කඩදාසි මාලිගා - Chapter 5

සසදිගේ කාමරයේ එලාම් එක නාද වූයේ පාන්දර 4.30 ට ය. වෙනදාට අකමැත්තෙන් අවදි වන ඇය, අද දින වහාම ඇඳෙන් බැස කුස්සියට දිව ගියාය. නිවස තවමත් අඳුරේ ගිලී තිබුණත් කුස්සියේ විදුලි බුබුළ දැල්වෙමින් තිබුණි.

අම්මා ඒ වන විටත් තේ සාදමින් සිටියාය. තාත්තා කෑම මේසයේ වාඩි වී ටයි පටිය ගැට ගසමින් සිටියේය. ඔහුගේ දෑස් යට අඳුරු වී, නිදිමත ගතියක් පෙන්නුම් කළත්, ඔහු සසදි දුටු විට සිනාසුණේය.

"ඇයි දුව මේ පාන්දරම?" තාත්තා ඇසුවේය.

"තාත්තට තේ හදලා දෙන්න කියලා හිතුවේ," සසදි අම්මා අතින් තේ කෝප්පය ගෙන තාත්තාට දුන්නාය.

තාත්තා කොළඹ ජාතික රෝහලේ වැඩ භාරගෙන දැන් සති දෙකක් ගත වී ඇත. ඔහු උදෑසන 5.00 ට ගම්පහ දුම්රිය ස්ථානයට යා යුතුය. නැවත ඔහු ගෙදර එන විට රාත්‍රී 8.00 පසු වෙයි. මේ වෙහෙසකර දින චර්යාව ඔහු ගෙවන්නේ තමන් වෙනුවෙන් බව සසදි දනී. ඒ සිතුවිල්ල ඇගේ හිතට සියුම් වේදනාවක් ගෙන දුන්නේය.

"මම යන්නම්. ඔයාලා පරිස්සමින් ඉන්න," තාත්තා බෑගය අතට ගෙන ඉක්මන් පියවරින් අඳුරට එක් විය.

සසදි ජනේලයෙන් බලා සිටියාය. තාත්තාගේ කාර් එක වෙනුවට ත්‍රිරෝද රථයක් ගේට්ටුව ළඟට පැමිණියේය. දුම්රිය ස්ථානයට යාමට ඔහු යන්නේ ත්‍රිරෝද රථයෙනි.

"තාත්තාට අමාරුයි නේද අම්මේ?" සසදි ඇසුවාය.

"ටිකක් මහන්සියි තමයි දුව. ඒත් තාත්තා සතුටින් ඉන්නේ," අම්මා සසදිගේ උරහිසට අත තිබ්බාය. "ඔයාලා දෙන්නා එකතු වෙලා අර ප්‍රදර්ශනය කරපු දවසේ ඉඳන් තාත්තාගේ හිතේ ලොකු වෙනසක් වුණා. එයාට දැන් ඕනේ ඔයාව සතුටින් තියන්න. ඔයා කරන්න ඕනේ එකම දේ හොඳට ඉගෙන ගන්න එක."

පාසලට ගිය පසුත් සසදිගේ හිතේ තිබුණේ තාත්තාගේ මුහුණයි.

"මොකද බන් උදේ පාන්දරම කල්පනා කරන්නේ?"

ෂෙනාලි සුපුරුදු පරිදි පන්තියට කඩා වැදුණේ කුණාටුවක් මෙනි. "අද දන්නවද දවස මොකක්ද කියලා?"

"අද... අඟහරුවාදා?" සසදි නළල රැලි කළාය.

"අනේ මන්දා බන් උඹත්. අද තමයි අපේ 'නවකතා ප්‍රොජෙක්ට්' එකේ පළවෙනි මීටින් එක!" ෂෙනාලි උද්යෝගයෙන් කීවාය. "අකේෂ් කිව්වා ඉන්ටවල් එකේ ලයිබ්‍රරි එකට එන්න කියලා."

සාහිත්‍ය උත්සවයෙන් පසු ඔවුන් තිදෙනා අලුත් පොතක් ලිවීමට සැලසුම් කර තිබුණි. එය ඔවුන්ගේ විනෝදාංශය වී තිබුණි.

විවේක කාලයේදී පාසල් පුස්තකාලයේ කෙළවරක වූ මේසයකට ඔවුන් එකතු වූහ. අකේෂ් ඒ වන විටත් පැමිණ චිත්‍රයක් අඳිමින් සිටියේය. බාලිකා පාසලේ පුස්තකාලයට පිරිමි ළමයෙකුට පැමිණීමට අවසර ලැබුණේ අන්තර් පාසල් සාහිත්‍ය සංගමයේ විශේෂ අවසරය මතය.

"කොහොමද කැප්ටන්?" ෂෙනාලි පුටුවක් ඇදගෙන වාඩි වූවාය.

"ෂේප් එකේ ඉන්නවා," අකේෂ් සිනාසුණේය. ඔහු දැන් වෙනදාට වඩා සැහැල්ලු ය. පාසලේ ක්‍රිකට් වීරයා ලෙසත්, දක්ෂ චිත්‍ර ශිල්පියා ලෙසත් ඔහුට දැන් ද්විත්ව ගෞරවයක් ලැබේ. "තාත්තා ඊයේ මට අලුත් ඩ්‍රෝයිං ටැබ් (Drawing Tab) එකක් ගෙනත් දුන්නා."

"ෂා! මරුනේ," සසදි සතුටින් කීවාය. "ඉතින් අපි මොකක්ද අලුත් කතාවට ගන්නේ?"

"මම හිතුවා..." අකේෂ් පැන්සල කරකවමින් කීවේය. "අපි මේ සැරේ ලියමු අපේ වයසේ ළමයෙක්ට දැනෙන ප්‍රෙෂර් එක ගැන නෙවෙයි, හීන ගැන. උදාහරණයක් විදිහට... අභ්‍යවකාශගාමියෙක් වෙන්න ආස කරන ගම්පහ කොල්ලෙක් ගැන."

"අඩෝ ඒක පට්ට!" ෂෙනාලි අනුමත කළාය. "සසදි, උඹට පුළුවන් නේද සයි-ෆයි (Sci-Fi) ලියන්න?"

සසදි මොහොතක් කල්පනා කළාය. "මම ට්‍රයි කරන්නම්. හැබැයි මට පොඩි බයක් තියෙනවා."

"මොකක් ගැනද?"

"O/L විභාගෙට තව මාස හයයි. අපේ ක්ලාස් ටීචර් කිව්වා ලබන මාසේ ඉඳන් එක්ස්ට්‍රා ක්ලාස් පටන් ගන්නවා කියලා. අපිට මේ පොත ලියන්න වෙලාවක් තියෙයිද?"

සසදිගේ ප්‍රශ්නයත් සමඟ මේසය මත වූ උද්යෝගය මදක් අඩු විය. යථාර්ථය නැවතත් හිස ඔසවා තිබුණි.

"සසදි හරි," අකේෂ් බරපතල ලෙස කීවේය. "අපේ කෝච් කිව්වෙත් ලබන මාසේ ඉඳන් මැචස් නවත්තලා පාඩම් කරන්න කියලා. මගේ අම්මත් කියනවා මේ පාර විභාගෙ ගොඩ දාගත්තේ නැත්තම් තාත්තා ආයේ පරණ තත්ත්වෙට එයි කියලා."

"ඉතින් අපි මොකද කරන්නේ? පොත නවත්තනවද?" ෂෙනාලි දුකෙන් ඇසුවාය.

"නෑ," සසදි තීරණාත්මකව කීවාය. ඇයට තාත්තාගේ කැපවීම සිහිපත් විය. "අපි මේක නවත්තන්න හොඳ නෑ. ඒත් අපි ටයිම් ටේබල් එකක් හදමු. සතියේ දවස්වල රෑට පාඩම් කරමු. සෙනසුරාදා හවස විතරක් පැය දෙකක් පොත වෙනුවෙන් වෙන් කරමු."

"ඩීල්!" ෂෙනාලි සහ අකේෂ් එකවරම කීහ.

නමුත් ඔවුන් සිතුවාට වඩා අභියෝගය ප්‍රබල විය. දින සති බවට පෙරලෙද්දී, විභාග පීඩනය සුනාමියක් මෙන් ඔවුන් වෙත ළඟා වෙමින් තිබුණි. පාසලේ අමතර පන්ති, ටියුෂන් පන්ති, සහ දෙමාපියන්ගේ බලාපොරොත්තු මැද ඔවුන්ගේ 'අභ්‍යවකාශ සිහිනය' පෑන තුඩෙන් ගිලිහී යන්නට පටන් ගත්තේය.

දිනක්, ගණිතය පන්තිය අවසානයේ සසදිට ගණිත ගුරුතුමිය කතා කළාය.

"සසදි, මේ සැරේ වාර විභාගෙ ගණන් පේපර් එකට ලකුණු 45යි. මොකද වුණේ?"

ගුරුතුමිය සසදිගේ ලකුණු පත්‍රය මේසය මත තැබුවාය. සසදි බිම බලා ගත්තාය. ඇය සාමාන්‍යයෙන් ගණිතයට දක්ෂය. නමුත් පසුගිය දිනවල ඇය ගණන් හදනවා වෙනුවට කළේ අභ්‍යවකාශය ගැන කියවන එකය.

"මම... මම ඊළඟ පාර වැඩි කරගන්නම් ටීචර්."

"සසදි, ඔයා දක්ෂ ළමයෙක්. ලියන එක හොඳයි. ඒත් විභාගෙ ෆේල් වුණොත් ඔයාගේ අර ලේඛිකාවක් වෙන හීනෙට යන්න පාරක් නැති වෙනවා," ගුරුතුමිය කරුණාවෙන් නමුත් තදින් කීවාය. "අකේෂ් එක්ක, ෂෙනාලි එක්ක එකතු වෙලා කරන වැඩ ටිකක් අඩු කරන්න වෙයි."

සසදි පන්තියෙන් එළියට ආවේ හිතේ අලුත් බරක් දරාගෙනය. ඇය දැන සිටියාය ගුරුතුමිය කියන්නේ ඇත්ත බව. නමුත් ඇය බිය වූයේ අකේෂ් සහ ෂෙනාලි සමඟ ඇති බැඳීම ලිහිල් වුවහොත්, ඇය නැවතත් පරණ හුදෙකලා ලෝකයට වැටෙයි කියාය.

හවස ඇය ගෙදර යන විට තාත්තා වේලාසනින් පැමිණ සිටියේය. එය පුදුමයකි. නමුත් තාත්තා සිටියේ ඇඳේය.

"අම්මේ? තාත්තාට මොකද?" සසදි බියෙන් ඇසුවාය.

"තාත්තාට උණ ගැනිලා දුවේ. අද උදේ ස්ටේෂන් එකේදි වැස්සට තෙමිලා," අම්මා තෙත රෙදි කැබැල්ලකින් තාත්තාගේ නළල තවමින් සිටියාය. "මේ දවස්වල ටිකක් මහන්සි වුණා වැඩියි."

සසදි තාත්තා ළඟට ගියාය. තාත්තා නිදාගෙන සිටියත් ඔහුගේ හුස්ම ගැනීම අපහසු බව පෙනුණි. මේ සියල්ල ඇය නිසාය. ඇය කොළඹ යන්නට කැමති වූවා නම්, තාත්තාට අද මෙහෙම නොවන්නට තිබුණි.

වරදකාරී හැඟීම සසදිගේ හිත පසාරු කරගෙන ගියේය. ඇය කාමරයට ගොස් දොර වසා ගත්තාය. මේසය මත තිබූ අලුත් කතාවේ අත්පිටපත දෙස ඇය බැලුවේ කෝපයෙනි.

ඇය ෆෝන් එක ගෙන වට්ස්ඇප් ගෲප් එකට මැසේජ් එකක් ටයිප් කළාය.

"අකේෂ්, ෂෙනාලි... මට ටික කාලෙකට පොත ලියන එක නවත්තන්න වෙනවා. මගේ වැඩ ගොඩ ගැහිලා. සොරි."

ඇය ෆෝන් එක ඕෆ් කර ඇඳට වැටුණාය. සිහින දැකීම ලස්සන වුවත්, යථාර්ථයේ මිල අධික බව ඇයට අද හොඳින්ම තේරුණි.

පසුදා උදෑසන සසදි අවදි වූයේ එලාම් එක වැදීමටත් පෙරය. ඇය වහාම දුරකථනය අතට ගත්තාය. ඊයේ රාත්‍රියේ ඇය එවූ පණිවිඩයට පිළිතුරු රාශියක් පැමිණ තිබුණි.

ෂෙනාලිගෙන්: 'පිස්සුද බන්? අපි පටන් ගත්ත දේ නවත්තන්න බෑ. හෙට මුණගැහෙමු.'

ෂෙනාලිගෙන් (Missed Call 5): 'කෝල් එක ගනින් යකෝ!'

අකේෂ්ගෙන්: 'ඇයි?'

අකේෂ්ගේ තනි වචනයේ ප්‍රශ්නය සසදිගේ හිත පසාරු කළේය. නමුත් ඇය එයට පිළිතුරු යැව්වේ නැත. ඇය කළේ ෆෝන් එක ඕෆ් කර ලාච්චුවේ ගැඹුරුම කෙළවරට විසි කිරීමය.

"මේක තමයි හරි දේ," ඇය තමාටම කියා ගත්තාය. "තාත්තා ලෙඩ වුණේ මම නිසා. මම දැන් කරන්න ඕනේ ඉගෙන ගන්න එක විතරයි."

ඇය ගණිතය පොත පෙරළා ගත්තාය. ඇගේ මනස අභ්‍යවකාශයෙන් ගලවා, සමීකරණ සහ ප්‍රමේයයන් අතර සිර කරගැනීමට ඇය දැඩි වෙහෙසක් ගත්තාය.

පාසලේදී සසදි ෂෙනාලිව මග හැරියාය. පන්තියේදී ෂෙනාලි කතා කිරීමට හැරුණු සෑම විටම සසදි කළේ ගුරුවරයා දෙසම බලා සිටීම හෝ පොතක මුහුණ ඔබා ගැනීමය.

විවේක කාලයේදී සසදි පුස්තකාලයට නොගොස් පන්තියේම රැඳී සිටියාය. නමුත් ෂෙනාලිගෙන් බේරීම පහසු නැත. ෂෙනාලි සසදිගේ මේසය ළඟට කඩා පැන්නාය.

"උඹ මාව මග අරිනවා නේද?" ෂෙනාලිගේ හඬේ තිබුණේ කේන්තියකි.

"මට පාඩම් කරන්න තියෙනවා ෂෙනාලි," සසදි හිස ඔසවා නොබලාම කීවාය.

"පාඩම් කරන්න? හරි, පාඩම් කරපන්. ඒත් ඇයි ගෲප් එකෙන් ලෙෆ්ට් වුණේ? ඇයි අපි පටන් ගත්ත පොත නැවැත්තුවේ? අපි මේක ප්ලෑන් කළේ වීකෙන්ඩ් එකේ කරන්නනේ."

"මට වෙලාවක් නෑ," සසදිගේ ඉවසීම නැති වෙමින් තිබුණි. "මට තේරෙනවා මගේ තාත්තා විඳින දුක. මම මෙහෙම පිස්සු නට නට හිටියොත් මට O/L කෙළ වෙනවා. එතකොට තාත්තා විඳපු දුක වතුරේ."

"පිස්සු නටනවා?" ෂෙනාලි පුදුමයෙන් ඇසුවාය. "උඹ ලියන එකට කියන්නේ පිස්සු නටනවා කියලද? සසදි, ලියන එක තමයි උඹේ හුස්ම. උඹ හුස්ම ගන්න එක නතර කරලා කොහොමද ජීවත් වෙන්නේ?"

"හුස්ම ගත්තට කන්න හම්බවෙන්නේ නෑනේ!" සසදි හයියෙන් කෑ ගැසුවාය. පන්තියේ සිටි අනිත් ළමයින් හැරී බැලූහ. "මට යන්න දීපන් ෂෙනාලි. මට ආයේ පරණ සසදි වෙන්න ඕනේ. පාඩුවේ ඉන්න, කාත් එක්කවත් කතා නොකරන සසදි වෙන්න ඕනේ."

ෂෙනාලි මොහොතක් සසදි දෙස බලා සිටියාය. ඇගේ දෑස්වල කඳුළු පිරුණි.

"හරි," ෂෙනාලි සෙමින් කීවාය. "උඹට ඕනේ තනියම ඉන්න නම් හිටපන්. හැබැයි මතක තියාගන්, උඹ තනියම ඉන්න ආස වුණාට... උඹ තනිවෙන්න බයයි."

ෂෙනාලි යන්නට ගියාය. සසදි නැවතත් ගණිතය පොත දෙස බැලුවාය. අකුරු බොඳ වී පෙනුණි. කඳුළු බිංදුවක් සමීකරණයක් මතට වැටී තීන්ත දිය වී ගියේය. ඇය දිනුවාය. ඇය ෂෙනාලිව එළවා ගත්තාය. දැන් ඇයට පාඩම් කළ හැක. නමුත් හදවතේ ඇති වූ හිස්බව පිරවීමට කිසිම සමීකරණයකට නොහැකි බව ඇයට දැනුණි.

දින තුනක් ගත විය...

සසදි පාසල් ගියේ රොබෝවරයෙකු මෙනි. ඇය පාඩම් කළාය. සටහන් ලිවුවාය. ගෙදර විත් තාත්තාට සාත්තු කළාය.

තාත්තාගේ උණ දැන් ටිකක් අඩුය. නමුත් ඔහු තවම සේවයට ගියේ නැත. ඔහු බොහෝ වේලාවක් නිදාගෙන සිටියේය.

බ්‍රහස්පතින්දා හවස සසදි පාසල ඇරී ගෙදර එන විට ගේට්ටුව ළඟ කුඩා පාර්සලයක් තිබෙනු දුටුවාය. කවුරුන් හෝ එය ගේට්ටුවේ කණු අතර රඳවා ගොස් තිබුණි.

සසදි එය ගෙන බැලුවාය. එහි නමක් තිබුණේ නැත. නමුත් එය ඔතා තිබුණේ ඝනකම් දුඹුරු කඩදාසියකය. ඇය වටපිට බැලුවාය. පාරේ කිසිවෙක් නැත.

ඇය පාර්සලය ගෙන කාමරයට ගොස් එය ලිහා බැලුවාය.

එහි තිබුණේ කුඩා කැන්වස් චිත්‍රයකි.

චිත්‍රයේ තිබුණේ අභ්‍යවකාශ ඇඳුමක් ඇඳගත් ගැහැණු ළමයෙකි. ඇය සිටගෙන සිටියේ පොත් කන්දක් උඩය. ඇගේ ඔක්සිජන් ටැංකියට සම්බන්ධ කර තිබුණේ පෑනකි. පෑනෙන් තීන්ත වෙනුවට තරු එළියට විහිදෙමින් තිබුණි. ඇය වටා ගණිත සමීකරණ පාවෙමින් තිබුණත්, ඇය බලා සිටියේ ඈත පෙනෙන මන්දාකිණියක් දෙසය.

චිත්‍රය පිටුපස කුඩා සටහනක් විය.

'රොකට් එකක් උඩට යන්න නම් ගුරුත්වාකර්ෂණය ඕනේ. බර වැඩි වුණාම තමයි තෙරපුම වැඩි වෙන්නේ. අතාරින්න එපා. - A.'

සසදි චිත්‍රය පපුවට තුරුලු කර ගත්තාය. අකේෂ්. ඔහු ඇයට කතා කළේ නැත. පණිවිඩ එවුවේ නැත. නමුත් ඔහු ඇයව තේරුම් ගෙන තිබුණි. ඔහු කියන්නේ මේ පීඩනය (ගුරුත්වාකර්ෂණය) ඇයව පහළට අදිනවා නොව, එය ඇයට ඉහළට යාමට අවශ්‍ය තෙරපුම බවයි.

"දුව?"

සසදි ගැස්සී දොර දෙස බැලුවාය. තාත්තා දොරකඩ සිටගෙන සිටියේය. ඔහු දින තුනකට පසු ඇඳෙන් නැගිට සිටියේය.

"තාත්තේ? ඇයි නැගිට්ටේ? තවම අමාරුයිනේ," සසදි කලබලෙන් චිත්‍රය කොට්ටය යට සැඟවූවාය.

තාත්තා සෙමින් කාමරයට පැමිණ ඇඳෙන් වාඩි විය. "මට දැන් හොඳයි දුව. ගෙදරට වෙලා ඉඳලා ඇති වෙලා."

ඔහු සසදිගේ මේසය දෙස බැලුවේය. එහි ගොඩ ගසා තිබූ පාසල් පොත් කන්ද දෙස ඔහු බැලුවේ කනගාටුවෙනි.

"සසදි," තාත්තා මෘදු හඬින් කතා කළේය. "මම දැක්කා පහුගිය දවස් ටිකේම ඔය මූණේ හිනාවක් නෑ. යාළුවෝ කවුරුත් ගෙදර ආවෙත් නෑ. ඔයා ලියන පොතක් ගැන අම්මා කිව්වා. ඒක මේසෙ උඩ පේන්න නෑ."

"මම ඒක නැවැත්තුවා තාත්තේ," සසදි බිම බලාගෙන කීවාය. "විභාගෙ ළඟයිනේ. මට ඕනේ හොඳට පාඩම් කරන්න."

"එහෙමද? නැත්තම්... තාත්තා ලෙඩ වුණේ මම නිසා කියලා හිතලා ඔයා ඔයාටම දඬුවම් කරගන්නවද?"

සසදි හිස ඔසවා තාත්තා දෙස බැලුවාය. තාත්තාගේ බැල්මෙන් කිසිවක් සැඟවිය නොහැක.

"තාත්තේ... තාත්තා දුක් විඳින්නේ මම නිසා. මම කොළඹ ගියා නම් තාත්තාට කාර් එකේ යන්න තිබුණා. දැන් තාත්තා කෝච්චිවල තෙමී තෙමී යන්නේ මට ඕනේ වුණ නිසා ගම්පහ ඉන්න. ඉතින් මම අඩුම තරමේ විභාගෙවත් පාස් වෙන්න ඕනේ."

තාත්තා සිනාසුණේය. ඔහු සසදිගේ අතක් අල්ලා ගත්තේය.

"දුවේ, මම කොළඹ රස්සාව භාර ගත්තේ මගේ කැමැත්තෙන්. මම කෝච්චියේ යන්නේ මගේ දුවගේ සතුට බලන්න මිසක්, එයා කාමරේට වෙලා දුක් විඳිනවා බලන්න නෙවෙයි."

තාත්තා කොට්ටය යට තිබූ චිත්‍රයේ කොනක් දුටුවේය. ඔහු එය සෙමින් එළියට ඇද්දේය.

"ලස්සන චිත්‍රයක්," තාත්තා එය දෙස බලා කීවේය. "මේකේ ඉන්න ළමයා ගොඩක් උඩට යන්න හදන කෙනෙක් වගේ. එයාට හුස්ම ගන්න පෑනක් ඕනේ වෙලා."

සසදිගේ දෑස්වල කඳුළු පිරුණි.

"දුවේ, ජීවිතේ කියන්නේ බැලන්ස් (Balance) කරන එක. පාඩම් කරන්න ඕනේ තමයි. හැබැයි ඒක කරන්න ඕනේ සතුටින්. ඔයා ලියන එක නැවැත්තුවොත්, යාළුවෝ අතෑරියොත්... ඔයා විභාගෙ පාස් වෙයි. ඒත් ඔයා ජීවිතේ ෆේල් වෙයි. මට ඕනේ නෑ මගේ දුව හොඳ ඩොක්ටර් කෙනෙක් වෙලා, නරක මනුස්සයෙක් වෙනවා දකින්න."

තාත්තා චිත්‍රය සසදිගේ අතට දුන්නේය.

"හෙට ඉස්කෝලේ යද්දි අර යාළුවන්ට කතා කරන්න. ආයේ ලියන්න පටන් ගන්න. හැබැයි පොරොන්දු වෙන්න, පාඩම් වැඩත් හරියට කරනවා කියලා. බැරිද?"

"පුළුවන් තාත්තේ," සසදි තාත්තාගේ උරහිසේ හිස තබා ගත්තාය. ඇගේ හිතේ තිබූ මහා බරක් දිය වී ගලා ගියේය.

පසුදා සිකුරාදා දිනයකි...

සසදි පාසලට ගියේ අකේෂ් එවූ චිත්‍රය පොතක අලවාගෙනය. ඇය පාසලට ගිය විගස ෂෙනාලිව හෙව්වාය. ෂෙනාලි සිටියේ කැන්ටිමේ තනිවම තේ බොමින්ය.

"ෂෙනාලි," සසදි ඇය ඉදිරිපිට වාඩි වූවාය.

ෂෙනාලි අහක බලා ගත්තාය. "මොකද? දැන් පාඩම් කරන්න වෙලාවක් නැද්ද?"

"සොරි බන්," සසදි ෂෙනාලිගේ අතින් අල්ලා ගත්තාය. "මම මෝඩයි. මම හිතුවේ මම තනියම මේ බර උස්සන්න ඕනේ කියලා. ඒත් මට තේරුණා... මට උඹලා නැතුව බෑ."

ෂෙනාලි ටික වේලාවක් නිහඬව සිට, හදිසියේම සිනාසුණාය. "අනේ පලයන් බන් යන්න. මම දන්නවා උඹට ඔය මොළේ පෑදෙන්න අකේෂ් මොකක් හරි මන්තරයක් කරන්න ඇති කියලා."

"එයා මට චිත්‍රයක් එව්වා."

"මම දන්නවා. ඌ ඒක ගේට්ටුවෙන් තියද්දි මමයි සිග්නල් (Lookout) එක දුන්නේ," ෂෙනාලි ඇසක් ගැසුවාය.

සසදි පුදුමයෙන් සිනාසුණාය. මොවුන් දෙදෙනා එකතු වී කුමන්ත්‍රණය කර ඇත.

"හරි. අද හවස අපි අකේෂ්ව හම්බවෙමු. අපි ටයිම් ටේබල් එක හදමු," සසදි කීවාය. "පාඩම් කරන වෙලාවයි, ලියන වෙලාවයි දෙකම බැලන්ස් කරමු."

එදින සවස ඔවුන් තිදෙනා නැවතත් පුස්තකාලයේදී හමු වූහ. අකේෂ් සසදි දෙස බලා සිනාසුණේය. වචන අවශ්‍ය වූයේ නැත.

"හරි, එහෙනම් මෙන්න ප්ලෑන් එක," සසදි කොළයක් ගෙන ලිවුවාය.

1. සතියේ දිනවල:

සම්පූර්ණයෙන්ම පාඩම් කිරීම (අකේෂ්ට ගණන් බැරි කොටස් මම කියලා දෙනවා. ෂෙනාලිට සයන්ස් අකේෂ් කියලා දෙනවා).

2. සෙනසුරාදා උදේ:

ටියුෂන්.

3. සෙනසුරාදා හවස 4-6:

'අභ්‍යවකාශ මෙහෙයුම' (අපේ පොත).

"මේක හරියයිද?" අකේෂ් ඇසුවේය.

"මේක හරියන්නම ඕනේ," සසදි දැඩි අධිෂ්ඨානයෙන් කීවාය. "අපි තුන්දෙනාම මේ පාර O/L ගොඩ දාන්න ඕනේ. ඒ වගේම අපේ පොතත් ඉවර කරන්න ඕනේ."

කාලය වේගයෙන් ගත විය. මාස ගණන් පියාඹා ගියේය. ඔවුන්ගේ ජීවිතය දැන් දැඩි කාලසටහනකට හැඩගැසී තිබුණි. එය ලෙහෙසි වූයේ නැත. සමහර දිනවලට පාඩම් කිරීම එපා විය. සමහර දිනවලට කතාව ලියන්නට අදහස් ආවේ නැත. තාත්තාගේ අසනීප තත්ත්වය විටින් විට මතු විය. නමුත් ඔවුන් එකිනෙකා අතහැරියේ නැත.

දෙසැම්බර් මාසය උදා විය. සාමාන්‍ය පෙළ විභාගය අත ළඟය. ඒ වගේම ඔවුන්ගේ පොතේ අවසන් පරිච්ඡේදයත් ලියමින් පැවතුණි.

"අන්තිම සීන් එක..." සසදි පුස්තකාලයේ වාඩි වී පෑන කටේ ගසාගෙන කල්පනා කළාය. "අපේ අභ්‍යවකාශගාමියා (Astronaut) පෘථිවියට එනවද? නැත්තම් එයා දිගටම තරු අතරට යනවද?"

"එයා එන්න ඕනේ," අකේෂ් කීවේය. "එයා ගියේ පෘථිවිය බේරගන්න බෙහෙතක් හොයාගෙන නේ. එයා ආපහු එන්න ඕනේ."

"ඒත්... එයා ආපහු ආවොත් එයාට ආයේ පියාඹන්න ලැබෙන්නේ නෑ," ෂෙනාලි තර්ක කළාය.

සසදි මොහොතක් කල්පනා කළාය. ඇයට තමන්ගේ ජීවිතය සිහිපත් විය. ඇය ගම්පහ නතර වුණේ ආපසු හැරී ඒමක් ලෙසද? නැත.

"එයා ආපහු එනවා," සසදි ලිවීමට පටන් ගත්තාය. "හැබැයි එයා එන්නේ තනිවම නෙවෙයි. එයා එන්නේ මුළු ලෝකෙම වෙනස් කරන්න පුළුවන් රහසක් අරගෙන. එයා ආපහු පොළොවට පය තිබ්බට, එයාගේ හිත තියෙන්නේ තරු අතර."

"නියමයි!" ෂෙනාලි කීවාය.

පොත ඉවරයි. ඔවුන් එය අත්පිටපතක් ලෙස සකස් කළහ. නම: "තරු සොයා ගිය ගමන".

දැන් ඉතිරිව ඇත්තේ විභාගයයි.

විභාගය පටන් ගත් දිනයේ සසදි විභාග ශාලාවට ඇතුළු වීමට පෙර තාත්තාට වැන්දාය.

"ජය වේවා දුවේ! බය වෙන්න එපා," තාත්තා ඇගේ හිස අතගෑවේය.

ඇය ශාලාවට යන විට අකේෂ් සහ ෂෙනාලි ගේට්ටුව ළඟ සිටියහ. ඔවුන් තිදෙනා එකිනෙකා දෙස බලා හිස සැලූහ. ඔවුන්ගේ රහස් ගිවිසුම අද පරීක්ෂණයට ලක් වෙයි.

විභාගය දින දහයක් පුරා පැවැත්විණි. ගණිතය ප්‍රශ්න පත්‍රය අමාරු බව ළමයි කියද්දී, සසදි එයට මුහුණ දුන්නේ සැහැල්ලුවෙනි. ඇය සමීකරණ විසඳුවේ අභ්‍යවකාශ යානයක ගමන් පථය ගණනය කරන්නාක් මෙනි.

විභාගය අවසන් වූ දිනයේ ඔවුන් තිදෙනා පාසල් ක්‍රීඩා පිටියේ තණකොළ මත දිගා වී අහස දෙස බලා සිටියහ.

"ඉවරයි!" ෂෙනාලි කෑ ගැසුවාය. "අම්මෝ නිදහස!"

"තාම ඉවර නෑ," අකේෂ් සිනාසුණේය. "දැන් තමයි පටන් ගන්නේ. අපි අපේ පොත ප්‍රින්ට් කරන්න ඕනේ."

"ඔව්," සසදි අහසේ පාවෙන වලාකුළක් දෙස බලා සිටියාය. "අපි ඒක කරමු. හැබැයි අදට... අදට අපි නිකන්ම ළමයි වගේ ඉමු."

ඔවුන්ගේ සිනහ හඬ ක්‍රීඩා පිටිය පුරා පැතිර ගියේය. අනාගතය අවිනිශ්චිතය. ප්‍රතිඵල කුමක් වේදැයි කිසිවෙක් නොදනී. නමුත් මේ මොහොතේ, ඔවුන් ජයග්‍රාහකයෝය.

(කතාව ගැන ඔයාලගේ අදහස කියාගෙන යන්න.. කතාවට ඔයාලා කැමතිනම් like එකක් දාගෙන යන්න.)