නුඹ මගේම සිතුවමක්

බස්නාහිර අහසින් බැස යන හිරුගේ ලා රත් පැහැති කිරණ ජනේල වීදුරු අතරින් රිංගා පැමිණ ගිමන්ගේ කුඩා කාමරය ආක්‍රමණය කරමින් තිබිණි. කැන්වසය මත වේගයෙන් එහා මෙහා දිවෙන පින්සල් පහරවල් අතර වූයේ දැඩි ඒකාග්‍රතාවයකි. තෙල් සායම් සුවඳත්, සිගරට් දුමක ලා සිහින් සුවඳත් කාමරය පුරාම විසිරී තිබුණේ නිර්මාණශීලී නමුත් අපිළිවෙල පිරිමි වාසස්ථානයක ලක්ෂණ විදහා පාමිනි.

ගිමන් අකලංකගේ දෑස් යොමුව තිබුණේ කැන්වසය මත මැවෙන රුව වෙත පමණි. ඒ දෑස්වල වූයේ සාමාන්‍ය චිත්‍ර ශිල්පියෙකුගේ නිරීක්ෂණයක් පමණක් නොවේ; ඊට එහා ගිය ගැඹුරු, ආත්මීය බැඳීමක් ඒ දෑස් මත සටහන්ව තිබිණි. ඔහු අඳිමින් සිටියේ ඇගේ දෑස් ය. හරිහැටි වචන නොදෙඩුවද දහසක් දේ කියන්නට වෙර දරන ඒ දිගටි දෑස්වලට පණ දෙන්නට ගිමන් වෙහෙසෙමින් සිටියේය.

ඔහුගේ සිතුවිලි ලෝකය දෙදරා ගියේ දොර අගුල කරකැවෙන හඬත් සමඟම ය. ඊළඟ මොහොතේ දොර මහ හඬින් විවර වූ අතර, කාමරයේ තිබූ නිහඬ, ගුප්ත බව එකවරම බිඳී ගියේය.

"මොන ලෝකෙ ද බල්ලෝ ඉන්නේ... බලපන් කෝල් කීයක් ගත්ත ද කියලා!"

ඒ රවිත් ය. කාමරයට ඇතුළු වූ සැණින් ඔහු සිය ජංගම දුරකථනය ගිමන්ගේ මුහුණ ඉදිරිපිටට දිගු කළේ සුපුරුදු ආවේගශීලී ස්වරයෙනි. ඔහුගේ පිටුපසින් සන්සුන් පියවරක් තබමින් කාමරයට ඇතුළු වූයේ හිමාෂ් ය. ගිමන් ගැස්සී ගියේය. පින්සල අතින් ගිලිහී නොගියේ අනූනවයෙනි.

"ඕහ්... සොරි බං... දැක්කේ නෑ."

ගිමන් ඉතා සන්සුන්ව පවසා, පසෙක තිබූ රෙදි කැබැල්ලකින් පින්සලේ තැවරුණු සායම් පිස දමන්නට විය. ඔහු දුරකථනය දෙස බැලුවේවත් නැත. ඔහුගේ ඒ ගණන් නොගන්නා ස්වභාවය රවිත්ගේ කේන්තිය තවත් අවුළුවන්නට සමත් විය.

"දකින්නෙ කොහොමද... මුගේ ඇස් තියෙන්නේ මේ කැන්වස් රෙද්ද අස්සෙනේ..." හිමාෂ්, රවිත්ගේ උරහිසට තට්ටුවක් දමමින් පැවසුවේ අඩක් නිම කළ සිතුවම දෙස තියුණු බැල්මක් හෙළමිනි.

හිමාෂ් සෙමෙන් කැන්වසය අසලට ළං විය. සිතුවමේ සිටින යුවතියගේ රුව අර්ධ වශයෙන් සම්පූර්ණ වී තිබුණ ද, ඒ කවුරුන්ද යන්න හඳුනා ගැනීමට හිමාෂ්ට අපහසු නොවීය.

"උඹ කවදද ඔය කෙල්ලත් එක්ක කතා කරන්න හිතන් ඉන්නෙ?" හිමාෂ් ඇසුවේ ගිමන්ගේ මුහුණ දෙස කෙලින්ම බලමිනි.

ගිමන් මොහොතකට නතර විය. ඔහුගේ මුව අගට සිහින් සිනහවක් ආවේය. ඒ සිනහවේ තිබුණේ ආඩම්බරයද, එසේත් නොමැති නම් පරාජිත බවද යන්න තෝරා බේරා ගැනීම අපහසුය.

"කතා කරලා මොනවා කියන්නද බං? මම චිත්‍ර ශිල්පියෙක්, එයා දන්නෙවත් නැති පිස්සෙක්... අනික..." ගිමන් වාක්‍යය සම්පූර්ණ නොකරම බිම බලා ගත්තේය.

ඇය ශෙනල්‍යා නිම්සාවී ය.

මීට වසර දෙකකට පමණ පෙර විශ්වවිද්‍යාල ආපනශාලාවේ තදබදය අතරතුර, එක් හවස් වරුවක ගිමන්ගේ නෙත ගැටුණු ඒ කටකාර රූපය ඔහුගේ හදවතේ නතර වූයේ ඔහුටත් නොදැනීමය. ඇය වචනයේ පරිසමාප්ත අර්ථයෙන්ම කටකාරියකි. මිතුරියන් පිරිවරාගෙන හිනාවෙන විට ඇගේ කම්මුල් වල ගැසෙන ආකාරයත්, දෑත් එහා මෙහා කරමින් යමක් විස්තර කරන විට ඇගේ දෑස් දිලිසෙන ආකාරයත් ගිමන් ඈත සිට බලා සිටියේ වශීකෘතව මෙනි. එතැන් සිට වසර දෙකක් පුරා මේ කටකාරිය ඔහුගේ සිහින හොරා ගන්නට සමත්ව ඇත.

නමුත් ප්‍රශ්නය ඇත්තේ එතැන නොවේ. දුර සිට බලා සිටින මේ කඩවසම්, එහෙත් අමුතුම ආකාරයේ නිහඬ ආඩම්බරකාරයා ගැන කිසිවක් ශෙනල්‍යා නම් දන්නේම නැත. ඇය ඉදිරියට ගොස් වචනයක් කතා කිරීමට තරම් ධෛර්යයක් ගිමන්ට තිබුණේ නැත. නැතහොත්, තමන් වැනි කෙනෙකු ප්‍රතික්ෂේප කරනු ඇතැයි යන අහංකාර බිය ඔහු තුළ විය.

"අනික මොකක්ද?" රවිත් ගිමන්ගේ ඇඳ මත වාඩි වෙමින් ප්‍රශ්න කළේය. "උඹ ඔහොම චිත්‍ර ඇඳ ඇඳ හිටපන්. අර ඊයේ පෙරේදා කැම්පස් එකට ආපු අලුත් සෙට් එකේ කොල්ලෙක් ශෙනල්‍යා ව උස්සන් ගිය දවසට උඹට තේරෙයි."

ගිමන්ගේ මුහුණේ ඉරියව් වෙනස් විය. රවිත්ගේ වචන හරියටම ගිමන්ගේ හිතේ තිබුණු බියටම පහර දුන්නේය.

"මොකද උඹලා එකපාරටම කඩා පාත් වුනේ? මාව අවුස්සන්නද?" ගිමන් මාතෘකාව වෙනස් කිරීමට උත්සාහ කළේය.

"නෑ යකෝ," හිමාෂ් සාක්කුවෙන් කුඩා කොළ කැබැල්ලක් ගෙන මේසය මත තැබුවේය. "හෙට හවස 'කලා භවනේ' තියෙනවා ආර්ට් එක්සිබිෂන් (Art Exhibition) එකක්. අපේ බැච් එකේ වැඩක්. ශෙනල්‍යා තමයි ඕක ඕගනයිස් (Organize) කරන්නෙ."

ගිමන්ගේ දෑස් විශාල විය. ඔහු වහාම මේසය මත තිබූ ආරාධනා පත්‍රය අතට ගත්තේය. එහි සංවිධායක මණ්ඩලයේ නාම ලේඛනයේ ඉහළින්ම තිබුණේ ඇගේ නමයි.

"අපි ආවේ උඹට මේක කියන්න. හෙට උඹ එතනට යන්න ඕන. ගිහින් එයා එක්ක කතා කරන්න ඕන. නැත්නම්..." රවිත් අත් දෙක පපුවට බැඳගෙන ගිමන් දෙස බලා සිටියේ අභියෝගාත්මක බැල්මකිනි. "නැත්නම් අපි දෙන්නා ගිහින් කියනවා උඹේ කාමරේ පිරෙන්න තියෙන්නේ එයාගේ පින්තූර කියලා."

"පිස්සුද බං උඹලට?" ගිමන් කලබලයෙන් ඇසුවේය.

"පිස්සු නෙවෙයි. මේක තමයි අන්තිම චාන්ස් එක. උඹ හෙට එතනට යන්නම ඕන. අර රවිත් කිව්වා වගේ, අලුත් කොල්ලෝ වගයක් ශෙනල්‍යා වටේ කැරකෙනවා මම දැක්කා. උඹ තවත් මේ ගුහාවට වෙලා හිටියොත්, උඹට ඉතුරු වෙන්නේ ඔය කැන්වස් රෙදි ටික විතරයි." හිමාෂ්ගේ හඬ බරපතල විය.

ගිමන් ආරාධනා පත්‍රය දෙස බලා සිටියේය. ශෙනල්‍යා... හෙට ඇයව ළඟින් දකින්නට ලැබේවි. සමහරවිට කතා කරන්නට පවා අවස්ථාවක් ලැබෙනු ඇත. නමුත් ඒ සිතුවිල්ලත් සමඟම ඔහුගේ පපුව හිරවීගෙන එන බවක් දැනිණි. ඔහු පුරුදු වී සිටියේ ඈත සිට ඇයව විඳින්නටය. ළඟට ගොස් ඒ දෑස් දෙස බැලීමට ඔහුට හැකි වේවිද?

"හරි... මම යන්නම්." ගිමන් අවසානයේ මිමිණුවේය.

"යන්නම් නෙවෙයි, අපිත් එනවා උඹව එක්කන් යන්න. ලෑස්ති වෙලා හිටපන්." රවිත් ජයග්‍රාහී සිනහවක් පෑවේය.

ඔවුන් දෙදෙනා කාමරයෙන් පිටව යද්දී ගිමන් නැවතත් අඩක් නිම කළ සිතුවම දෙස බැලුවේය. සිතුවමේ සිටින ශෙනල්‍යා ඔහු දෙස බලා සිනාසෙන්නාක් මෙන් ඔහුට දැනිණි. හෙට දිනය ඔහුගේ ජීවිතයේ අලුත් පරිච්ඡේදයක් පෙරළන බවට ඔහුට ඉවෙන් මෙන් දැනුනි. නමුත් ඒ පරිච්ඡේදය සුන්දර එකක් වේවිද, නැතහොත් වේදනාත්මක එකක් වේවිද යන්න ගැන ඔහුට කිසිදු විශ්වාසයක් නොවීය.

පසුදා සවස කොළඹ අහස වැහි වලාකුළු වලින් බර වී තිබිණි. විහාරමහාදේවී උද්‍යානය දෙසින් හමා ආ සිසිල් සුළඟ, කලා භවන අවට රැඳී සිටි පිරිසගේ ගතට සිසිලසක් එක් කළ ද, ගිමන්ගේ සිතට නම් දැනුනේ දැඩි උණුසුමකි. ඔහු පාර පැන කලා භවනේ පඩිපෙළ නැග්ගේ හරියට මරණ දණ්ඩනයට නියම වූවෙකු පෝරකය වෙත යන ගමනක් මෙනි.

"යකෝ, මළ ගෙදරක යනවා වගේ යන්නේ නැතුව පොඩ්ඩක් හිනා වෙලා පලයං," රවිත් පිටුපසින් පැමිණ ගිමන්ගේ කොන්දට වැලමිටෙන් ඇන්නේය.

ගිමන් ඇඳ සිටියේ අලු පැහැති කමිසයක් සහ නිල් පැහැති ඩෙනිම් කලිසමකි. ඔහු කොතරම් පිළිවෙල වීමට උත්සාහ කළත්, ඔහුගේ දිගු කෙස් වැටියත්, දින කිහිපයකින් නොකැපූ රැවුලත් නිසා ඔහුට ලැබී තිබුණේ අමුතුම කලාකරුවෙකුගේ පෙනුමකි. එය මේ පරිසරයට ගැලපුණත්, ශෙනල්‍යා වැනි සුරූපිනියකගේ ලෝකයට ගැලපේදැයි ගිමන්ට සැකයක් විය.

ඔවුන් ඇතුළට පිය මනින විට ප්‍රදර්ශන ශාලාව සෙනඟින් පිරී ඉතිරී ගොස් තිබිණි. විවිධ වර්ණවල සිතුවම් බිත්ති පුරා එල්ලා තිබූ අතර, ඒ දෙස බලමින් බුද්ධිමතුන් යැයි කියා ගන්නා පිරිසක් ගැඹුරු කතාබහක නිරතව සිටියහ. ගිමන්ට මේ කලබලය අප්‍රිය විය. ඔහු කැමති වූයේ නිහඬව, තනිවම කලාව විඳින්නට ය. නමුත් අද ඔහුගේ අරමුණ කලාව නොවේ.

"කෝ බං එයා?" හිමාෂ් වටපිට බලමින් ඇසුවේය.

ගිමන්ගේ දෑස් ඉබේම ශාලාවේ කෙළවරට ඇදී ගියේය. එතැන තිබූ කුඩා වේදිකාවක් අසල, අමුත්තන් පිරිසක් සමඟ කතා බහ කරමින් සිටි ඇයව දුටු විට ගිමන්ගේ හුස්ම මොහොතකට නතර විය.

ශෙනල්‍යා...

ඇය හැඳ සිටියේ තද නිල් පැහැති සාරියකි. ඇගේ කොණ්ඩය ලිහිල්ව බැඳ දමා තිබූ අතර, කාර්යබහුල බව නිසාම ඇගේ නළල මතට වැටුණු කෙස් රොදක් ඈ නිතර නිතර කන පිටුපසට කරමින් සිටියාය. ඈත තියා බැලූ විට ඇය පෙනුනේ සිතුවමකින් එළියට පැමිණි දේවතාවියක් මෙනි. ඇගේ මුව මත රැඳී තිබුණේ නිල රාජකාරි සිනහවකි. නමුත් ගිමන්ගේ තියුණු නෙත්වලට ඒ සිනහව පිටුපස ඇති විඩාව හොඳින්ම පෙනුණි.

"අම්මෝ... උඹ පිස්සු වැටුණු එක සාධාරණයි බං," රවිත් කටට අතක් තබා ගනිමින් කීවේය. "ඒක නෙවෙයි, දැන් මොකද කරන්නේ? ගිහින් කතා කරමුද?"

"ටිකක් ඉඳහන්... එයා බිසී (Busy) වගේ," ගිමන් පසුබෑවේය.

"බිසී නෙවෙයි යකෝ, අර බලපන් අරූ දිහා," හිමාෂ් රහසින් මෙන් ගිමන්ගේ අත මිරිකුවේය.

ගිමන්ගේ අවධානය ශෙනල්‍යා අසලට පැමිණි අලුත් චරිතය වෙත යොමු විය. ඔහු උස, සිහින් සිරුරක් ඇති තරුණයෙකි. මිල අධික බ්‍රෑන්ඩ් එකක ඇඳුම් හැඳ, අතේ නවීන පන්නයේ කැමරාවක් ද රඳවාගෙන සිටි ඔහු, ඉතා හුරුපුරුදු ලීලාවෙන් ශෙනල්‍යා අසලට ගොස් ඇගේ උරහිසට අතක් තැබුවේය. ශෙනල්‍යා ගැස්සී ඔහු දෙස බලා සිනාසුණේ වඩාත් ළෙන්ගතු පාටකිනි.

"කවුද බං ඒ පොර?" ගිමන්ට නොදැනීම කියවිණි.

"ඔය ඉන්නේ රයන්... කැම්පස් එකේ ෆොටෝග්‍රැෆි සොසයිටි (Photography Society) එකේ ප්‍රසිඩන්ට්," හිමාෂ් තොරතුරු හෙළි කළේය. "මම ආරංචි කරගත්ත විදිහට මිනිහා පොඩි ලයින් එකක් දාගෙන ඉන්නේ ශෙනල්‍යාට."

ගිමන්ගේ හිතේ තිබුණු ධෛර්යය හුළං ගිය බැලුනයක් මෙන් හැකිලී ගියේය. රයන් සතුව තිබූ ආත්ම විශ්වාසයත්, සමාජශීලී බවත් ගිමන්ට කිසිදා ළඟා විය නොහැකි සිහිනයක් මෙන් පෙනිණි. රයන් යමක් පවසන විට ශෙනල්‍යා ශබ්ද නඟා සිනාසෙනු ගිමන් බලා සිටියේ වේදනාවෙනි.

"හරි වැඩේ ඉවරයි. අපි යමු බං. මට මෙතන ඉන්න බෑ," ගිමන් ආපසු හැරෙන්නට සැරසුණේය.

නමුත් රවිත් වහාම ගිමන්ගේ අතින් ඇද නතර කර ගත්තේය. "උඹ කොන්ද පණ නැති එකෙක්ද බං? අරූ ෆොටෝ ගැහුවට ඌට උඹ තරම් චිත්‍ර අඳින්න බැහැනේ. යමන් ඉස්සරහට."

බලහත්කාරයෙන් මෙන් මිතුරන් දෙදෙනා ගිමන්ව ශෙනල්‍යා සිටි දෙසට තල්ලු කරගෙන ගියහ. සෙනඟ අතරින් රිංගාගෙන ඔවුන් ඇය අසලට ළං වන විට, රයන් කැමරාව ඔසවා ශෙනල්‍යාගේ ඡායාරූපයක් ගැනීමට සැරසෙමින් සිටියේය.

"ශෙනල්‍යා, පොඩ්ඩක් මේ පැත්ත බලන්නකෝ, ලයිටින් මරු මෙතන," රයන් අණ කළේය.

ශෙනල්‍යා සිනාසී පෝස් (Pose) එකක් දෙන්නට සැරසෙනවාත් එක්කම, රවිත්ගේ වැලමිටි පහරක් වැදී ගිමන්ව විසි වී ගොස් නතර වූයේ හරියටම රයන්ගේ කැමරාව ඉදිරිපිටය. රයන්ගේ "ෂොට්" එක වැරදී ගියේය.

"ඔහ්... සොරි මචං!" ගිමන් අපහසුවෙන් මිමිණුවේය. මුළු ශාලාවම තමන් දෙස බලනවා යැයි ඔහුට දැනිණි.

රයන් කැමරාව පහත් කර ගිමන් දෙස බැලුවේ පිළිකුලෙනි. "බලාගෙන යන්න බැරිද සහෝදරයා? හොඳ ෆ්‍රේම් එකක් මිස් වුණා."

එම හඬට ශෙනල්‍යා දෙස බැලුවාය. ඇගේ දෑස් ගිමන්ගේ දෑස් හා ගැටුණි. ඒ මොහොතේ කාලය නතර වූවාක් මෙන් ගිමන්ට දැනිණි. ඔහු වසර දෙකක් තිස්සේ සිහින මැවූ දෑස් දැන් ඔහු ඉදිරිපිට සැබෑවටම ඇත. නමුත් ඇගේ දෑස්වල තිබුණේ හඳුනාගැනීමේ ලකුණක් නොව, පුදුමය සහ නුහුරු බවකි.

"ආ... ඔයා අර... අර..." ශෙනල්‍යා ඇහිබම හැකිලුවාය. ඇය ඔහුව හඳුනා ගත්තාද?

ගිමන්ගේ උගුර කට වේලී ගියේය. "මම... මම ගිමන්."

"ආහ්, ඔයා නේද අර එදා ලයිබ්‍රරි එකේදි මගේ පොත් ටික වැටුනම අහුලන්න උදව් කළේ?" ශෙනල්‍යාගේ මුහුණේ සිනහවක් ඇඳුණි.

ගිමන්ගේ මිතුරන් දෙදෙනා එකිනෙකා දෙස බලා ගත්හ. ඇත්තෙන්ම ගිමන් එහෙම දෙයක් කර තිබුණේද? නැත්නම් මේ ඇය ඔහුව වෙන කෙනෙක් යැයි පටලවා ගෙනද?

"නෑ... මම... මම එහෙම දෙයක් කළේ නෑ," ගිමන්ගේ අවංකකම පෙරට ආවේය. ඔහුට බොරු කීමට අවශ්‍ය නොවීය. "මම ආවේ චිත්‍ර බලන්න."

රයන් සමච්චල් සිනහවක් පෑවේය. "චිත්‍ර බලන්න? මේ වගේ රෂ් (Rush) එකක් අස්සේ? ඔයාට පේනවනේ අපි මෙතන වැඩක් කියලා."

රයන්ගේ වචනවල තිබුණේ ගිමන්ව එතැනින් එළවා දැමීමේ වුවමනාවයි. ගිමන්ට පොළව පලාගෙන යන්නට සිතුනි. ඔහු යමක් කියන්නට කට ගත්තද, වචන පිටවූයේ නැත.

ඒ මොහොතේම හිමාෂ් මැද්දට පැන්නේය. "ශෙනල්‍යා, ඔයා දන්නවද මේ ගිමන් කියන්නේ මාර ආර්ටිස්ට් කෙනෙක්. එයා ආවේ ඔයාගේ මේ වැඩේ අගය කරන්න."

ශෙනල්‍යාගේ දෑස්වල කුතුහලයක් මතු විය. ඇය රයන්ව මොහොතකට අමතක කර සම්පූර්ණයෙන්ම ගිමන් වෙත හැරුණාය. "ආර්ටිස්ට් කෙනෙක්? ඇත්තටම?"

ඇය ගිමන් දෙස බැලුවේ අමුතුම ආකාරයේ උනන්දුවකිනි. ඒ බැල්ම දරාගත නොහැකිව ගිමන් වෙව්ලා ගියේය. මේ ඔහුගේ අවස්ථාවයි. නමුත් රයන් එතැන සිටීම ඔහුට මහා බාධාවක් විය.

"ඔව්... මම නිකන්... විනෝදාංශෙට වගේ අඳිනවා," ගිමන් යන්තම් කියා ගත්තේය.

"විනෝදාංශෙට නෙවෙයි. මූ අඳින පින්තූර දැක්කොත් ඔයා පිස්සු වැටෙනවා," රවිත් ද මෝඩ විහිළුවක් කළේය.

ශෙනල්‍යා හක හකා ගා සිනාසුණාය. ඒ සිනහව ගිමන්ගේ හදවතේ රිද්මය වෙනස් කළේය.

"එහෙමද? එහෙනම් මට දවසක බලන්න ආසයි ඔයාගේ චිත්‍ර. මේ එක්සිබිෂන් එකේ ඔයාගේ චිත්‍ර නැද්ද?" ඇය ඇසුවාය.

"නෑ... මම තාම එච්චර දක්ෂ නෑ," ගිමන් නිහතමානී විය.

"අයියෝ... එහෙම කියන්න එපා. හැම කලාකරුවෙක්ටම තැනක් තියෙන්න ඕන. එන්නකෝ, මම ඔයාට අපේ හොඳම සිතුවමක් පෙන්නන්නම්," ශෙනල්‍යා අනපේක්ෂිත ලෙස ගිමන්ගේ අතින් අල්ලා ගත්තාය.

ඇගේ ඇඟිලි ඔහුගේ අතේ ස්පර්ශ වීමත් සමඟ ගිමන්ට විදුලි සැරක් වැදුනාක් මෙන් විය. රයන්ගේ මුහුණේ තිබූ සිනහව මැකී ගොස් ඊර්ෂ්‍යාවෙන් පිරුණු බැල්මක් ආදේශ විය. රවිත් සහ හිමාෂ් ගිමන්ට ඇස්වලින් ඉඟි කළේ "වැඩේ ගොඩ" යන්නයි.

නමුත් මේ හදිසි ළෙන්ගතුකම පිටුපස රයන්ව රිද්දවීමේ උවමනාවක් ශෙනල්‍යා තුළ තිබුණාද? නැත්නම් ඇය සැබෑවටම කලාකාමී නිසා මෙලෙස හැසිරුණාද යන්න ගිමන්ට ප්‍රහේලිකාවක් විය. කෙසේ වෙතත්, ඇය ඔහුව පිරිස අතරින් ඉදිරියට ඇදගෙන ගියාය.

ශෙනල්‍යා නතර වූයේ ප්‍රදර්ශන ශාලාවේ තරමක් අඳුරු මුල්ලක තිබූ සුවිශේෂී සිතුවමක් ඉදිරිපිටය. ඇය ගිමන්ගේ අත අතහැරියාය. ඒ උණුසුම ගිලිහී යාමත් සමඟ ගිමන්ට දැනුනේ විශාල පාළුවකි. නමුත් ඊට වඩා බලවත් හැඟීමකින් ඔහුගේ අවධානය ඉදිරිපිට තිබූ සිතුවමට යොමු වී තිබිණි.

එය අමුතුම ආකාරයේ වියුක්ත (Abstract) චිත්‍රයකි. තද නිල් සහ කළු වර්ණ මුසු වූ පසුබිමක, හුදකලා කහ පැහැති ආලෝක ලපයක් මැදට වන්නට සිරවී තිබිණි. බැලූ බැල්මට එය අවුල් සහගතය. නමුත් ගිමන්ගේ කලා ඇසට එහි තිබූ ගැඹුරු ශෝකය හඳුනා ගැනීමට වැඩි වේලාවක් ගත වූයේ නැත.

"මේක මගේ යාළුවෙක් ඇන්ද එකක්. ගොඩක් අය කියන්නේ මේක තේරුමක් නැති පාට ගොඩක් කියලා. ඔයාට මොකද හිතෙන්නේ?" ශෙනල්‍යා ගිමන් දෙස බලා ඇසුවේ පරීක්ෂාකාරී බැල්මකිනි. ඇගේ ස්වරයේ තිබුණේ සැබෑ කුතුහලයකි. ඇයට අවශ්‍ය වූයේ ව්‍යාජ වර්ණනාවක් නොවන බව ගිමන්ට වැටහිණි.

ගිමන් මද වේලාවක් නිහඬව සිටියේය. ඒ නිහඬතාවය තුළ ඔහුගේ ලැජ්ජාව සහ බිය කෙමෙන් අතුරුදහන් වී, ඒ වෙනුවට ඔහුගේ කලාකරුවා අවදි විය.

"මේක පාට ගොඩක් නෙවෙයි," ගිමන්ගේ හඬ වෙනදාට වඩා ගැඹුරු විය. ඔහු නොදැනුවත්වම සිතුවමට අඩියක් ළං විය. "මේක... මේක හරියට කෑගහන්න ඕන වුනාට සද්දේ පිට වෙන්නේ නැති වෙලාවක් වගේ. අර නිල් පාටින් පේන්නේ හිරවෙලා ඉන්න පීඩනය. ඒත් අර මැද තියෙන කහ පාට ලපය... ඒක බලාපොරොත්තුවක් නෙවෙයි. ඒක තමයි ඒ මනුස්සයාගේ ඇත්ත ආත්මය. ඒක එළියට එන්න දඟලනවා. ඒත් වටේම තියෙන අඳුර ඒක ගිලගන්න හදනවා."

ගිමන් කියාගෙන ගියේය. ඔහු තමා කවුරුන්ද, තමා සිටින්නේ කා ඉදිරියේද යන්න මොහොතකට අමතක කළේය. ඔහු විස්තර කළේ සිතුවම ගැන වුවත්, ඇත්තෙන්ම ඔහු වචන වලට පෙරළමින් සිටියේ තමාගේම ජීවිතයයි.

ඔහු නැවත පියවි සිහියට පැමිණ ශෙනල්‍යා දෙස බලන විට, ඇය ඔහු දෙස බලා සිටියේ මුව අග හීන් සිනහවක් රඳවාගෙනය. නමුත් ඒ සිනහවේ පෙර තිබූ විනෝදකාමී බව වෙනුවට ගෞරවයක් මුසු වී තිබිණි.

"වාව්..." ඇය මිමිණුවාය. "ඔයා මම හිතුවට වඩා ගැඹුරෙන් දකින කෙනෙක් ගිමන්. මේ චිත්‍රය ඇඳපු කෙනාවත් ඔච්චර ලස්සනට ඕක විස්තර කළේ නෑ."

ගිමන්ගේ කන් පෙති රත් වීගෙන ආවේය. ඇගේ ප්‍රශංසාව ඔහුට දරාගත නොහැකි තරම්ය. "මම... මට හිතුන දේ කිව්වේ."

"ඒක තමයි වෙන්න ඕනෙත්. මෙතන ඉන්න ගොඩක් අය එන්නේ ෆොටෝ අරන් ෆේස්බුක් දාන්න විතරයි. කලාව විඳින්න දන්න අය අඩුයි," ඇය පැවසුවේ සුසුමක් හෙළමිනි.

ඒ මොහොතේම ඔවුන්ගේ හුදකලා ලෝකය බිඳ දමමින් රයන් එතැනට කඩා වැදුණේය. ඔහු අතේ තවමත් කැමරාව තිබූ අතර, මුහුණේ වූයේ නොසන්සුන් බවකි.

"ශෙනල්‍යා, ඔයා මෙතනද? අර පැත්තේ ඩීන් (Dean) ඇවිල්ලා. ඔයාව හොයනවා," රයන් හති දමමින් කීවේය. ඉන්පසු ඔහු ගිමන් දෙස බැලුවේ සමච්චල් බැල්මකිනි. "මොකද චිත්‍ර ශිල්පියා තාම මේකේ පාට ගණන් කරනවද?"

ගිමන් කිසිවක් නොකියා බිම බලා ගත්තේය. රයන්ගේ ආගමනයත් සමඟ ඔහුගේ විශ්වාසය යළිත් පළුදු විය.

"රයන්, පොඩ්ඩක් ඉන්න. ගිමන් මේ චිත්‍රය ගැන මාර ලස්සන අදහසක් කිව්වේ," ශෙනල්‍යා ගිමන්ව ආරක්ෂා කිරීමට ඉදිරිපත් වූවාය.

"අනේ මන්දා ශෙනල්‍යා, ඕවා ඔක්කොම වචන විතරයි. කලාව කියන්නේ ප්‍රැක්ටිකල් දෙයක්. නිකන් හිත හිත ඉඳලා හරියන්නේ නෑ," රයන් ගිමන්ගේ උරහිසට තට්ටුවක් දැමුවේ හිතවත්කමට මෙන් වුවත්, එහි තිබුණේ රළු බවකි. "මචං, අපි මේ ඉවෙන්ට් එකේ බිසී. උඹේ යාළුවෝ එක්ක රවුමක් දාලා පලයං."

එය එළිපිටම කළ එළවා දැමීමකි. ගිමන්ට කේන්තියක් ආවත්, ශෙනල්‍යා ඉදිරිපිට රණ්ඩුවක් ඇති කර ගැනීමට ඔහුට අවශ්‍ය නොවීය.

"කමක් නෑ ශෙනල්‍යා... ඔයා යන්න. මම යන්නම්," ගිමන් ආපසු හැරුණේය.

"පොඩ්ඩක් ඉන්න ගිමන්," ශෙනල්‍යා නැවතත් කතා කළාය. ඇය තම අත් බෑගයෙන් කුඩා කාඩ්පතක් ගෙන ගිමන් වෙත දිගු කළාය. "ලබන සතියේ අපේ ආර්ට් ක්ලබ් එකේ අලුත් ප්‍රොජෙක්ට් එකක් පටන් ගන්නවා. වීදි චිත්‍ර වැඩසටහනක්. ඔයාට පුළුවන් නම් එන්න. මම කැමතියි ඔයා වගේ කෙනෙක් අපේ ටීම් එකේ ඉන්නවට."

ගිමන් වෙව්ලන දෑතින් කාඩ්පත ගත්තේය. රයන්ගේ මුහුණේ වර්ණය වෙනස් විය.

"ශෙනල්‍යා, ඒක අපි මෙම්බර්ස්ලට විතරක් කරන වැඩක්නේ," රයන් විරුද්ධ විය.

"රයන්, ක්ලබ් එකේ සෙක්‍රටරි (Secretary) මම. මට පුළුවන් දක්ෂ අයට ඉන්වයිට් කරන්න," ශෙනල්‍යා රයන්ට සැර වූයේ නැතත්, ඇගේ හඬේ තිබුණේ ස්ථිර බවකි. ඉන්පසු ඇය නැවතත් ගිමන් දෙස බලා සොඳුරු සිනහවක් පෑවාය. "අනිවාර්යයෙන් එන්න ඕන හොඳද? මම බලන් ඉන්නවා."

ඇය රයන් සමඟ යන්නට ගියාය. ගිමන් එතැන ගල් ගැසී බලා සිටියේය. අතේ තිබූ කුඩා කාඩ්පත ඔහුට දැනුනේ මහා සම්පතක් මෙනි.

රවිත් සහ හිමාෂ් සෙනඟ අතරින් මතු වූයේ හරියටම ඒ වෙලාවේය.

"අඩෝ... මොකද වුනේ? අරූ මොනවද කිව්වේ? ගහගත්තද?" රවිත් කලබලයෙන් ඇසුවේය.

ගිමන් සෙමෙන් හිස ඔසවා මිතුරන් දෙස බලා සිනාසුණේය. ඒ සිනහවේ වෙනදා තිබූ පරාජිත බව නොවීය. එහි තිබුණේ අලුත් බලාපොරොත්තුවක දිලිසීමකි.

"නෑ... ගහගත්තේ නෑ. හැබැයි මට ඊළඟ රවුන්ඩ් එකට ටිකට් එක හම්බවුණා," ගිමන් කාඩ්පත පෙන්වමින් කීවේය.

හිමාෂ් ගිමන්ගේ පිටට තදින් තට්ටුවක් දැමුවේය. "ඔන්න ඕකයි කොල්ලෝ වෙන්න ඕන! දැන් තමයි ගේම් එක පටන් ගන්නේ. හැබැයි පුතෝ ලේසි වෙන්නේ නෑ. අර රයන් කාරයා උඹව ලේසියෙන් අතාරින එකක් නෑ."

"මට ඌව ප්‍රශ්නයක් නෑ," ගිමන් කීවේ අධිෂ්ඨානයෙනි. "මට ඕන ශෙනල්‍යාට මාව පේන්න සලස්වන්න විතරයි."

ඔවුන් කලා භවනෙන් එළියට බසින විට අදුර වැටී තිබුණි. කොළඹ අහස මත පාට පාට විදුලි බුබුළු දැල්වෙමින් තිබිණි. වෙනදාට වඩා මේ නගරය සුන්දර යැයි ගිමන්ට සිතුනි.

ගිමන් නැවත තම කුඩා කාමරයට පැමිණෙන විට රාත්‍රිය හොඳටම මෝරා තිබිණි. වීදි ලාම්පු එළියෙන් කාමරය යාන්තමට ආලෝකමත් වී තිබුණු අතර, කාමරය පුරා පැතිර තිබුණේ ඔහු හොඳින් දන්නා හඳුනන සුපුරුදු තනිකමයි. නමුත් අද ඒ තනිකම වෙනස් ය. එහි අමුතුම පිරුණු බවක් තිබිණි.

ඔහු සිය කලිසම් සාක්කුවෙන් ශෙනල්‍යා දුන් කුඩා කාඩ්පත ප්‍රවේශමෙන් එළියට ගෙන මේසය මත තැබුවේය. "Street Art Project" යන වචන දෙස ඔහු බලා සිටියේ වටිනා මැණිකක් දෙස බලන්නාක් මෙනි.

වසර දෙකක් තිස්සේ ඔහු ඇයව සිරකරගෙන සිටියේ කැන්වසයක් මත ය. ඇයව දුර සිට බලා හිඳ, වර්ණවලින් ඇගේ ලෝකය නිර්මාණය කර ඔහු සතුටු විය. නමුත් අද ඇය ඒ රාමුවෙන් එළියට පැමිණ ඇත. ඒ යථාර්ථය සිහිනයට වඩා බියජනකය; අභියෝගාත්මකය. රයන් වැනි බාධකයන් එමටය. එහෙත් පළමු වතාවට ගිමන්ට හැඟුනේ ඒ අවදානම ගැනීම වටිනා බවයි.

ගිමන් ඊසල් (Easel) එක මත තිබූ අඩක් නිම කළ ශෙනල්‍යාගේ සිතුවම අසලට ගියේය. පින්සල අතට ගත් ඔහු මොහොතක් ඒ දෑස් දෙස බලා සිටියේය.

"හෙට ඉඳන් උඹට තනියම ඉන්න වෙනවා..." ඔහු සිතුවමට රහසින් මෙන් මිමිණුවේය. "මම එයාව සැබෑ ලෝකෙදි හොයාගන්න යනවා."

ඔහු පින්සල පසෙකින් තබා කාමරයේ විදුලි බුබුල නිවා දැමුවේය. පිටතින් ඇසෙන වාහන ශබ්දයත්, විටින් විට හමන සුළඟත් හැරුණු විට මුළු ලෝකයම නිහඬය. අඳුර මැද වුවද, ගිමන්ගේ සිතේ අලුත් බලාපොරොත්තුවක කුඩා පහන් එළියක්, කුණාටුවකට වුව නොසැලෙන සේ දැල්වෙමින් තිබිණි.