කඩදාසි මාලිගා - Chapter 3

පසුදා උදෑසන පාසලට යන විට සසදිගේ පාසල් බෑගය වෙනදාට වඩා බරින් අඩු බවක් දැනුණි. ඒ ඇය පොත් අඩුවෙන් ගෙන ආ නිසා නොව, ඇගේ හිතේ තිබූ බර ඊට වඩා වැඩි වූ නිසාය. ඇගේ දෑස් ඉදිරිපිට තිබුණේ දින දර්ශනයකි. දින හතයි. ඇයට ගම්පහ අහස යට හුස්ම ගැනීමට ඉතිරිව ඇත්තේ පැය 168ක් පමණි.

පන්තියට ඇතුළු වන විටම ෂෙනාලි දිව ආවාය.

"මොකද බන් අදත් පරක්කු? මම බලාගෙන හිටියේ උඹ එනකම්," ෂෙනාලි නොඉවසිල්ලෙන් කීවාය. "අදවත් අපි අකේෂ්ව හම්බවෙන්න යමුද? මට හිතෙනවා අපි මේක අතාරින්න හොඳ නෑ කියලා."

සසදි බෑගය මේසය මත තබා පුටුවේ වාඩි වූවාය. ඇය ෂෙනාලි දෙස බැලුවේ හැඟීම් විරහිත දෑසිනි.

"ෂෙනාලි... මම ඉස්කෝලෙන් අස් වෙනවා."

ෂෙනාලිගේ කටින් පිටවීමට ගිය වචන එතැනම නතර විය. ඇය ගල් ගැසී බලා සිටියාය. "මොකක්?"

"තාත්තාට ට්‍රාන්ස්ෆර් එකක් හම්බවෙලා. අපි ලබන සතියේ කොළඹ යනවා. මාව ඉන්ටර්නැෂනල් ස්කූල් එකකට දානවා," සසදි එක හුස්මට කියාගෙන ගියාය. "මට තියෙන්නේ තව දවස් හතයි."

"උඹ... උඹ විහිළුවක් නේද කරන්නේ?" ෂෙනාලිගේ ඇස්වල කඳුළු පිරෙන්නට විය. "බිග් මැච් එක ළඟ තියාගෙන... O/L ළඟ තියාගෙන... උඹ යනවද? යකෝ අපි දැන් නේද ෆිට් වුණේ?"

"මට කරන්න දෙයක් නෑ ෂෙනාලි. තාත්තා තීරණේ අරන් ඉවරයි."

ෂෙනාලි පුටුවට බර වූවාය. පන්තියේ අනිත් ළමයින්ගේ ඝෝෂාව මැද ඔවුන් දෙදෙනා පමණක් නිහඬ දූපතක තනි විය. ටික වේලාවකට පසු ෂෙනාලි හිස ඔසවා බැලුවාය. ඇගේ දෑස්වල තිබුණේ කඳුළු නොව, හදිසි කෝපයකි.

"හරි. උඹ යනවා නම් පලයන්. හැබැයි මේ ප්‍රශ්නෙ විසඳලා පලයන්," ෂෙනාලි මේසයට තට්ටු කළාය. "අපි පටන් ගත්ත දේ ඉවර කරන්න ඕනේ. උඹ කොළඹ ගිහින් ලොකු නෝනා කෙනෙක් වෙයි. ඒත් අර අහිංසකයා මෙහේ විඳවනවා. ඌට ක්‍රිකට් නැති වුණේ අපි නිසා. ඌට ඒක ආයේ අරන් දීලයි උඹ යන්න ඕනේ."

සසදි පුදුමයෙන් ෂෙනාලි දෙස බැලුවාය. මේ 'ලොකු ලයින්' ෂෙනාලිමද?

"උඹ හරි," සසදිගේ හිතේ යෝධ ශක්තියක් උපන්නාය. ඇයට කොහොමත් නැති වෙන්න දෙයක් නැත. "අපි අදම මේක විසඳමු. මට ප්ලෑන් එකක් තියෙනවා."

"මොකක්ද?"

"අපි කෙලින්ම යමු බෝයිස් ස්කූල් එකේ කෝච්ව හම්බවෙන්න."

"පිස්සුද යකෝ?" ෂෙනාලි කෑ ගැසුවාය. "බෝයිස් ස්කූල් එකේ ගේට්ටුවෙන්වත් කෙල්ලෙක්ට රිංගන්න දෙනවද? අනික කෝච් අපි කියන දේ අහයිද?"

"අපි ඉස්කෝලේ ඇතුළට යන්නේ නෑ. අද බිග් මැච් එකට කලින් තියෙන අන්තිම ටීම් මීටින් එක ග්‍රවුන්ඩ් එකේ පැවිලියන් එකේ තියෙන්නේ. එතන පාරට කිට්ටුයි. අපි එතනට යමු."

සසදිගේ මේ හදිසි නිර්භීතකම ගැන ෂෙනාලි පුදුම වූවාය. නැතිවීමට දෙයක් නැති මිනිසුන් ඕනෑම අවදානමක් ගැනීමට සූදානම් බව ෂෙනාලි දැන සිටියේ නැත.

"හරි. යමු. හැබැයි අපි අහු වුණොත් මගේ O/L රිසල්ට් එකත් ඉවරයි," ෂෙනාලි ඩෙස්ක් එකට ගසමින් නැගිට්ටාය.

සවස 2.30 වන විට ගම්පහ නගරය උණුසුම් වී තිබුණේ බිග් මැච් උණෙනි. පිරිමි පාසල අවට කොඩිවැල් දමා සරසා තිබුණි. පාසල් සිසුන් රංචු පිටින් පාරේ ගමන් කළේ බෙර ගසමින් සහ නලා පිඹිමිනි. මේ ඝෝෂාව මැද සසදි සහ ෂෙනාලි, පිරිමි පාසලේ ක්‍රීඩා පිටියට මායිම් වූ තාප්පය අසල පාරේ රැඳී සිටියහ.

යකඩ දැල් සහිත තාප්පයෙන් එහා පැත්තේ ක්‍රීඩා පිටිය හොඳින් පෙනුණි. ක්‍රිකට් කණ්ඩායමේ ළමයින් පිරිසක් මැද කඩුල්ල වටා රැස්ව සිටියහ. ඒ අතර මැද අත් දෙක පපුවේ බැඳගෙන ගුගුරන හඬින් උපදෙස් දෙන උස මහත පුද්ගලයා පුහුණුකරු (Coach) බව හඳුනාගැනීම අපහසු නොවීය.

"අන්න අකේෂ් ඉන්නවා," ෂෙනාලි දැල් අතරින් ඇඟිල්ල දිගු කළාය.

සසදි ඒ දෙස බැලුවාය. අකේෂ් සිටියේ කණ්ඩායමෙන් මදක් ඈතින්, පැවිලියන් එකේ පඩිපෙළ මත වාඩි වීගෙනය. ඔහු ඇඳ සිටියේ ජර්සිය නොව සාමාන්‍ය පාසල් නිල ඇඳුමයි. ඔහුගේ හිස පහත් වී තිබුණි. කණ්ඩායමේ අනිත් ළමයින් ඔහු දෙස බලමින් සිනාසෙනු සසදිට පෙනුණි.

"බලපන් අර තිසරයා," ෂෙනාලි දත්මිටි කෑවාය. "ඌ අලුත් කැප්ටන් වගේ ඉන්නේ. කෝච් ළඟටම වෙලා ටෝක් එක දෙනවා."

තිසර, අර දුම්රිය ස්ථානයේදී සසදි දුටු කපටි මුහුණ ඇති සිසුවා, දැන් කණ්ඩායම මෙහෙයවමින් සිටියේය.

"දැන් අපි කොහොමද කෝච්ට කතා කරන්නේ?" ෂෙනාලි ඇසුවාය. "අපි කෑගැහුවොත් මුළු ග්‍රවුන්ඩ් එකම මෙහාට එයි."

"අපි කෑගහන්න ඕනේ නෑ. කෝච් අර කාර් එක ළඟට එනකම් ඉමු," සසදි තාප්පය අයිනේ නවතා තිබූ රිදී පැහැති කාර් රථය පෙන්නුවාය. "ඒක කෝච්ගේ කාර් එක."

විනාඩි තිහක් පමණ ගත විය. අව්ව සැරය. දූවිලි පිරී තිබුණි. නමුත් සසදි සොලවුණේ නැත. අවසානයේ පුහුණුකරු ළමයින්ට අත වනා පිට්ටනියෙන් ඉවත් වී කාර් රථය දෙසට ඇවිද එන්නට විය.

"දැන්," සසදි ෂෙනාලිගේ අත තදින් අල්ලා ගත්තාය.

පුහුණුකරු ගේට්ටුවෙන් එළියට පැමිණ කාර් රථයේ දොර අරිනවාත් සමඟම සසදි ඔහු ඉදිරියට පැන්නාය.

"සර්!"

පුහුණුකරු ගැස්සී ගියේය. ඔහු හැරී බැලුවේය. සුදු ඇඳුමින් සැරසුණු ගැහැණු ළමයින් දෙදෙනෙක් තමා ඉදිරියේ සිටිනු දැක ඔහු නළල රැලි කළේය.

"මොකද මේ? මේක බෝයිස් ස්කූල් එකක්. ගෑනු ළමයින්ට මෙතන රස්තියාදු වෙන්න බෑ," ඔහු රළු හඬින් කීවේය.

"අපිට සර් එක්ක විනාඩියක් කතා කරන්න ඕනේ," සසදිගේ කටහඬ වෙව්ලුවත්, ඇය පසුපසට ගියේ නැත.

"මට වෙලාවක් නෑ ළමයි. මම හදිස්සියෙන් යන්නේ," ඔහු දොර අරින්නට හැදුවේය.

"මේක අකේෂ් ගැන," සසදි හයියෙන් කීවාය.

පුහුණුකරුගේ අත නතර විය. ඔහු සෙමින් හැරී සසදි දෙස බැලුවේය. ඔහුගේ බැල්ම ඉතා තියුණු විය. "අකේෂ්? ආ... මට ආරංචි වුණා. තමුන්ලා තමයි නේද අර ෆොටෝ එකේ ඉන්නේ?"

ඔහුගේ මුහුණේ තිබුණේ අප්‍රසාදයකි. "තමුන්ලා වගේ ළමයි නිසා තමයි දක්ෂ කොල්ලන්ගේ අනාගතේ විනාශ වෙන්නේ. විභාගයක් කට ළඟ තියාගෙන, මැච් එකක් කට ළඟ තියාගෙන පෙම් කෙළිනවා."

"අපි පෙම් කෙළියේ නෑ සර්!" ෂෙනාලි ඉදිරිපත් වූවාය. "ඒක බොරුවක්. ඒ ෆොටෝ එක ගත්තේ තිසර."

"තිසර ගත්තද නැද්ද මට වැඩක් නෑ. ෆොටෝ එකේ ඉන්නේ තමුන්ලානේ," පුහුණුකරු කෝපයෙන් කීවේය. "අකේෂ් ප්‍රැක්ටිස් කට් කරලා කෙල්ලෝ හම්බවෙන්න ගිය එක ඇත්තනේ. කැප්ටන් කෙනෙක් වුණාම වගකීමක් තියෙන්න ඕනේ."

"එයා ආවේ අපිව හම්බවෙන්න තමයි. හැබැයි රොමෑන්ස් එකකට නෙවෙයි," සසදි හුස්මක් ගත්තාය. මේ වෙලාවේ ඇය කියන බොරුව අකේෂ්ගේ ජීවිතය බේරා ගත යුතුය. "අපි කරන්නේ පාසල් ව්‍යාපෘතියක්. 'නායකත්වය සහ පීඩනය' ගැන. අපි අකේෂ්ව තෝරාගත්තේ එයා හොඳම නායකයා නිසා. එයා එතනට ආවේ අපිට ඉන්ටවීව් එකක් දෙන්න."

පුහුණුකරු සසදි දෙස සැකයෙන් බැලුවේය. "ඉන්ටවීව්? ස්ටේෂන් එකේ රේල් පාර අයිනේ?"

"ඔව් සර්. අපි හෙව්වේ නිස්කලංක තැනක්. අනික එයා ප්‍රැක්ටිස් කට් කළේ නෑ. එදා වහින නිසා ප්‍රැක්ටිස් කැන්සල් වෙයි කියලා හිතලයි එයා ආවේ," සසදි දිගටම බොරු කියාගෙන ගියාය. "සර්, අකේෂ් කියන්නේ ක්‍රිකට් වලට පණ ඇරලා ආදරේ කරන කෙනෙක්. එයා වගේ කැප්ටන් කෙනෙක්ව නැති කරගන්න එපා එක ෆොටෝ එකක් නිසා."

පුහුණුකරු මොහොතක් කල්පනා කළේය. සසදිගේ දෑස්වල තිබූ අවංකකම (ඇත්තටම එය අකේෂ් වෙනුවෙන් වූ අවංකකමයි) ඔහුට දැනෙන්නට ඇත.

"මේක ඇත්තද?" ඔහු නැවතත් ඇසුවේය.

"ඔව් සර්. ඕන නම් අපි කරපු රෙකෝඩින්ග්ස් පෙන්නන්නම්," ෂෙනාලි බොරුව ස්ථිර කළාය (ඇය ළඟ එහෙම එකක් තිබුණේ නැත).

පුහුණුකරු සුසුමක් හෙළුවේය. "හ්ම්... තිසර මට කිව්වේ වෙන කතාවක්. ඒත්... අකේෂ් නැතුව මැච් එක ගහන එක අපිටත් පාඩුයි."

ඔහු ඔරලෝසුව දෙස බැලුවේය.

"හරි. මම බලන්නම්. හැබැයි එක කොන්දේසියක් උඩ."

"මොකක්ද සර්?"

"ආයේ මැච් එක ඉවර වෙනකම් අකේෂ්ට තමුන්ලා එක්ක කතා කරන්න බෑ. ෆෝන් ආන්සර් කරන්න බෑ. හම්බවෙන්න බෑ. සම්පූර්ණ ෆෝකස් එක මැච් එකට තියෙන්න ඕනේ. ඒකට එකඟද?"

සසදිගේ හදවතේ යම් වේදනාවක් ඇති වුවත්, ඇය හිස වැනුවාය. "අපි එකඟයි සර්. අපි ආයේ එයාට කතා කරන්නේ නෑ."

"හොඳයි. මම අකේෂ්ට හෙට එන්න කියන්නම්," පුහුණුකරු කාර් එකට නැග්ගේය. "තමුන්ලත් දැන් ගෙවල්වලට යනවා. පාරේ රස්තියාදු නොවී."

කාර් එක පිටව ගියේය. ෂෙනාලි සසදිගේ අත මිරිකුවාය.

"අඩෝ... අපි ඒක කළා! අපි ඒක කළා යකෝ!" ෂෙනාලි සතුටින් උඩ පැන්නාය. "කෝච් පිළිගත්තා!"

නමුත් සසදි සිනාසුණේ නැත. ඇය තාප්පය අතරින් ක්‍රීඩා පිටිය දෙස බැලුවාය. ඈතින් අකේෂ් තවමත් පඩිපෙළ මත වාඩි වී සිටිනු පෙනුණි.

ඇය ඔහුට ක්‍රිකට් ක්‍රීඩාව නැවත ලබා දුන්නාය. නමුත් ඇය කළේ ඔහු අකමැති ජීවිතයකට ඔහුව නැවත හිර කිරීම නොවේද? ඔහුට අවශ්‍ය වුණේ ක්‍රිකට් ගහන්න නොවේ. ඔහුට අවශ්‍ය වුණේ චිත්‍ර අඳින්නයි.

"ෂෙනාලි," සසදි කීවාය. "අපි කෝච්ව කැමති කරගත්තා තමයි. ඒත් අපි අකේෂ්ව බේරගත්තේ නෑ. අපි කළේ එයාව ආයේ තාත්තාගේ හිරගෙදරට දාපු එක විතරයි."

"මොකක්?" ෂෙනාලිගේ සිනහව මැකී ගියේය. "දැන් මොකක්ද කරන්න කියන්නේ? ඌව ටීම් එකට ගත්තේ නැත්තම් තාත්තා ගෙදරින් එලවනවා. ටීම් එකට ගත්තම ඌ දුකෙන්."

"මට ඕනේ එයාට දෙකම කරන්න පුළුවන් ලෝකයක් හදන්න," සසදිගේ දෑස් දිලිසුණි. "අපිට දවස් හයක් තියෙනවා. බිග් මැච් එක දවසේ... අපි මුළු ඉස්කෝලෙටම, එයාගේ තාත්තටත් එක්කම පේන්න... එයාගේ ඇත්ත දක්ෂතාවය එළියට ගේන්න ඕනේ."

"ඒ කොහොමද?"

"අපි 'සැඟවුණු සිත්තරා' ප්‍රදර්ශනයක් පවත්වමු."

"ප්‍රදර්ශනයක්? බිග් මැච් එක දවසේ?" ෂෙනාලි කට අයාගෙන බලා සිටියාය. "සසදි, උඹට හොඳටම ෂුවර්ද උඹේ ඔලුව වැදුණේ නෑ කියලා?"

"නෑ ෂෙනාලි. මට හොඳටම විශ්වාසයි," සසදි වේගයෙන් කතා කළාය. ඇගේ මොළය චෙස් ක්‍රීඩකයෙකුගේ මෙන් වැඩ කරමින් තිබුණි. "බිග් මැච් එක දවසේ තමයි හැමෝම එකතු වෙන්නේ. අකේෂ්ගේ තාත්තා එනවා. එයාලගේ ප්‍රින්සිපල් එනවා. අපේ මැඩම් එනවා. ආදි ශිෂ්‍යයෝ එනවා. ඒ වගේ සෙනඟක් මැද්දේ අකේෂ්ගේ ඇත්ත දක්ෂතාවය පෙන්නුවොත්... තාත්තාට බෑ ඒක ප්‍රතික්ෂේප කරන්න. එයාට සිද්ධ වෙනවා සමාජය ඉස්සරහා ඒක පිළිගන්න."

"හරි, අයිඩියා එක පට්ට. ඒත් කොහොමද කරන්නේ? අපිට එතන ඉඩක් දෙයිද?"

"අපිට බැහැ. ඒත් හසිනි ටීචර්ට පුළුවන්," සසදි ෂෙනාලිගේ අතින් ඇද්දාය. "යමු ටීචර් හම්බවෙන්න."

පසුදා උදෑසන විවේක කාලයේදී ඔවුන් හසිනි මෙනවිය හමුවීමට ගියේ දැඩි අධිෂ්ඨානයකිනි. ගුරු විවේකාගාරයේ සිටි හසිනි මෙනවිය ඔවුන්ගේ සැලැස්ම අසා මොහොතක් නිහඬව සිටියාය.

"මේක භයානක වැඩක් ළමයි," ඇය කල්පනාකාරීව කීවාය. "ක්‍රිකට් කියන්නේ මේ ඉස්කෝලවල ආගම වගේ දෙයක්. මැච් එක දවසේ ක්‍රිකට් කැප්ටන් ක්‍රිකට් ගහන්නේ නැතුව චිත්‍ර අඳිනවා කියලා ප්‍රමෝට් කරන එක... ඒක යුද්ධයක් පටන් ගන්නවා වගේ වැඩක්."

"ටීචර්," සසදි ඉදිරියට ආවාය. "ටීචර් කිව්වේ 'නොදුටු මිනිසුන්ගේ නොඇසූ කතා' ලියන්න කියලනේ. අකේෂ් කියන්නේ එහෙම කෙනෙක්. එයා මැච් එක දින්නත් එයා ඇතුළෙන් පරාදයි. අපි එයාට දිනන්න උදව් කරන්න ඕනේ."

හසිනි මෙනවිය සසදිගේ දෑස් දෙස බැලුවාය. ඒ දෑස්වල තිබුණේ සතියකට පෙර තිබූ බියගුලු බැල්ම නොවේ. එහි තිබුණේ පරිණත, සටන්කාමී කාන්තාවකගේ බැල්මකි.

"හරි," හසිනි මෙනවිය සිනාසුණාය. "සාහිත්‍ය සංගමයට බිග් මැච් එකේ ටෙන්ට් එකක් (Stall) ලැබිලා තියෙනවා පොත් විකුණන්න. මම ඒකෙන් භාගයක් ඔයාලට දෙන්නම්. 'සැඟවුණු සිත්තරා' ප්‍රදර්ශනයට."

සසදිට දැනුණේ ඉගිලෙන්නාක් මෙන් සතුටකි. "තැන්ක් යූ ටීචර්!"

"හැබැයි එක ප්‍රශ්නයක් තියෙනවා," ෂෙනාලි මතක් කළාය. "අපිට චිත්‍ර නෑ. අකේෂ්ගේ ඩ්‍රෝයිං පොත තියෙන්නේ එයා ගාව. කෝච් අපිට තහනම් කළානේ එයාට කතා කරන්න. අපි කොහොමද පොත ගන්නේ?"

සසදිගේ මුහුණ අඳුරු විය. එය බරපතල ගැටළුවකි. ඔවුන් පොරොන්දු කඩ කළොත් අකේෂ්ගේ ක්‍රිකට් අනාගතයත් නැති වෙයි.

"මට අදහසක් තියෙනවා," ෂෙනාලි කපටි සිනහවක් පෑවාය. "අපිට කෙලින්ම කතා කරන්න බැරි වුණාට, මැසේජ් එකක් යවන්න බැරි නෑනේ. මගේ මල්ලි ඉන්නේ පිරිමි ඉස්කෝලේ 8 වසරේ. ඌ වෝටර් බෝයි (Water boy) කෙනෙක් විදිහට මැච් ප්‍රැක්ටිස් වලට යනවා. අපි ඌ අතේ පොඩි චිට් එකක් යවමු."

"ඒක රිස්ක් (Risk) වැඩි නැද්ද?" සසදි ඇසුවාය.

"රිස්ක් (Risk) නොගෙන ගේම් ගහන්න බෑ බන්. මේක තමයි එකම විදිහ."

එදා හවස සසදි කුඩා කඩදාසි කැබැල්ලක් ගෙන පණිවිඩයක් ලිවුවාය.

'අකේෂ්, අපිට ඔයාව බේරගන්න අන්තිම ප්ලෑන් එකක් තියෙනවා. හැබැයි අපිට ඔයාගේ ඩ්‍රෝයිං පොත ඕනේ. ඔයා අපිව විශ්වාස නම්, හෙට උදේ ප්‍රැක්ටිස් එද්දි ඔයාගේ පොත මල්ලි අතේ එවන්න. බය වෙන්න එපා. - සසදි.'

ඇය එය කුඩා ලෙස නවා ෂෙනාලිට දුන්නාය. දැන් සියල්ල රඳා පවතින්නේ අකේෂ්ගේ විශ්වාසය මතය.

දින තුනක් ගත විය. සසදිගේ නිවසේ බඩු අසුරන පෙට්ටි ගොඩ ගැසෙමින් තිබුණි. ඇගේ කාමරය ක්‍රමයෙන් හිස් වෙමින් පැවතුණි. පොත් රාක්කයේ තිබූ පොත් සියල්ල පෙට්ටි වලට දැමූ පසු කාමරය පෙනුණේ ආත්මයක් නැති සිර මැදිරියක් ලෙසය.

"සසදි, ඔයාගේ යුනිෆෝම් පැක් කළාද? ලබන සතියේ අලුත් ඉස්කෝලේ ඉන්ටවීව් එකට අඳින්න ඕනේ," අම්මා කාමරයට එබී ඇසුවාය.

"තාම නෑ අම්මේ. අන්තිම දවසෙ දාන්නම්," සසදි බොරුවක් කීවාය. ඇත්තටම ඇයට ඒ නිල ඇඳුම ගලවන්නට සිිතක් නොවීය.

බ්‍රහස්පතින්දා උදෑසන පාසලට ගිය සසදිට ෂෙනාලිව හමු වූයේ වැසිකිළිය අසලය. ෂෙනාලිගේ අතේ පත්තර පිටුවකින් ඔතන ලද පාර්සලයක් විය.

"බඩු හම්බවුණා!" ෂෙනාලි රහසින් කීවාය.

සසදිගේ හදවත නැවතුණි. ඇය වෙව්ලන දෑතින් පාර්සලය ලිහා බැලුවාය. එහි තිබුණේ අකේෂ්ගේ ඝනකම් ඩ්‍රෝයිං පොතයි. පිටු අතරින් කුඩා කොළ කැබැල්ලක් බිමට වැටුණි.

සසදි එය අහුලා ගත්තාය. එහි පැන්සලෙන් ලියා තිබුණේ වචන දෙකක් පමණි.

'පරිස්සමෙන්. විශ්වාසයි.'

සසදි ඒ කොළ කැබැල්ල පපුවට තුරුලු කර ගත්තාය. ඔහු ඇයව විශ්වාස කරයි. මුළු ලෝකයම ඔහුට එරෙහි වී තිබියදීත්, ඔහු තමන්ගේ ආත්මය වැනි පොත ඇයට භාර දී ඇත.

"දැන් අපිට වැඩ ගොඩක් තියෙනවා," සසදි පොත බෑගයේ දාගත්තාය. "අපි මේ චිත්‍ර frame කරන්න ඕනේ. හැම චිත්‍රයකටම යටින් මම ලියපු කතාවේ කොටස් ටයිප් කරලා අලවන්න ඕනේ. අපිට තියෙන්නේ දවස් දෙකයි."

ඊළඟ දවස් දෙක සසදි සහ ෂෙනාලි ගත කළේ නිදි වර්ජිතවය. ෂෙනාලිගේ ගෙදරදී ඔවුන් රාමු සකස් කළහ. සසදි තමන් ලියූ 'සැඟවුණු සිත්තරා' කතාවේ සංවේදී කොටස් තෝරාගෙන ඒවා මුද්‍රණය කළාය.

සසදිගේ අතින් ලියවුණු කතාව හුදු වාර්තාවක් නොවේ. එය අකේෂ්ගේ චිත්‍ර සමඟ මුසු වූ කාව්‍යමය ප්‍රකාශනයකි.

චිත්‍රය: දම්වැලකින් බැඳි ක්‍රිකට් පිත්ත.

යටින් ඇති පාඨය: "ලෝකයට ජයග්‍රහණයක් පෙනෙන විට, ඔහුට පෙනෙන්නේ ඔහුගේ නිදහස අහිමි වීමයි."

චිත්‍රය: වැස්සේ තෙමෙන මහලු මිනිසා.

යටින් ඇති පාඨය: "සමහරු තෙමෙන්නේ වැස්සට නෙවෙයි. තමන්ගේම කඳුළු වලට."

සෙනසුරාදා උදෑසන උදා විය. බිග් මැච් දිනය.

ගම්පහ නගරයම සැණකෙළියක් මෙන් විය. පාරේ වාහන තදබදය. කොඩිවැල්. පරුෂ වචන මිශ්‍ර වූ සටන් පාඨ කියමින් යන ට්‍රක් රථ.

සසදි උදෙන්ම අවදි වී ලෑස්ති වූවාය. ඇය ඇඳගත්තේ පාසල් නිල ඇඳුම නොවේ. සුදු පැහැති චාම් ගවුමකි. ඇය අද යන්නේ පාසල් ශිෂ්‍යාවක් ලෙස නොව, වෙනසක් කිරීමට යන විප්ලවකාරියක් ලෙසය.

"අද මැච් එක බලන්න යනවද?" තාත්තා ඇසුවේය. "පරක්කු වෙන්න එපා. හෙට අපි අන්තිම බඩු ටික පටවනවා."

"හරි තාත්තේ. මම ඉක්මනට එන්නම්."

සසදි ගෙදරින් පිටත් වූයේ නැවත කිසිදා ආපසු නොඑන ගමනක් යන කෙනෙක් වගේය. ඇය ක්‍රීඩා පිටියට යන විට ෂෙනාලි සහ හසිනි මෙනවිය ඒ වන විටත් සාහිත්‍ය සංගමයේ කුටිය (Stall) සකස් කර තිබුණි. එය පිහිටා තිබුණේ ප්‍රධාන පැවිලියන් එකට යන පාර අයිනෙමය. ඕනෑම කෙනෙක් පැවිලියන් එකට යන්නේ නම් මේ කුටිය පසුකර යා යුතුය.

"බලන්න සසදි," ෂෙනාලි පෙන්නුවාය.

කුටියේ ඇතුළත අලංකාර ලෙස අකේෂ්ගේ චිත්‍ර එල්ලා තිබුණි. ඒ මැදින් විශාල බෝඩ් එකක සසදි ලියූ ප්‍රධාන තේමාව විය.

"සැඟවුණු සිත්තරා: ක්‍රිකට් පිටියේ අතරමං වූ පින්සල"

පෙ.ව. 9.30 ට තරඟය ආරම්භ වීමට නියමිතව තිබුණි. සෙනඟ ගලා එන්නට පටන් ගත්හ. ආදි ශිෂ්‍යයින්, දෙමාපියන්, සහ ආරාධිත අමුත්තන් කුටිය පසුකර ගියත්, වැඩි දෙනෙක් ඒ දෙස බැලුවේ නිකමට මෙනි. ඔවුන්ගේ අවධානය තිබුණේ ක්‍රිකට් පිටිය දෙසය.

"කවුරුත් බලන්නේ නෑනේ," ෂෙනාලි බලාපොරොත්තු සුන්ව කීවාය.

"ඉවසන්න," සසදි කීවාය. ඇගේ දෑස් යොමු වී තිබුණේ වී.අයි.පී (VIP) ගේට්ටුව දෙසටය. ඇය බලා සිටියේ එක් විශේෂ පුද්ගලයෙකු එනතුරුය.

විනාඩි දහයකට පසු, කළු පැහැති සුඛෝපභෝගී මෝටර් රථයක් ගේට්ටුවෙන් ඇතුළු විය. ඉන් බැස ගත්තේ උස, ගාම්භීර පෙනුමක් ඇති පුද්ගලයෙකි. ඔහු අන් කවුරුත් නොව, අකේෂ්ගේ පියා වන ප්‍රකට ව්‍යාපාරික ජයන්ත ලියනගේ ය. ඔහු සමඟ විදුහල්පතිවරුන් සහ ආරාධිතයින් පිරිසක් පවිලියන් එක දෙසට ඇවිද එන්නට විය.

"අන්න එයා එනවා," සසදිගේ හදවත වේගයෙන් ගැහුණි. "ෂෙනාලි, දැන් තමයි වෙලාව. අර ෆ්ලයර්ස් (Flyers) (කුඩා ප්‍රචාරක පත්‍රිකා) ටික බෙදන්න පටන් ගන්න."

ෂෙනාලි සහ තවත් යහළුවන් පිරිසක් පාරට බැස අතේ තිබූ කුඩා පත්‍රිකා අමුත්තන්ට බෙදන්නට පටන් ගත්හ.

ජයන්ත ලියනගේ සාහිත්‍ය කුටිය පසුකර යන විටම ෂෙනාලි නිර්භීතව ඔහු ඉදිරියට ගියාය.

"සර්, විනාඩියක් දෙන්න පුළුවන්ද? මේක සර්ගේ පුතා, අකේෂ් ගැන විශේෂ ප්‍රදර්ශනයක්," ෂෙනාලි හයියෙන් කීවාය.

"මොකක්?" ජයන්ත නතර විය. ඔහු පුදුමයෙන් වටපිට බැලුවේය. "අකේෂ් ගැන? එයා ග්‍රවුන්ඩ් එකේ නේද?"

"ඔව් සර්. හැබැයි එයාගේ ඇත්ත දක්ෂතාවය තියෙන්නේ මෙතන."

සසදි ඉදිරියට පැමිණියාය. ඇය ජයන්තගේ දෑස් දෙස කෙලින් බැලුවාය. "සර්, කරුණාකරලා ඇතුළට ඇවිත් බලන්න. මේක සර් කවදාවත් දැකපු නැති අකේෂ් කෙනෙක්."

අකේෂ්ගේ තාත්තා කුටිය ඇතුළට පිය මැන්නේය. ඔහු වටපිට බැලුවේය. මුලින් ඔහුට කේන්තියක් ආ බවක් පෙනුණි. නමුත් පළමු චිත්‍රය දුටු විට ඔහුගේ පියවර නතර විය.

ඒ චිත්‍රයේ තිබුණේ කුඩා ළමයෙක් තාත්තා කෙනෙක්ගේ ඇඟිල්ලේ එල්ලී ක්‍රිකට් පිටියකට යන ආකාරයයි. නමුත් ළමයාගේ අනිත් අතේ තිබුණේ පාට පෙට්ටියකි. එය බිම දිගේ ඇදී යමින් පාට ඉරි පාරේ ඇඳෙමින් තිබුණි.

යටින් ලියා තිබුණේ: 'තාත්තා මාව අරන් ගියේ තණකොළ පිටියට. ඒත් මම එතන දැක්කේ කොළ පාට විතරයි. මට ඕන වුණේ දේදුන්නක්.'

ජයන්ත ලියනගේ ගල් ගැසී බලා සිටියේය. ඔහු එකින් එක චිත්‍ර දෙස බලාගෙන ගියේය. ඔහුගේ දැඩි මුහුණේ ඉරියව් වෙනස් වෙමින් තිබුණි. කේන්තිය, පුදුමය, සහ අවසානයේ යම්කිසි කම්පනයක් ඔහුගේ මුහුණේ සටහන් විය.

ඒ මොහොතේම පිටිය මැදින් මහා හූ හඬක් ඇසුණි. තරඟය ආරම්භ වීමට ක්‍රීඩකයින් පිටියට එමින් සිටියහ.

නමුත් අකේෂ්ගේ තාත්තා තවමත් සිටියේ චිත්‍රයක් ඉදිරිපිටය.

"මේවා... මේවා ඇන්දේ අකේෂ්ද?" ඔහු ඇසුවේ ඉතාම පහත් හඬිනි.

"ඔව් සර්," සසදි පිළිතුරු දුන්නාය. "සර්ගේ පුතා දක්ෂ ක්‍රිකට් ක්‍රීඩකයෙක් වෙන්න පුළුවන්. ඒත් එයා ඊටත් වඩා දක්ෂ කලාකරුවෙක්. මේක තමයි එයාගේ භාෂාව."

එක්වරම පිටිය දෙසින් මයික්‍රෆෝනයකින් නිවේදනයක් ඇසුණි.

"දෙපිලම පිටියට පිවිසෙනවා. බණ්ඩාරනායක විද්‍යාලයේ නායක අකේෂ් සඳරු... කාසියේ වාසිය උරගා බැලීමට සූදානම්."

ජයන්ත ලියනගේ ගැස්සී පිටිය දෙස බැලුවේය. ඈත පිටියේ මැද අකේෂ් සිටගෙන සිටියේය. ඔහු ඉතා කුඩාවට පෙනුණි.

"මට... මට එයාව හම්බවෙන්න ඕනේ," ජයන්ත මිමිණුවේය.

"සර්, මැච් එක පටන් ගන්න යන්නේ," විදුහල්පතිවරයා කලබලෙන් කීවේය.

"නතර කරන්න!" ජයන්ත හයියෙන් කීවේය. ඔහු කුටියෙන් එළියට බැස කෙලින්ම ක්‍රීඩා පිටිය දෙසට දිව ගියේය. සසදි සහ ෂෙනාලි ද ඔහු පසුපස දිව ගියහ.

මුළු ක්‍රීඩා පිටියම පුදුමයෙන් බලා සිටියේය. කෝට් එකක් ඇඳගත් මහත්මයෙක් මැච් එක පටන් ගැනීමට ඔන්න මෙන්න තිබියදී පිටිය මැදට දුවගෙන යයි.

අකේෂ් තමන්ගේ තාත්තා දුවගෙන එනු දැක බියට පත් විය. ඔහු සිතුවේ තාත්තා තමන්ට ගහන්න එනවා කියාය.

ජයන්ත අකේෂ් ළඟට ගොස් නතර විය. ඔහු හති දමමින් සිටියේය.

"තාත්තේ... මම..." අකේෂ් ගොත ගැසුවේය.

නමුත් ජයන්ත කළේ කිසිවෙකු නොසිතූ දෙයකි. ඔහු අකේෂ්ව තදින් බදා ගත්තේය.

"පුතා..." ජයන්තගේ කටහඬ වෙව්ලුවාය. මයික්‍රෆෝනය ළඟ තිබූ නිසා එය මුළු පිටියටම ඇසුණි. "ඇයි උඹ මට කවදාවත් කිව්වේ නැත්තේ උඹ ඔච්චර ලස්සනට අඳිනවා කියලා?"

අකේෂ් ගල් ගැසී සිටියේය. ඔහුගේ අතින් බැට් එක බිමට වැටුණි.

සසදි තාප්පය අයිනේ සිට මෙය බලා සිටියේ කඳුළු පිරුණු දෑසිනි. ඇය දිනුවාය. ඇය අකේෂ්ව බේරා ගත්තාය.

නමුත් ඇගේ සටන තවම ඉවර නැත. මේ ඇගේ ජයග්‍රහණය වුවත්, ඇගේ පරාජය ඇය එනතුරු ගෙදර බලා සිටී. හෙට ඇයට ගම්පහ දාලා යන්නට සිදුවනු ඇත.

පිටිය මැද සිදුවූ නාටකාකාර සිදුවීමත් සමඟ මුළු ක්‍රීඩා පිටියම අත්පොළසන් හඬින් දෙවනත් විය. එය හුදෙක් ක්‍රිකට් තරඟයක ජයග්‍රහණයක් වෙනුවෙන් ලැබුණු ඔල්වරසන් හඬක් නොවේ. එය පියෙකු සහ පුතෙකු අතර ඇති වූ අවබෝධය වෙනුවෙන් නැගුණු මානුෂීය හඬකි.

අකේෂ්, තාත්තාගේ තුරුලෙන් මිදී කඳුළු පිරුණු දෑසින් වටපිට බැලුවේය. ඔහු සොයන්නේ කවුරුන්දැයි සසදි දැන සිටියාය. ඔහුගේ දෑස් පැවිලියන් එක අසල සෙනඟ අතරින් රිංගා විත් සසදිගේ දෑස් මත නතර විය.

ඒ මොහොතේ ලෝකයම නතර වූවාක් මෙන් සසදිට දැනුණි. අකේෂ් වචනයක්වත් කීවේ නැත. ඔහු හුදෙක් සසදි දෙස බලා සිය පපුවට අත තබා හිස මදක් නැමුවේය. එය "ස්තූතියි" යන වචනයටත් වඩා ගැඹුරු කෘතඥතාවයකි.

සසදි ද හිස නමා ඔහුට ප්‍රතිචාර දැක්වූවාය. ඇගේ මුවේ ඇදුණේ සිහින්, විඩාබර සිනහවකි.

"අඩෝ සසදි... අපි දින්නා!" ෂෙනාලි සසදිව බදාගෙන කෑ ගැසුවාය. "උඹ මාරයි කෙල්ලේ. උඹ අකේෂ්ගේ තාත්තව වෙනස් කළා."

"ඔව් ෂෙනාලි. අපි දින්නා," සසදි මිමිණුවාය.

ඇය සෙමින් ෂෙනාලිගේ ග්‍රහණයෙන් මිදුණාය. අකේෂ් දැන් වටකරගෙන සිටින්නේ ඔහුගේ කණ්ඩායම සහ මාධ්‍යවේදීන් ය. ඔහු දැන් තරුවකි. ඔහුට දැන් ඇයව අවශ්‍ය නැත. කූඩුවේ දොර ඇරී ඇත. කුරුල්ලා නිදහස් ය.

"මම යනවා ෂෙනාලි," සසදි කීවාය.

"කොහෙද? මැච් එක පටන් ගන්න යන්නේ. බලලා යමු."

"නෑ. මට ගෙදර යන්න ඕනේ. තාත්තා කිව්වා රෑ වෙන්න කලින් එන්න කියලා," සසදි බොරුවක් කීවාය. ඇත්තම හේතුව ඇයට මැච් එක බැලීමට තරම් මානසික ශක්තියක් නොතිබීමයි. අනුන්ගේ සතුට දෙස බලා සිටින විට තමන්ගේ දුක වැඩි වී දැනෙන බව ඇය දැන සිටියාය.

සසදි ක්‍රීඩා පිටියෙන් පිට වී පාරට පිවිසුණාය. පිටුපසින් නැගෙන ඔල්වරසන් හඬ කෙමෙන් කෙමෙන් ඈත් විය. ගම්පහ නගරයේ වීදි පුරා තවමත් බිග් මැච් උන්මාදය තිබුණත්, සසදිට දැනුණේ මහා පාළුවකි.

ඇය ගෙදර ගියාය.

ගේට්ටුව ඇරගෙන ඇතුළු වන විට මිදුලේ ලොරි රථයක් නවතා තිබුණි. සේවකයින් කිහිප දෙනෙක් නිවසේ බඩු බාහිරාදිය ලොරියට පටවමින් සිටියහ.

සසදි කාමරයට ගියාය. ඇගේ ඇඳ මෙට්ටය පවා ඉවත් කර තිබුණි. ඉතිරිව තිබුණේ හිස් ඇඳ රාමුව පමණි. ඇය බිම වාඩි වී බිත්තියට හේත්තු වූවාය.

ඇය අකේෂ්ගේ ලෝකය වෙනස් කළාය. ඇය ඔහුට හුස්ම ගන්නට අහසක් සාදා දුන්නාය. නමුත් ඇගේ අහස? එය හෙට උදෑසන ඇයගෙන් උදුරා ගනු ඇත.

ඇය බෑගයේ තිබූ අකේෂ්ගේ හිස් ඩ්‍රෝයිං පොත එළියට ගත්තාය. එහි අන්තිම පිටුවේ ඇය යමක් ලිවුවාය. එය කතාවේ අවසානය නොවේ. නමුත් ඇගේ ජීවිතයේ එක් පරිච්ඡේදයක අවසානයයි.

'සමහර කතා වල වීරයාට කුමාරිකාව ලැබෙන්නේ නැත. වීරයාට ලැබෙන්නේ නිදහසයි. කුමාරිකාවට ලැබෙන්නේ... මතකයන් පමණි.'

සසදි පොත වසා දැමුවාය. හෙට උදෑසන ඇය මේ නගරය හැර යනු ඇත. සමහර විට අකේෂ් ඇයව සොයා එනු ඇත. නමුත් එවිට ඇය ප්‍රමාද වැඩි විය හැකිය.

ජනේලයෙන් පෙනෙන අහස දෙස බලමින් ඇය තනිවම සිනාසුණාය. " කමක් නෑ. එක කුරුල්ලෙක්වත් ඉගිල ගියා නේ".