සෝදා දුන්නාය.

"රිදෙනවා නම් නවත්තන්න ගිමන්... අපිට පුළුවන් ලබන අවුරුද්දේ තරඟ කරන්න," ගිමන් දහඩිය දමමින් වේදනාවෙන් දත්මිට කන විට ශෙනල්‍යා බැගෑපත් වූවාය.

"නෑ..." ගිමන් වෙව්ලන අතින් නැවතත් පින්සල තද කර ගත්තේය. "මේ අවුරුද්දේ විතරයි මට මේ හැඟීම එන්නේ. මේ වේදනාව තමයි මගේ ශක්තිය."

ඔහු කැන්වසය මත වර්ණ තවරද්දී කාමරයේ තිබුණේ පුදුමාකාර නිහඬ බවකි. රවිත් සහ හිමාෂ් පවා විහිළු කතා නතර කර ගිමන්ගේ කැපවීම දෙස බලා සිටියේ ගෞරවයෙනි.

සිතුවම කෙමෙන් සම්පූර්ණ වෙමින් තිබිණි. එහි වූයේ ශෙනල්‍යාගේ රුවයි. නමුත් එය රයන් හෝ ලෝකයා දකින ශෙනල්‍යා නොවේ. පසුබිම අඳුරු, දූවිලි පිරුණු නගරයකි. ඇය හැඳ සිටින්නේ දිලිසෙන සාද ඇඳුමකි. නමුත් ඇය සිටින්නේ කැඩුණු වීදුරුවක් ඉදිරිපිටය. වීදුරුවෙන් පෙනෙන ඇගේ ප්‍රතිබිම්බය අඬමින් සිටී. එහෙත් සැබෑ ලෝකයේ සිටින ඇය සිනාසෙමින් සිටී.

"සැඟවුණු ආත්මය..." හිමාෂ් සිතුවම දෙස බලා තෙපලුවේය. "මචං, මේක දැක්කම මගේ ඇඟ හිරි වැටෙනවා."

ගිමන් අවසන් වරට ශෙනල්‍යා දෙස බැලුවේය. ඇය ජනේලය ළඟ සිටගෙන සිටියාය. හිරු එළිය ඇගේ මුහුණට වැටී තිබිණි. ගිමන්ට අවශ්‍ය වූයේ ඒ ආලෝකය චිත්‍රයේ අවසාන ස්පර්ශය ලෙස යොදා ගැනීමටයි.

"ශෙනල්‍යා, ඔහොම ඉන්න..."

ඔහු වේගයෙන්, නමුත් සියුම්ව අවසාන පින්සල් පහරවල් කිහිපය තැවරුවේය. චිත්‍රයේ සිටින අඬන ප්‍රතිබිම්බයේ ඇස්වලට ඔහු කුඩා ආලෝක ලපයක් එක් කළේය. එයින් කියවුනේ කොතරම් දුකක් තිබුණත්, කොතැනක හෝ බලාපොරොත්තුවක් ඇති බවයි.

"ඉවරයි!" ගිමන් පින්සල බිම දැමුවේය. ඔහු පුටුවට හේත්තු වූයේ වෙහෙසට පත් සිරුරේ බර දරාගත නොහැකිවය.

ශෙනල්‍යා දිවවිත් සිතුවම ඉදිරිපිට නතර වූවාය. ඇය විනාඩියක් පමණ කිසිත් නොකියා ඒ දෙස බලා සිටියාය. ඉන්පසු ඇය දෑත්වලින් මුහුණ වසාගෙන ඉකිගසන්නට වූවාය.

"ඇයි? කැතද?" ගිමන් බියෙන් ඇසුවේය.

"නෑ ගිමන්..." ඇය කඳුළු පිරුණු දෑසින් ඔහු දෙස බැලුවාය. "මේ මම... ඇත්තම මම. ඔයා කොහොමද මගේ හිත ඇතුලෙ තියෙන දේ මේ තරම් හරියට දැක්කේ?"

"ආදරේ කරනකොට ඇස්වලට වඩා හිතට පේනවා වැඩියි," ගිමන්ට කියන්නට සිතුනත් ඔහු නිහඬව සිනාසුණේය.

තරඟයට නිර්මාණ භාර දෙන දිනය උදා විය. උදෑසනම ගිමන්, රවිත් සහ හිමාෂ් සිතුවම රෙදිවලින් ඔතාගෙන ත්‍රීරෝද රථයකින් විශ්වවිද්‍යාලයට පැමිණියහ. ගිමන්ගේ ඇස තවමත් නිල් වී ඉදිමී තිබුණු නිසා ඔහු අව් කණ්ණාඩියක් පැළඳ සිටියේය.

කලාගාරය අසල විශාල පෝලිමක් විය. බොහෝ සිසුන් තම නිර්මාණ අතැතිව සිටියහ. රයන් ද එතැන සිටියේය. ඔහු ළඟ තිබුණේ අඩි හතරක් පමණ උස විශාල සිතුවමකි. එය රන්වන් පැහැති රාමුවක දමා තිබිණි. ඔහුගේ පිරිවර ඔහු වටා සිටියහ.

ගිමන්ව දුටු රයන්ගේ ඇස් උඩ ගියේය. ඔහු සිතුවේ ගිමන් බිය වී සැඟවී සිටිනු ඇති බවයි.

"අඩෝ... අර බලපන්. හිඟන්නා ඇවිල්ලා," රයන්ගේ මිතුරෙක් සමච්චල් කළේය.

රයන් පෝලිම කඩාගෙන ගිමන් අසලට ආවේය.

"මම හිතුවේ උඹ මැරිලා කියලා. තාම ඇවිදගන්න පුළුවන්ද?" රයන් පහත් හඬින් ඇසුවේය.

"උඹට පේනවනේ," ගිමන් සිතුවම තදින් අල්ලාගෙන කීවේය. "මම කිව්වනේ මම එනවා කියලා."

"ඕක ඇතුලට දුන්නට පස්සේ බලාගමු. ජජ් බෝඩ් (Judge Board) එකේ ඉන්නේ මගේ තාත්තා දන්න අය. උඹ මොනවා ඇන්දත් වැඩක් නෑ," රයන් ගිමන්ගේ කනට කර රහසින් කීවේය.

ගිමන්ගේ හිත මදක් ගැස්සී ගියේය. විනිශ්චය මණ්ඩලයත් රයන්ගේ පැත්තේ නම්?

"බය වෙන්න එපා ගිමන්," ශෙනල්‍යා හදිසියේම එතැනට පැමිණියාය. ඇය අද ඉතාමත් අලංකාර ලෙස සැරසී සිටියාය. ඇය රයන්ව නොදුටුවාක් මෙන් ගිමන් ළඟට විත් ඔහුගේ අතින් අල්ල ගත්තාය. මෙය ප්‍රසිද්ධියේ සිදුවූවකි. වටේ සිටි හැමෝම බලා සිටියහ.

"ශෙනල්‍යා! ඔයාට පිස්සුද?" රයන් දත්මිට කෑවේය.

"නෑ රයන්. මට දැන් තමයි සිහිය ආවේ," ශෙනල්‍යා රයන් දෙස බැලුවේ පිළිකුලෙනි. "ජජ් බෝඩ් එකේ කවුරු හිටියත්, ඇත්ත කලාව හංගන්න බෑ. අනික... අද චීෆ් ගෙස්ට් (Chief Guest) විදිහට එන්නේ ප්‍රංශ තානාපති කාර්යාලයේ සංස්කෘතික ලේකම්. එයා ඔයාගේ තාත්තාගේ යාළුවෙක් නෙවෙයි."

රයන්ගේ මුහුණ සුදුමැලි විය. ඒ බව ඔහු දැන සිටියේ නැත.

"ගිමන්, යමු ඇතුලට. අපි මේක භාර දෙමු," ශෙනල්‍යා ගිමන්ට පෙරමුණ දුන්නාය.

ගිමන් හිස කෙලින් තබාගෙන ඉදිරියට ගියේය. රයන් සහ ඔහුගේ කල්ලිය දෙපසට වී ඉඩ දුන්හ. ගිමන්ට දැනුනේ තමා රජෙක් බවයි. සල්ලි නැති වුවත්, බලය නැති වුවත්, ඔහු ළඟ සැබෑ මිනිසුන් ඇත.

ඔවුන් සිතුවම භාර දී ලියාපදිංචි අංකය ලබා ගත්හ. දැන් ඉතිරිව ඇත්තේ ප්‍රතිඵල නිකුත් කරන මොහොතයි. ප්‍රදර්ශනය හවස් වන තුරු පැවැත්වෙන අතර, සවස 6ට ජයග්‍රාහකයින් ප්‍රකාශ කිරීමට නියමිතය.

ඒ කාලය ගිමන්ට දැනුනේ කල්පයක් මෙනි. ඔහු කලාගාරයේ පැත්තකට වී සිටියේය. බොහෝ දෙනා රයන්ගේ විශාල, වර්ණවත් සිතුවම වටා රොක් වී සිටියහ. රයන්ගේ චිත්‍රයේ තිබුණේ අලංකාර කාන්තාවක් මල් වත්තක සිටින ආකාරයයි. එය තාක්ෂණිකව ඉතා ඉහළ මට්ටමක තිබුණි. මිල අධික සායම් නිසා එය දිලිසෙමින් තිබිණි.

ඊට මදක් ඈතින් ගිමන්ගේ කුඩා සිතුවම එල්ලා තිබිණි. මුලදී කිසිවෙක් ඒ දෙස බැලුවේ නැත. නමුත් ක්‍රමයෙන් එක් අයෙක්, දෙන්නෙක් ඒ ළඟ නතර වන්නට විය. නතර වූ අය යන්නට ගියේ නැත. ඔවුන් චිත්‍රයට ඇලී ගියාක් මෙන් බලා සිටියහ. සමහරුන්ගේ ඇස්වල කඳුළු විය.

"මේ බලන්න... මේ ඇස්..." ගැහැණු ළමයෙක් තමන්ගේ මිතුරියට පවසනු ගිමන්ට ඇසිණි.

හවස හය වන විට මුළු කලාගාරයේම වැඩිම පිරිසක් සිටියේ ගිමන්ගේ සිතුවම ඉදිරිපිටය. රයන්ගේ සිතුවම අලංකාර සැරසිල්ලක් පමණක් වූ අතර, ගිමන්ගේ සිතුවම මිනිසුන්ගේ හදවතට කතා කරන කැඩපතක් වී තිබිණි.

විනිශ්චය මණ්ඩලය පැමිණියේය. ප්‍රංශ ජාතික අමුත්තා ගිමන්ගේ සිතුවම ළඟ වැඩි වේලාවක් ගත කළේය. ඔහු යමක් සටහන් කරගනු පෙනිණි. රයන් දුර සිට නියපොතු කමින් බලා සිටියේය.

මෙන්න අද දිනය සඳහා කතාවේ තාවකාලික නැවතුම. අපි ප්‍රතිඵල නිකුත් කිරීමට ඔන්න මෙන්න තිබියදී, ඒ උද්වේගකර මොහොතේ කතාව විරාමයක් තබමු.

පරිච්ඡේදය 16 (අවසානය) - නිහඬතාවයේ හඬ

සවස 6.00 ට විශ්වවිද්‍යාලයේ ප්‍රධාන ශාලාවේ විදුලි පහන් මදක් අඳුරු විය. වේදිකාව මත තිබූ ස්පොට් ලයිට් (Spotlight) එක පමණක් දීප්තිමත්ව දැල්වෙමින් තිබුණේ මයික්‍රොෆෝනය දෙසට එල්ල වී ගෙනය.

ශාලාව පිරී ඉතිරී ගොස් තිබිණි. සිසුන්, ආචාර්යවරුන් සහ ආරාධිත අමුත්තන්ගේ මුහුණු වල තිබුණේ නොඉවසිලිමත් බවකි. රයන් ඉදිරිපෙළ අසුනක වාඩි වී සිටියේ කකුලක් වේගයෙන් සොලවමිනි. ඔහුගේ පියා ද අද උත්සවයට පැමිණ සිටියේය. ඒ අහංකාර ව්‍යාපාරිකයාගේ පැමිණීම රයන්ට විශාල පීඩනයක් ගෙන දුන් බව ඔහුගේ මුහුණෙන් පෙනුණි.

ගිමන්, ශෙනල්‍යා, රවිත් සහ හිමාෂ් සිටියේ ශාලාවේ මැද හරියට වන්නටය. ගිමන්ගේ හදවත ගැහෙමින් තිබුණේ පපුව පලාගෙන එළියට පනින්නට මෙනි.

"බය වෙන්න එපා," ශෙනල්‍යා ගිමන්ගේ අත තදින් අල්ලා ගත්තාය. ඇගේ දෑත්වල සීතලක් තිබුණත්, ඒ ස්පර්ශය ගිමන්ට මහා යෝධ බලයක් විය.

"දිනුවත් පැරදුනත්, අපි අද ලොකු ගමනක් ආවා ශෙනල්‍යා," ගිමන් ඇය දෙස බලා මිමිණුවේය. "රයන්ගේ තාත්තාටවත්, එයාගේ සල්ලිවලටවත් ගන්න බැරි දෙයක් අපි කැන්වස් එකේ මැව්වා. ඒක ඇති මට."

ශෙනල්‍යාගේ මුව අගට ආඩම්බර සිනහවක් නැගුණි.

ඒ මොහොතේම ප්‍රංශ තානාපති කාර්යාලයේ සංස්කෘතික ලේකම්වරයා සහ විශ්වවිද්‍යාලයේ උපකුලපතිවරයා වේදිකාවට ගොඩ වූහ. උපකුලපතිවරයා මයික්‍රොෆෝනය අසලට පැමිණියේ අතේ කුඩා ලියුම් කවරයක් ද රැගෙනය. මුළු ශාලාවම මීයට පිම්බාක් මෙන් නිහඬ විය.

"ආයුබෝවන්... අද අපිට ඉතාමත් අසීරු තීරණයක් ගන්නට සිදු වුණා," උපකුලපතිවරයාගේ හඬ ශාලාව පුරා දෝංකාර දුන්නේය. "දක්ෂතා පිරුණු නිර්මාණ ගොඩක් අතරින්, එක නිර්මාණයක් අපේ හදවත් කම්පනය කළා. ඒ නිර්මාණය තාක්ෂණයට එහා ගිය ආත්මීය ප්‍රකාශනයක්..."

රයන් හුස්ම අල්ලාගෙන ඉදිරියට නැමුණේය. ගිමන් දෑස් පියා ගත්තේය. ශෙනල්‍යා ගිමන්ගේ අත තවත් තද කළාය.

"වර්ණ 2025 - හොඳම සිත්තරා සම්මානය සහ ප්‍රංශයේ පූර්ණ ශිෂ්‍යත්වය හිමි වන්නේ..."

උපකුලපතිවරයා ලියුම් කවරය ඉරා එහි වූ කොළය එළියට ගත්තේය.

මුළු ලෝකයම තත්පරයකට නතර විය.