නිහඬ මෝසම - Chapter 4

අහස පොළොවට

ලෝකයම නිහඬ වූවාක් මෙන් දැනිණි. සියවස් ගණනක් තිස්සේ වලාකුළු අතර සැඟවී සිටි දැවැන්ත අහස් නගරය, යෝධ ලෝහමය සත්වයෙකු මෙන් සෙමින් සෙමින් පොළොවට පහත් වෙමින් තිබුණි. එහි ගුරුත්වාකර්ෂණ එන්ජින්වලින් නිකුත් වූ අවසන් හුස්ම වැනි හඬ, කඳුකරය පුරා දෝංකාර දුන්නේය.

"බලාගෙන... ඒක වදින්නේ පරණ වරාය පැත්තට," කළණ අහස දෙස බලාගෙන කීවේය.

අහස් නගරයේ පතුලේ තිබූ හදිසි ගොඩබෑමේ පාද (Emergency Landing Gear) දිග හැරුණි. දශක ගණනාවකට පසු පළමු වතාවට අහස් නගරයේ යකඩ පාද, සැබෑ පොළොවේ පස් ස්පර්ශ කළේය. මුළු පොළොවම දෙදරා ගියේය. දූවිලි සහ දුමාර වළාකුළක් අහසට නැගුණි. එය කෙතරම් විශාලද යත්, මද වේලාවකට ඉර එළිය පවා වැසී ගියේය.

"යමු. ගිහින් බලමු," කවීන් නැගිට්ටේය. ඔහුගේ ශරීරය පුරා වේදනාවක් තිබුණත්, මේ ඓතිහාසික මොහොත මග හැරීමට ඔහුට නොහැකි විය.

ඔවුන් තිදෙනා කැලෑවෙන් එළියට පැමිණ, විවෘත තැනිතලාව දෙසට දිව ගියහ.

එතැන තිබූ දසුන යුධ පිටියක් වැනිය. අහස් නගරය ගොඩ බැස තිබුණේ මුහුද සහ ගොඩබිම මායිමේ ය. නගරයේ යෝධ දොරටු තවම වැසී තිබුණි. නමුත් නගරයෙන් ඉවතට පැනගත් කුඩා යානා සහ 'ස්කයි පොඩ්ස්' (Sky Pods) තැනින් තැන වැටී තිබුණි.

එපමණක් නොවේ. අනෙක් පසින්, පාවෙන මුඩුක්කු සහ පහළ ලෝකයේ මිනිසුන් ද සිය දහස් ගණනින් බෝට්ටු සහ පාරු මගින් වෙරළට පැමිණෙමින් සිටියහ. ඔවුන්ගේ දෑස්වල තිබුණේ බියක් සහ කුතුහලයක් මුසු වූ බැල්මකි.

එක පැත්තකින් කැලෑවේ වනවාසීන්. අනෙක් පැත්තෙන් පහළ ලෝකයේ මුඩුක්කු වැසියන්. මැදින් අහසින් බැසපු දෙවිවරුන් වැනි ස්කයි සිටි වැසියන්.

වර්ග තුනක මිනිසුන් එකිනෙකාට මුහුණ දී බලා සිටියහ.

හදිසියේම අහස් නගරයේ ප්‍රධාන දොරටුවක් විවර විය. එයින් පිටතට පැමිණියේ සුදු පැහැති ආරක්ෂක ඇඳුම් ඇඳගත් පිරිසකි. ඔවුන් සිතා සිටියේ පිටත වාතය විෂ සහිත බවයි. ඔවුන් අතේ ලේසර් තුවක්කු තිබුණි.

"එළියට එන හැමෝටම වෙඩි තියපල්ලා! උන් අපේ සතුරෝ!"

ඒ මේජර් වික්‍රමගේ හඬයි. ඔහු තවම ජීවතුන් අතරය. අඩක් පිලිස්සුණු මුහුණක් සහ ඉරී ගිය නිල ඇඳුමක් සහිතව ඔහු සෙබළුන් පිරිසක් සමඟ එළියට පැමිණියේය. ඔහුට තවමත් අවශ්‍ය වී තිබුණේ තම බලය පවත්වා ගැනීමටය.

"අපිව යටත් කරගන්න දෙන්න බෑ! වෙඩි තියපල්ලා!" වික්‍රම අණ දුන්නේය.

සෙබළුන් තුවක්කු එසවූහ. වනවාසීන් දුනු දිය කළහ. පහළ ලෝකයේ මිනිසුන් ගල් මුගුරු අතට ගත්හ.

තවත් ලේ වැගිරීමක් අත ළඟය.

"නතර වෙයව්!"

කවීන් මැදට පැන්නේය. ඔහු දෙපැත්තටම අත දිගු කළේය.

"තව මරාගන්න ඕන නෑ! බොරුව ඉවරයි! බලපල්ලා වටපිට!" කවීන් වික්‍රම දෙසට හැරුණේය. "වික්‍රම, ඔය මාස්ක් එක ගලවපන්. හුස්ම අරන් බලපන්. මේ හුස්ම විෂ නෑ."

වික්‍රම ගැහෙන්නට විය. "බොරු... මේක උඹලගේ උගුලක්."

"උගුලක් නෙවෙයි. බලන්න අහස දිහා. බලන්න පොළොව දිහා."

ඒ මොහොතේම, වික්‍රමගේ පිටුපසින් සිටි කුඩා දරුවෙක් - ස්කයි සිටි වැසියෙක් - තම ආරක්ෂක හිස් වැස්ම (Helmet) ගැලවූයේය. වටේ සිටි අය බියෙන් කෑගැසූහ. නමුත් දරුවා මැරුණේ නැත. ඔහු ගැඹුරු හුස්මක් ගත්තේය.

"අම්මේ... හුළං... හරි සුවඳයි," දරුවා කීවේය.

එය දුටු තවත් අය හිස් වැසුම් ගලවන්නට වූහ. සෙබළුන් පවා තම තුවක්කු පහත් කළහ. ඔවුන්ට දැනුණේ සියවස් ගණනකට පසු පළමු වරට ස්වභාවික වාතයේ රසයයි.

වික්‍රම තනි විය. ඔහුගේම හමුදාව ඔහු දෙස බැලුවේ පිළිකුලෙනි. ඔහු දණින් වැටුණේය.

"කවීන්!"

ඈතින් ඇසුණු හඬකින් කවීන් ගැස්සී ගියේය.

නගරයේ සුන්බුන් අතරින්, කොර ගසමින් එන රුවක් ඔහු දුටුවේය. ඇගේ දම් පැහැති කොණ්ඩය අළු වී තිබුණි. මුහුණ පුරා තුවාල තිබුණි. ඒත් ඒ හිනාව... ඒ සාරා ය.

"සාරා!"

කවීන් සහ බින්දු ඇය වෙත දිව ගියහ. කවීන් ඇයව වැළඳ ගත්තේය.

"මම හිතුවේ උඹ මැරුණා කියලා," කවීන්ගේ ඇස් තෙත් විය.

"පිස්සුද ඩයිවර් කොල්ලෝ. මම පැරෂුට් එකෙන් පැන්නා. හැබැයි මම එද්දී දැක්කා හොඳ වැඩක්," සාරා සිනාසෙමින් වික්‍රම දෙසට ඇඟිල්ල දිගු කළාය. "වික්‍රමගේ බොස්ලා... ඒ කියන්නේ අගමැති ඇතුළු කැබිනට් එකම ෂට්ල් (Shuttle) එකක නැගලා අභ්‍යවකාශ මධ්‍යස්ථානයට (Space Station) පැනලා ගියා. උන් අපිව දාලා ගියා."

"උන් ගියාවේ," කළණ ඉදිරියට ආවේය. "දැන් මේ පොළොව අයිති අපිට. අපි හැමෝටම."

පහළ ලෝකයේ මිනිසුන්, වනවාසීන් සහ ස්කයි සිටි වැසියන් එකිනෙකා දෙස බැලූහ. ඔවුන්ගේ ඇඳුම් වෙනස් ය. භාෂාව වෙනස් ය. සමේ පාට වෙනස් ය. නමුත් ඔවුන් හැමෝම දැන් හුස්ම ගන්නේ එකම වාතයකි. පය ගසන්නේ එකම පොළොවකය.

බින්දු බිම දණ ගසා, තණකොළ ගසක් උගුල්ලා අහස් නගරයේ දරුවාට දුන්නේය.

"මේක මල් පැළයක්. මේක හිටවන්න ඕන පස් වල."

දරුවා එය අතට ගෙන සිනාසුණේය.

කවීන් අහස දෙස බැලුවේය. වැස්ස නතර වී තිබුණි. වලාකුළු අතරින් ඉර එළිය වැටී, අහස් නගරයේ ලෝහමය බිත්ති රන්වන් පාටින් බැබළුණි.

"අයියේ, දැන් අපි මොකද කරන්නේ?" බින්දු ඇසුවේය.

කවීන් සාරාගේ අතින් අල්ලා ගත්තේය.

"දැන්? දැන් තමයි වැඩ පටන් ගන්නේ බින්දු. අපි අලුත් ලෝකයක් හදන්න ඕන. පාවෙන මුඩුක්කු නෑ. අහස් මාලිගා නෑ. එකම එක ලංකාවක් විතරයි."

ඔහුගේ ඉණේ තිබූ රේඩියෝවෙන් 'ක්‍රිස්... ක්‍රිස්...' හඬක් ඇසුණි.

"හලෝ... හලෝ... මාව ඇහෙනවද? මම මේ කතා කරන්නේ කළු කඩේ ඉඳන්. කවුරුහරි ඉන්නවද?"

ඒ සෝමසිරි මාස්ටර් ය.

කවීන් රේඩියෝව අතට ගත්තේය.

"ඔව් මාස්ටර්. අපි ඉන්නවා. අපි හැමෝම ඉන්නවා. ඔයාගේ බඩු ටික ලෑස්ති කරගන්න. අපිට ලොකු රෙපෙයාර් එකක් කරන්න තියෙනවා."

හෙට දවසේ බීජය

මාස හයකට පසු...

ඉර බැස යමින් තිබුණේ අහස් නගරයේ මලකඩ කෑ යකඩ සැකිලි රන්වන් පාටින් වර්ණවත් කරමිනි. වරෙක අහසේ රජ කළ ඒ දැවැන්ත යන්ත්‍රය, දැන් යෝධ මෘත ශරීරයක් මෙන් පොළොව මත දිරාපත් වෙමින් තිබුණි. නමුත් එය මරණයේ සංකේතයක් නොවේ; එය අලුත් ජීවිතයකට පණ දෙන සම්පතක් බවට පත්ව තිබුණි.

කවීන් අහස් නගරයේ පැරණි පාලක මැදිරියේ වහලය මත වාඩි වී සිටියේය. එතැන සිට බලන විට පෙනෙන දසුන, මීට මාස හයකට පෙර ඔහු දුටු දසුනට වඩා හාත්පසින්ම වෙනස් ය.

වෙරළ තීරයේ අලුත් ගම්මානයක් ඉදිවෙමින් තිබුණි. අහස් නගරයේ ලෝහ තහඩු සහ පහළ ලෝකයේ ප්ලාස්ටික් බෝට්ටු එකතු කර සාදන ලද ඒ නිවාසවල, ස්කයි සිටි වැසියන් සහ මුඩුක්කු වැසියන් එකට ජීවත් වූහ. ඔවුන් අතර තිබූ පන්ති පරතරය, ගුරුත්වාකර්ෂණ පවුර මෙන්ම බිඳ වැටී තිබුණි.

"තවමත් කල්පනා කරනවද?"

සාරා කවීන් අසලින් වාඩි වූවාය. ඇය දැන් පැළඳ සිටියේ යුධ ඇඳුම් නොවේ; පතල් සේවකයන් අඳින ආරක්ෂිත කබායකි. ඇය අලුත් නගරයේ ආරක්ෂක ප්‍රධානියා ලෙස වැඩ භාරගෙන තිබුණි.

"මම කල්පනා කළේ අපි ආපු දුර ගැන," කවීන් පහළ බැලුවේය.

පහළ මළුවේ, බින්දු සහ වනවාසී දරුවන් පිරිසක් පැරණි ඩ්‍රෝන යානයක මෝටරයක් ගලවා එය වතුර පොම්පයක් බවට පරිවර්තනය කරමින් සිටියහ. බින්දුගේ මුහුණේ තිබූ ලෙඩ පාට දැන් නැත. හිරු එළිය සහ පිරිසිදු වාතය නිසා ඔහු නිරෝගී තරුණයෙකු වී සිටියේය.

"මාස්ටර් සෝමසිරි මැසේජ් එකක් එව්වා," සාරා සිනාසුණාය. "එයා අහනවා අර පැරණි සර්වර් රූම් එකේ තිබිලා හම්බුනු හාඩ් ඩ්‍රයිව් ටික එවන්නලු. එයා හදන්නේ අලුත් ඉස්කෝලයක් පටන් ගන්න."

"ඉස්කෝලයක්..." කවීන් සිනාසුණේය. "ඔව්, අපිට දැන් ආයුධ වලට වඩා ඕන දැනුම."

කවීන් සාක්කුවෙන් යමක් එළියට ගත්තේය. ඒ දිරා ගිය කුඩා ලෝහ කැබැල්ලකි. එදා මධ්‍යම කුළුණේදී විනාශ වී ගිය 'ලංකා යතුරේ' ඉතිරි වූ කොටසයි එය.

"මේක තමයි අපිට පාර පෙන්නුවේ," කවීන් එය අතේ ගුලි කර ගත්තේය. "හැබැයි දැන් අපිට යතුරු ඕන නෑ. දොරවල් ඇරිලා තියෙන්නේ."

එවෙලේම අහස අඳුරු විය. සිහිල් සුළඟක් හමා ආවේය. ඈත මුහුද දෙසින් වැහි වලාකුළු ගොඩබිම දෙසට ඇදෙමින් තිබුණි.

මීට පෙර නම් මේ වැස්ස එන්නේ මරණය රැගෙන ය. අම්ල වැසි, කුණාටු සහ ජල ගැල්ම රැගෙන ය. නමුත් අද එන වැස්ස පිරිසිදු ය. එය පොළොව සිසිල් කරන, වගාවන් පෝෂණය කරන ආශිර්වාදයකි.

"මෝසම් වැස්ස පටන් ගන්න යන්නේ," සාරා අහස දෙස බැලුවාය.

"ඔව්," කවීන් නැගිට්ටේය. "ඒත් මේක තවදුරටත් 'නිහඬ මෝසමක්' නෙවෙයි. මේ වැස්ස කතා කරනවා. මේක කියනවා අපි නිදහස් කියලා."

ඔහු අතේ තිබූ ලෝහ කැබැල්ල මුහුද දෙසට වීසි කළේය. එය වාතයේ කැරකෙමින් ගොස්, අලුත් බලාපොරොත්තුවක් ලෙස සාගරයට වැටුණි.

පහළින් බින්දු අත වැනුවේය.

"අයියේ! වරෙන්! අපි අද රෑට ගිනි මැලයක් ගහනවා!"

කවීන් සාරා දෙස බලා හිස වැනුවේය.

"යමු. හෙට උදේට අපිට ගොඩක් වැඩ තියෙනවා."

ඔවුන් දෙදෙනා අනාගතය දෙසට පිය නැගූහ. අහසින් වැටුණු පළමු වැහි බිංදුව කවීන්ගේ නළල සිප ගත්තේ, අලුත් උපතක හාදුවක් මෙනි.

සමාප්තයි.