කඩදාසි මාලිගා - Chapter 2

බදාදා දිනය උදා වූයේ සසදිගේ හිතේ තිබූ අමුතුම දෙගිඩියාවක් සමඟය. ඇය උදෑසන පාසලට ගියේ වෙනදා මෙන් නිදිමත ගතියකින් නොව, හෘද ස්පන්දනය වේගවත් කරවන රහසක් හිතේ දරාගෙනය. අම්මාට බොරුවක් කියා පන්තියේ ව්‍යාපෘතියකට නවතින බව පැවසීම ඇයට අලුත් දෙයක් වුවත්, එහි තිබූ අවදානම ඇයට දැනුණේ මත්ද්‍රව්‍යයක් මෙනි.

හවස හතර වන විට ගම්පහ දුම්රිය ස්ථානය කලබලකාරී විය. කාර්යාල දුම්රිය පැමිණෙන වේලාව බැවින් වේදිකාව මිනිසුන්ගෙන් පිරී ඉතිරී ගොස් තිබුණි. ෂෙනාලි සහ සසදි සුපුරුදු සිමෙන්ති බංකුව අසලට වී සිටියහ.

"මේ මනුස්සයා එයිද?" ෂෙනාලි නැවත නැවතත් ඔරලෝසුව දෙස බලමින් මැසිවිලි නැගුවාය. "මගේ ෆෝන් එකෙත් චාජ් නෑ. අනික මේ දූවිල්ල. ඊයා..."

"එයා එයි," සසදි විශ්වාසයෙන් කීවාය.

හරියටම හතරට, පාලම උඩින් අකේෂ් මතු විය. ඔහු අද ඇඳ සිටියේ නිල් පැහැති කොටු වැටුණු කමිසයක් සහ කලිසමකි. පාසල් බෑගයට අමතරව ඔහුගේ කරේ drawing tube එක එල්ලී තිබුණි. ඔහු ඔවුන් දෙස බලා හිසින් සංඥාවක් කළේය.

"අපි මෙතන කතා කරමුද? නැත්තම් කැන්ටිමට යමුද?" ෂෙනාලි වහාම ඉදිරිපත් වූවාය.

"මෙතන බෑ. සෙනඟ වැඩි," අකේෂ් වටපිට බැලුවේය. "අපි අර කෙළවරේ තියෙන ගහ යටට යමු."

දුම්රිය ස්ථානයේ කෙළවර, පාළු පෙදෙසේ තිබූ විශාල මාර ගස යට සිමෙන්ති බැම්ම නිස්කලංකය. ඔවුහු එහි වාඩි වූහ. ෂෙනාලි වහාම ඇගේ නෝට් පොත සහ පෑන එළියට ගත්තාය. ඇය රෙකෝඩරය ඔන් කිරීමට ෆෝන් එක අතට ගත්තත් අකේෂ් එය වැළැක්වීය.

"රෙකෝඩ් කරන්න බෑ," ඔහු තදින් කීවේය. "ලියාගන්න විතරයි පුළුවන්."

"හරි හරි. ඔයා මාර නීතිනේ දාන්නේ," ෂෙනාලි මූණ ඇද කළාය. "හරි, අපි පටන් ගමු. ඔයාගේ සම්පූර්ණ නම?"

"අකේෂ් සඳරු ලියනගේ."

"වයස?"

"දහහතයි."

"ඉස්කෝලේ?"

"බණ්ඩාරනායක විද්‍යාලය."

ෂෙනාලි ප්‍රශ්න අසමින් ගියේ පොලිස් ප්‍රශ්න කිරීමක් මෙනි. සසදි නිහඬව බලා සිටියාය. අකේෂ් පිළිතුරු දුන්නේ ඉතා කෙටියෙනි. ඔහුගේ දෑස් රැඳී තිබුණේ ඈතින් යන දුම්රියක් දෙසය. මේ විදිහට ගියොත් ඔවුන්ට ලැබෙන්නේ ඉතාම කෘත්‍රිම, ලකුණු අඩු වන මට්ටමේ වාර්තාවකි.

"ඇයි ඔයා චිත්‍ර අඳින්නේ?" ෂෙනාලි ඇසුවාය.

"ආස නිසා," අකේෂ් කෙටියෙන් කීවේය.

"ඒක උත්තරයක් නෙවෙයිනේ හලෝ. ටිකක් විස්තර කරන්නකෝ. පොඩි කාලේ ඉඳන් ආසද? කවුද පුරුදු කළේ?" ෂෙනාලි නොසන්සුන් වූවාය.

අකේෂ් සුසුමක් හෙළුවේය. "කවුරුත් පුරුදු කළේ නෑ. මම තනියම ඉගෙන ගත්තේ."

සසදිට තේරුණා මෙය හරි යන්නේ නැති බව. අකේෂ් ෂෙනාලිට කැමති නැත. ෂෙනාලි අකේෂ්ව තේරුම් ගන්නේ නැත. සසදි ඉදිරියට නැඹුරු වූවාය.

"අකේෂ්," සසදි පළමු වරට කටහඬ අවදි කළාය. ඇගේ හඬ වෙව්ලුවත් ඇය එය පාලනය කර ගත්තාය. "අපිට පුළුවන්ද ඔයාගේ පොතේ තියෙන චිත්‍ර ටිකක් බලන්න?"

අකේෂ් සසදි දෙස බැලුවේය. ඔහුගේ මුහුණේ තිබූ රළු බව මදක් ලිහිල් විය. ඔහු වචනයක්වත් නොකියා බෑගයෙන් sketch book එක ගෙන සසදිගේ අතේ තැබුවේය.

සසදි පරිස්සමින් පොත පෙරළුවාය. ෂෙනාලි ද ඇගේ කරට උඩින් එබී බැලුවාය.

පළමු පිටුවේ තිබුණේ මහලු යාචකයෙකුගේ රූපයකි. පැන්සල් ඉරි කීපයකින් ඇඳ තිබුණත්, යාචකයාගේ ඇස්වල තිබූ බලාපොරොත්තු රහිත බව පුදුමාකාර ලෙස මතු වී තිබුණි. ඊළඟ පිටුවේ තිබුණේ වෙළඳසැලක වීදුරුවක් අස්සෙන් බලා සිටින කුඩා ළමයෙකි.

"ෂා... මේවා මාර ලස්සනයිනේ," ෂෙනාලි පුදුමයෙන් කීවාය. ඇගේ කටකාර බව මොහොතකට නැති වී ගොස් තිබුණි. "ඔයා මේවා ඇන්දේ නිකන් බලාගෙනද?"

"ඔව්," අකේෂ් බිම බලාගෙන කීවේය. "මිනිස්සු දිහා බලාගෙන ඉන්නකොට එයාලගේ මූණුවල මම දකින දේවල් මම අඳිනවා. ගොඩක් අය හිනා වෙලා හිටියට ඇස්වල තියෙන්නේ වෙන කතාවක්."

සසදි එක් රූපයක් ළඟ නතර වූවාය. ඒ, ක්‍රිකට් පිත්තක් අතින් ගත් පිරිමි ළමයෙකුගේ රූපයකි. නමුත් ඒ ළමයාගේ අතේ තිබූ බැට් එක දම්වැලකින් ඔහුගේ අතට බැඳ දමා තිබුණි. පිරිමි ළමයාගේ මුහුණ පෙනෙන්නට තිබුණේ නැත. ඔහු හිස පහත් කරගෙන සිටියේය.

"මේ..." සසදි ඇඟිල්ල දිගු කළාය. "මේ ඔයා නේද?"

අකේෂ් ගැස්සී ගියේය. ඔහු ඉක්මනින් පොත අතට ගන්නට හැදුවත් සසදි අත ඉවතට ගත්තේ නැත.

"අකේෂ්," සසදි ඔහුගේ දෑස් දෙස කෙලින්ම බැලුවාය. "ඔයාට දැනෙන්නේ බැට් එක ඔයාගේ අතට බැඳලා තියෙනවා වගේද?"

අකේෂ් මොහොතක් නිහඬව සිටියේය. දුම්රියක නලා හඬක් පරිසරය දෙවනත් කළත් ඔවුන් අතර තිබූ නිහඬතාවය බිඳුණේ නැත.

"මගේ තාත්තා..." අකේෂ් හඬ අවදි කළේය. "එයා ඉස්සර ක්‍රිකට් ගහන්න හීන දැකපු කෙනෙක්. ඒත් සීයා එයාට ඉඩ දීලා නෑ. දැන් එයා හදන්නේ ඒ හීනේ මම හරහා හැබෑ කරගන්න. මම පොඩි කාලේ ඉඳන් අතට ගත්තේ පැන්සලක් නෙවෙයි, බැට් එකක්. මම චිත්‍ර අඳිනවට තාත්තා කැමති නෑ. එයා කියන්නේ ඒකෙන් මගේ වෙලාව නාස්ති වෙනවා කියලා."

"ඉතින් ඔයා තාත්තට කියන්න බයද?" ෂෙනාලි ඇසුවාය.

"බය නෙවෙයි... මට බැහැ එයාව රිද්දන්න," අකේෂ්ගේ කටහඬේ තිබුණේ දැඩි වේදනාවකි. "තාත්තා මං ගැන ලොකු බලාපොරොත්තු තියාගෙන ඉන්නේ. මම මැච් එකක් දින්නම එයාගේ මූණේ තියෙන සතුට දකිද්දී... මට බැහැ කියන්න මම මේකට වෛර කරනවා කියලා."

සසදිට තමන්ගේම ජීවිතය සිහිපත් විය. වෛද්‍යවරියක් වීමේ සිහිනය. අම්මාගේ සහ තාත්තාගේ බලාපොරොත්තු. ඇයත් අකේෂ් මෙන්ම අනුන්ගේ සතුට වෙනුවෙන් තමන්ගේ ආත්මය හිරකරගෙන සිටින සිරකරුවෙකි.

"අපි මේක ලියමු," සසදි තීරණාත්මකව කීවාය. "අපි ලියමු ක්‍රිකට් ක්‍රීඩකයෙක් වෙන්න පෙරුම් පුරන තාත්තා කෙනෙක්ගේ පුතෙක්... තමන්ගේ හීන කොළ කෑලි වල හංගන හැටි ගැන."

ෂෙනාලි වේගයෙන් සටහන් කරගත්තාය. ඇගේ මුහුණේ තිබුණේ ජයග්‍රාහී සිනහවකි. "ඒක පට්ට! 'සැඟවුණු සිත්තරා'. ඒක තමයි හෙඩ්ලයින් එක."

අකේෂ් සසදි දෙස බලා සිටියේය. පළමු වතාවට ඔහුගේ දෑස්වල තිබුණේ කෘතඥතාවයකි. "ඔයාට කොහොමද ඒක තේරුණේ?"

"මොකද... මමත් කියවන්න ආස පොත් විතරයි. ඒත් ගෙදරින් බලන් ඉන්නෙ මම වෙද නලාවක් අතට ගන්නකම්."

තිදෙනා අතර අමුතු බැඳීමක් ඇති විය. එය මිත්‍රත්වයටත් වඩා එහා ගිය, එකිනෙකාගේ රහස් බෙදාගන්නා හවුල්කරුවන්ගේ බැඳීමකි.

නමුත් ඔවුන් දැන සිටියේ නැත, ඔවුන්ගේ මේ කුඩා රහස් සාකච්ඡාව දුර සිට තවත් දෑසක් විසින් නිරීක්ෂණය කරමින් සිටින බව.

දුම්රිය ස්ථානයේ පාලම උඩ සිට, අකේෂ්ගේ පාසලේම සිසුවෙක් වූ තිසර, මේ තිදෙනා දෙස බලා සිටියේ කපටි සිනහවකින් යුතුවය. තිසර යනු අකේෂ්ගේ ක්‍රිකට් කණ්ඩායමේ සිටින ප්‍රධාන ප්‍රතිවාදියාය. අකේෂ්ගේ ස්ථානය කණ්ඩායමෙන් අහිමි කිරීමට ඔහු ඕනෑම දෙයක් කිරීමට සූදානම්ය.

"ආ... අපේ කැප්ටන් අයියා කෙල්ලොත් එක්ක චිත්‍ර අඳිනවා වගේ..." තිසර තමන්ටම කියා ගත්තේය. ඔහු ජංගම දුරකථනය ගෙන පාලම උඩ සිටම ඔවුන්ව ඡායාරූපයක් ගත්තේය.

හිරු බැස යමින් තිබුණේ ගම්පහ නගරය රන්වන් පැහැයකින් නහවමිනි. අකේෂ් දුම්රිය ස්ථානයේ පඩිපෙළ බැස අතුරුදහන් වූ පසු, ෂෙනාලි සහ සසදි බස් නැවතුම දෙසට ඇවිද ගියහ. ඔවුන් අතර තිබුණේ අමුතු නිහඬතාවයකි. වෙනදාට මැෂිමක් මෙන් කියවන ෂෙනාලි අද කල්පනාකාරී වී සිටියාය.

"සසදි," ෂෙනාලි හදිසියේම කතා කළාය. "උඹ කොහොමද ඒක දැනගත්තේ? අර බැට් එක දම්වැලකින් ගැටගහලා තියෙන සීන් එක?"

සසදි බිම බලාගෙනම සිනාසුණාය. "මම පොත්වල කියවලා තියෙනවා... සමහර වෙලාවට මිනිස්සු අඳින චිත්‍රවලින් කියවෙන්නේ එයාලගේ කටින් කියන්න බැරි ඇත්ත. අකේෂ්ගේ හැම චිත්‍රයකම තිබුණේ හිරවීමක්. කොටු වීමක්."

ෂෙනාලි සසදි දෙස බැලුවේ අලුත් ඇසකින් මෙනි. මෙතෙක් කල් පන්තියේ කෙළවරේ සිටි, වචනයක්වත් කතා නොකරන 'ගොලු කෙල්ල' තුළ මෙතරම් ගැඹුරු නිරීක්ෂණ ශක්තියක් ඇතැයි ඇය සිහිනෙකින්වත් සිතුවේ නැත.

"උඹ මරු බං" ෂෙනාලි අවංකවම කීවාය. "මම හිතුවේ උඹ නිකන් පොත් පණුවෙක් විතරයි කියලා. ඒත් උඹට මිනිස්සුන්ව කියවන්න පුළුවන්."

බස් රථය පැමිණි විට ඔවුන් වෙන් වූහ. ගෙදර යන විට සසදිට දැනුණේ තමන් ජයග්‍රාහිකාවක් ලෙසය. අකේෂ්ගේ කතාව ලිවීම ඇයට තමන්ගේම කතාව ලිවීමක් වැනි විය.

එදා රාත්‍රියේ සසදි පාඩම් කරන මුවාවෙන් කාමරයේ දොර වසාගෙන ව්‍යාපෘතියේ අත්පිටපත ලිවීමට පටන් ගත්තාය. වෙනදාට රචනයක් ලියන විට වචන ගලපා ගැනීමට අපහසු වන ඇයට, අද වචන ගඟක් මෙන් ගලා ආවේය.

'සැඟවුණු සිත්තරා: පිටියක් මැද තනි වූ පින්සල'

ඇය මාතෘකාව ලියා යටින් ඉරක් ඇන්දාය. ඇය ලිව්වේ අකේෂ් ගැන පමණක් නොවේ. ඇය ලිව්වේ දෙමාපියන්ගේ සිහින නැමැති යෝධ පවුරු අතර සිරවී හුස්ම ගන්නට දඟලන දහස් ගණන් දරුවන් ගැනය. ඇය ලියාගෙන ගියාය. වේලාව ගත වන බව ඇයට දැනුණේ නැත.

"සසදි, ලයිට් නිවලා නිදාගන්න. හෙට ඉස්කෝලේ," අම්මා දොරට තට්ටු කර කියන හඬ ඇසුණි.

"හරි අම්මේ," සසදි කීවත් ඇය තවත් විනාඩි දහයක් ලියා අවසන් වාක්‍යය සටහන් කළාය.

'ලෝකයට ඔහු දක්ෂ ක්‍රිකට් ක්‍රීඩකයෙකි. නමුත් ඔහුගේ ආත්මය ජීවත් වන්නේ හතරේ පහරවල් අතර නොව, පැන්සල් ඉරි අතරය.'

පසුදා පාසලේදී සසදි සිටියේ ඉතා ප්‍රබෝධමත්ව ය. ඇය ලියූ සටහන ෂෙනාලිට පෙන්වීමට ඇය නොඉවසිල්ලෙන් සිටියාය. විවේක කාලය එනතුරු ඇය බලා සිටියේ ඇඟිලි ගනිමිනි.

සීනුව නාද වූ විගස සසදි ෂෙනාලිගේ මේසය ළඟට ගියේ ෆයිල් කවරයද අතැතිවය. නමුත් ෂෙනාලි සිටියේ වෙනදා මෙන් සිනාසෙමින් නොවේ. ඇය ජංගම දුරකථනය දෙස බලාගෙන සිටියේ නළල රැලි කරගෙනය. ඇගේ යහළුවන් පිරිසක් ඇය වටා රොක් වී යමක් ගැන කුටු කුටු ගාමින් සිටියහ.

"ෂෙනාලි... මම ඩ්‍රාෆ්ට් එක ලිව්වා," සසදි සෙමින් කීවාය.

ෂෙනාලි ගැස්සී හිස ඔසවා බැලුවාය. ඇගේ දෑස්වල තිබුණේ බියකි. ඇය වටපිට බලා සසදිගේ අතින් ඇදගෙන පන්තියෙන් එළියට, කොරිඩෝවේ පාළු මුල්ලකට ගියාය.

"සසදි... වැඩේ අවුල්," ෂෙනාලි ෆෝන් එක සසදිගේ අතට දුන්නාය. "මේක බලපන්."

සසදි ෆෝන් එක දෙස බැලුවාය. එය ෆේස්බුක් පෝස්ට් එකකි. 'Gampaha School Gossip' නමැති පිටුවක පළ වී තිබූ ඡායාරූපයකි. එහි තිබුණේ ඊයේ සවස දුම්රිය ස්ථානයේ මාර ගස යට ඔවුන් තිදෙනා කතා කරමින් සිටින දසුනයි. ඡායාරූපය ගෙන තිබුණේ ඉහළක සිටය. එහි අකේෂ්ගේ මුහුණ පැහැදිලිව පෙනෙන්නට තිබුණි.

යටින් ලියා තිබූ කැප්ෂන් එක සසදිගේ පපුව පසාරු කළේය.

"බිග් මැච් ළඟයි. අපේ කැප්ටන් අයියා ප්‍රැක්ටිස් කට් කරලා කෙල්ලොත් එක්ක රොමෑන්ස්. ගම්පහ ක්‍රිකට් අනාගතේ බඩුම තමයි!"

පෝස්ට් එකට දැනටමත් ලයික් සහ කමෙන්ට් සිය ගණනක් වැටී තිබුණි.

"කවුද... කවුද මේක දැම්මේ?" සසදිගේ අත වෙව්ලන්නට විය.

"මට හිතෙන්නේ තිසර. අර අකේෂ් එක්ක ඇරියස් එකක් තියෙන එකා," ෂෙනාලි කේන්තියෙන් කීවාය. "ඌ තමයි මේ පේජ් එකේ ඇඩ්මින් කියලා ආරංචියක් තියෙනවා."

"දැන්... දැන් මොකද වෙන්නේ?"

"මොකද වෙන්නේ කියන්නේ... මේක අකේෂ්ගේ තාත්තා දැක්කොත් ඌ ඉවරයි. අනික කෝච් දැක්කොත් ඌව ටීම් එකෙන් කපයි. ප්‍රැක්ටිස් කට් කරා කියලා," ෂෙනාලි හිස අත් දෙකෙන්ම බදා ගත්තාය. "අපි නිසා එයා අමාරුවේ වැටුණේ."

සසදිට දැනුණේ පොළොව කැරකෙනවා වැනි හැඟීමකි. අකේෂ් ඔවුන්ව විශ්වාස කළේය. ඔහු තමන්ගේ රහස හෙළි කළේ ඔවුන් එය ආරක්ෂා කරයි යන විශ්වාසය මතය. දැන් මුළු නගරයම ඔහුට සිනාසෙයි.

"අපි... අපි එයාට කතා කරන්න ඕනේ," සසදි කීවාය.

"පිස්සුද? දැන් කොල්ලොන්ගේ ඉස්කෝලේ ඕක පත්තු වෙලා ඇත්තේ. අපි කතා කරොත් තවත් අවුල් යයි," ෂෙනාලි පැවසුවාය. "දැනට සද්ද නැතුව ඉමු."

නමුත් සසදිට සද්ද නැතුව ඉන්නට පුළුවන්කමක් තිබුණේ නැත. ඇයට අකේෂ්ගේ වේදනාව දැනෙන්නට විය. තාත්තාගේ සිහිනය සහ තමන්ගේ සිහිනය අතර සිරවී සිටින ඔහුට, මේ සිදුවීම මරණීය පහරක් වනු ඇත.

ඒ මොහොතේම පාසලේ විශාල ස්පීකරයෙන් නිවේදනයක් නිකුත් විය.

"11 ශ්‍රේණියේ බී පන්තියේ සසදි විහාරා සිසුවිය වහාම විදුහල්පති කාර්යාලයට පැමිණෙන්න."

මුළු පාසලම දෙවනත් කරමින් ඇසුණු ඒ හඬත් සමඟ සසදිගේ හදවත නතර විය. ෂෙනාලි බියෙන් සසදි දෙස බැලුවාය.

"දෙයියනේ... ප්‍රින්සිපල් දැකලද?"

සසදිගේ කකුල් පණ නැති වී ගියේය. ඇය ජීවිතේට විදුහල්පති කාර්යාලයට ගොස් නැත. ඇය වැරැද්දක් කර නැත. නමුත් දැන් ඇය වරදකාරියකි. ඇය සෙමින් කොරිඩෝව දිගේ ඇවිද ගියාය. ඇගේ දෑස් ඉදිරිපිට මැවී තිබුණේ අකේෂ්ගේ දුක්බර දෑස් පමණි.

විදුහල්පති කාර්යාලය වෙත යන කොරිඩෝව කිලෝමීටර ගණනක් දිග බව සසදිට දැනුණි. වෙනදාට අලංකාරව පෙනෙන මල් පෝච්චි සහ බිත්ති සැරසිලි අද පෙනුණේ බියකරු දේවල් ලෙසය. පන්ති කාමරවල සිටින ළමයින්ගේ කුටු කුටු ගාන හඬවල් ඇයට ඇසුණේ තමන්ට කරන නින්දා අපහාස ලෙසිනි.

කාර්යාලයේ දොරකඩ සිටි කාර්යාල කාර්ය සහයිකාව සසදි දෙස බැලුවේ අනුකම්පාවෙනි. "ඇතුළට යන්න දරුවා. මැඩම් ඉන්නවා."

සසදි වෙව්ලන දෑතින් දොර තල්ලු කරගෙන ඇතුළු වූවාය. ඇතුළත වූයේ දැඩි නිශ්ශබ්දතාවයකි. වායු සමීකරණ යන්ත්‍රයේ සිහින් හඬ පමණක් ඇසුණි. විදුහල්පතිනිය, සුබසිංහ මැතිනිය, විශාල තේක්ක මේසය පිටුපස අසුන්ගෙන සිටියේ ලිපිගොනුවක් පරීක්ෂා කරමිනි. ඇය ඉදිරිපිට වාඩි වී සිටියේ වෙන කවුරුත් නොව, හසිනි මෙනවියයි.

"ආ... ආවා නේද?" විදුහල්පතිනිය හිස ඔසවා කණ්ණාඩි යුවලට උඩින් සසදි දෙස බැලුවාය. "එන්න ඇතුළට."

සසදි දෙපා ඇදගෙන ගොස් මේසය ඉදිරිපිට නතර වූවාය. හසිනි මෙනවිය සසදි දෙස බලා සියුම් සිනහවක් පෑවත්, එහි කනස්සල්ලක් ගැබ්ව තිබුණි.

"සසදි," විදුහල්පතිනිය තමන්ගේ ජංගම දුරකථනය මේසය මත තැබුවාය. එහි තිරය මත තිබුණේ අර 'Gampaha School Gossip' පිටුවේ තිබූ ඡායාරූපයයි. "මේ මොකක්ද කියලා ඔයාට පැහැදිලි කරන්න පුළුවන්ද?"

සසදිගේ දිව පැටලුණි. "මැඩම්... ඒ... ඒ..."

"අපි දන්නවා ඔය වයසට යාළු මිත්‍රකම් ඇති වෙනවා කියලා. ඒක සාමාන්‍ය දෙයක්," විදුහල්පතිනිය දැඩි ස්වරයෙන් කීවාය. "හැබැයි යුනිෆෝම් එක පිටින්, පිරිමි ළමයි එක්ක රේල් පාරවල් අයිනේ, ගස් යට ඉඳගෙන කරන මේ දේවල් ඉස්කෝලේ නමට හොඳ නෑ. ඔයාගේ අම්මා, ඩොක්ටර් නිලූකා මේවා දන්නවද?"

"අනේ මැඩම්, අම්මට කියන්න එපා," සසදිගේ දෑස්වලට කඳුළු පැන්නාය. "මේක... මේක වැරදි වටහාගැනීමක්."

"මැඩම්," හසිනි මෙනවිය මැදට පැන්නාය. "මම කලින් කිව්වා වගේ, මේ ළමයි ගියේ මම දුන්න ප්‍රොජෙක්ට් එකකට. ඒක මගේ වගකීම."

"හසිනි ටීචර්," විදුහල්පතිනිය නොසතුටෙන් හසිනි දෙස බැලුවාය. "ඔයා අලුත්. ඔයාගේ උගන්නන මෙතඩ්ස් වෙනස් ඇති. ඒත් ප්‍රොජෙක්ට් එකක් කරන්න දුන්නට, ළමයින්ගේ ආරක්ෂාව ගැනත් හිතන්න ඕනේ. බලන්න මේ කැප්ෂන් එක. 'රොමෑන්ස්' කියලයි දාලා තියෙන්නේ. මේවා සමාජගත වුණාම අපකීර්තිය ඉස්කෝලෙට."

"ඕවා ගොසිප් පේජ් මැඩම්. ඕවා කරන ළමයි තමයි වැරදි," හසිනි මෙනවිය නිර්භීතව කීවාය. "සසදි කියන්නේ පන්තියේ ඉන්න දක්ෂම, ඒ වගේම අහිංසකම ළමයෙක්. එයා සාහිත්‍ය නිර්මාණයක් සඳහායි එතනට ගියේ. අපි අපේ ළමයින්ව විශ්වාස කරන්න ඕනේ."

සසදි පුදුමයෙන් හසිනි මෙනවිය දෙස බැලුවාය. තමන් වෙනුවෙන් ගුරුවරයෙක් විදුහල්පතිනිය ඉදිරියේ මෙතරම් කතා කිරීම ඇයට අදහාගත නොහැකි විය.

විදුහල්පතිනිය මදක් නිහඬව කල්පනා කළාය. ඇය නැවතත් සසදි දෙස බැලුවාය.

"හරි. හසිනි ටීචර් කියන නිසා මම මේ සැරේ දෙමාපියන්ට දන්වන්නේ නෑ," විදුහල්පතිනිය තීරණය දුන්නාය. සසදිගේ ඇඟෙන් විශාල බරක් ඉවත් විය. "හැබැයි, ආයේ මේ වගේ ෆොටෝ එකක් හරි, කතාවක් හරි මගේ කනට ආවොත්, මම කෙලින්ම තාත්තාට කතා කරනවා. තේරුණාද?"

"ඔව් මැඩම්. තේරුණා."

"දැන් පන්තියට යන්න."

සසදි හසිනි මෙනවියට හිස නමා ආචාර කර කාර්යාලයෙන් එළියට දිව ගියාය. ඇගේ කකුල් පණ නැති වී තිබුණත් ඇයට දැනුණේ යන්තම් දිවි ගලවා ගත්තාක් මෙන් සහනයකි.

නමුත් ඒ සහනය පැවතියේ සුළු මොහොතකි.

විවේක කාලයේදී ෂෙනාලි දුවගෙන ආවේ හති දමාගෙනය.

"සසදි! වැඩේ අල වෙලා තියෙන්නේ," ෂෙනාලි සසදිගේ උරහිස සොලවමින් කීවාය.

"ඇයි? මම දැන් ප්‍රින්සිපල් හම්බවෙලා ආවේ. ශේප් වුණා," සසදි කීවාය.

"උඹ ශේප් වුණාට අකේෂ් ශේප් නෑ," ෂෙනාලි ජංගම දුරකථනය දිගු කළාය. "අර ගොසිප් පේජ් එකේ අලුත් අප්ඩේට් එකක්. බලපන්."

සසදි තිරය දෙස බැලුවාය. එහි තිබුණේ අකේෂ්ගේ ඡායාරූපයකි. නමුත් එය ඊයේ ගත් එකක් නොවේ. එය අද උදෑසන පාසල් ක්‍රීඩා පිටියේ ගත් එකක් බව පෙනුණි. අකේෂ් ක්‍රීඩා පිටියේ බංකුවක වාඩි වී හිස අත් දෙකෙන් බදාගෙන සිටියි.

කැප්ෂන් එක:

"බිග් මැච් එකට දවස් දෙකයි. අපේ හීරෝව ටීම් එකෙන් හලලා! ප්‍රැක්ටිස් කට් කරපු කැප්ටන්ට කෝච් ගෙදර යන්න කියලා. ලව් පිස්සුවට හොඳ පාඩම."

සසදිගේ දෑතින් දුරකථනය ගිලිහී යාමට ගියේය.

"ටීම් එකෙන්... හලලා?" සසදි මිමිණුවාය.

"ඔව්. අර ෆොටෝ එක කෝච් දැකලා. ඌ ඊයේ ප්‍රැක්ටිස් ආවේ නැත්තේ කෙල්ලෙක් හම්බවෙන්න ගිය නිසා කියලා කෝච්ට තරහා ගිහින්," ෂෙනාලි කණගාටුවෙන් කීවාය. "සසදි, ඌට ක්‍රිකට් එපා වුණාට, මේක එයාගේ තාත්තා දැනගත්තොත් ඉවරයි. තාත්තාගේ හීනේ කුඩු වෙනවනේ."

"මේක මගේ වැරැද්ද," සසදිගේ දෑස් තෙත් විය. "මමයි කිව්වේ එතනට එන්න කියලා."

"දැන් අඬලා වැඩක් නෑ. අපි මොකක් හරි කරන්න ඕනේ," ෂෙනාලි වටපිට බැලුවාය. "අපිට අකේෂ්ව හම්බවෙන්න වෙනවා. එයාට මේ වෙලාවේ කවුරුත් නෑ."

"කොහොමද? ප්‍රින්සිපල් කිව්වා ආයේ අහුවුණොත් ගෙදරට කියනවා කියලා."

"අපි අහුවෙන්නේ නැති විදිහට යමු. අද හවස ක්ලාස් කියලා ගෙදරට කියමු," ෂෙනාලි යෝජනා කළාය. "අකේෂ් අද ප්‍රැක්ටිස් නැති නිසා කලින් ගෙදර යයි. එයා ගෙදර යන්න කලින් අපි එයාව අල්ලගන්න ඕනේ."

සසදි මොහොතක් කල්පනා කළාය. විදුහල්පතිනියගේ තර්ජනය ඇගේ හිතේ බියක් ඇති කළත්, අකේෂ්ගේ අසරණ භාවය ඊට වඩා බලවත් විය. ඇය නිසා කෙනෙකුගේ ජීවිතය විනාශ වීමට ඉඩ දිය නොහැකිය.

"හරි. අපි යමු," සසදි තීරණාත්මකව කීවාය.

එදින සවස, පාසල ඇරී ළමයින් පිටව යද්දී සසදි සහ ෂෙනාලි හොර රහසේම පිරිමි පාසල අසල වූ බස් නැවතුම දෙසට ගියහ. පිරිමි ළමයින් රංචු පිටින් එළියට පැමිණියත් අකේෂ් පෙනෙන්නට සිටියේ නැත.

විනාඩි විස්සක් පමණ ගත විය.

"ඌ ගිහිල්ලද දන්නේ නෑ," ෂෙනාලි නොසන්සුන්ව කීවාය.

එක්වරම පාසල් ගේට්ටුවෙන් අකේෂ් එළියට පැමිණියේය. ඔහු තනිවමය. වෙනදා ඔහු වටා සිටින ක්‍රිකට් කණ්ඩායමේ යහළුවන් අද ඔහු ළඟ නැත. ඔහු හිස බිමට නමාගෙන වේගයෙන් ඇවිදගෙන ආවේය.

"අකේෂ්!" සසදි කෑ ගැසුවාය.

අකේෂ් නතර විය. ඔහු හිස ඔසවා බැලුවේය. ඔහුගේ දෑස් රතු වී, ඉදිමී තිබුණි. ඔහු ඔවුන් දුටු විට ඔහුගේ මුහුණේ ඇති වූයේ කෝපයකි.

ඔහු වේගයෙන් ඔවුන් වෙත පැමිණියේය.

"ඇයි මෙතනට ආවේ?" ඔහු දත්මිටි කමින් ඇසුවේය. "තව මදිද කරපු විනාශේ?"

"අකේෂ්, අපිට ආරංචි වුණා..." සසදි කතා කරන්නට උත්සාහ කළාය.

"ආරංචි වුණා? මොකක්ද? මාව ටීම් එකෙන් එළියට දාපු එකද? ඔව්, ඒක ඇත්ත," අකේෂ් කටහඬ පාලනය කරගැනීමට උත්සාහ කළේය. "දැන් සතුටුද? මගේ තාත්තා අද රෑ මාව මරයි. එයා දන්නේ නෑ තවම. කෝච් එයාට කතා කරන්න කලින් මම ගෙදර යන්න ඕනේ."

"අපිට සමාවෙන්න අකේෂ්. ඒ ෆොටෝ එක..."

"ෆොටෝ එක ගැන වැඩක් නෑ," අකේෂ් අත ඔසවා ඇයව නතර කළේය. "ප්‍රශ්නේ ඒක නෙවෙයි. මම හිතුවා ඔයාලා මාව තේරුම් ගත්තා කියලා. ඒත් අන්තිමට වුණේ මම විහිළුවක් වුණ එක විතරයි."

"අපි මේක හදන්නම්," සසදි හදිසියේම කීවාය. "අපි කෝච්ව හම්බවෙමු. අපි කියමු ඒක ප්‍රොජෙක්ට් එකක් කියලා."

"එපා!" අකේෂ් කෑ ගැසුවේය. පාරේ ගිය කිහිප දෙනෙක් හැරී බැලූහ. ඔහු හඬ බාල කළේය. "ඔයාලා කෝච් ගාවට ගියොත් එයා අහනවා මොකක්ද ප්‍රොජෙක්ට් එක කියලා. එතකොට එයා දැනගන්නවා මම චිත්‍ර අඳිනවා කියලා. එතකොට එයා ඒක තාත්තට කියනවා. තාත්තා දැනගත්තොත් මම චිත්‍ර අඳින නිසා ක්‍රිකට් කෑවා කියලා... එයා මගේ drawing පොත් ඔක්කොම ගිනි තියයි."

සසදි ගල් ගැසුණාය. අකේෂ්ගේ බිය ක්‍රිකට් අහිමි වීම ගැන නොව, ඔහුගේ ආත්මය වූ චිත්‍ර අහිමි වීම ගැන බව ඇයට වැටහුණි.

"එහෙනම් මොකද කරන්නේ?" ෂෙනාලි ඇසුවාය.

අකේෂ් ගැඹුරු හුස්මක් ගත්තේය.

"මම දන්නේ නෑ. හැබැයි මම ආයේ ඔයාලව හම්බවෙන්නේ නෑ. මේ ප්‍රොජෙක්ට් එක මෙතනින් ඉවරයි. මගේ ගැන මොකුත් ලියන්න එපා."

ඔහු හැරී යන්නට ගියේය.

"අකේෂ් ඉන්න!" සසදි ඔහු පසුපස දිව්වාය. ඇය ඔහුගේ අතින් ඇද්දාය. "ඔයාට තනියම මේක දරාගන්න බෑ. ඔයාගේ තාත්තාට ඇත්ත කියන්න වෙලාව හරි."

අකේෂ් ඇගේ අත ගසා දැමුවේය.

"ඔයාට ලේසියි කියන්න. ඔයාගේ තාත්තා වෛද්‍යවරයෙක්නේ. ඔයාලට මේ ප්‍රශ්න නෑ," ඔහු සෝපහාසයෙන් කීවේය. "මගේ තාත්තා මනුස්සයෙක් නෙවෙයි... එයා හීනයක් පස්සේ දුවන යන්ත්‍රයක්."

අකේෂ් වේගයෙන් බස් රථයකට නැග අතුරුදහන් විය. සසදි පාර අයිනේ තනි වූවාය. ඇගේ දෑස්වලින් කඳුළු ගලා ආවේය.

"සසදි, යමු. දැන් රෑ වෙනවා," ෂෙනාලි සසදිගේ උරහිසට අත තිබ්බාය.

සසදි හිස වැනුවාය. නමුත් ඇගේ හිතේ අලුත් අධිෂ්ඨානයක් ඇති විය. අකේෂ් කිව්වා වගේ මෙය නවත්වන්න ඇයට බැහැ. ඇය අකේෂ් ගැන ලිවිය යුතුමය. එය දැන් පාසල් ව්‍යාපෘතියක් නොව, අකේෂ් වෙනුවෙන් කරන සටනකි.

ගෙදර යන අතරමගදී සසදිට අම්මාගෙන් කෝල් එකක් ආවේය.

"සසදි, කොහෙද ඉන්නේ? තාත්තා අද කලින් ආවා. ඔයාට කතා කරන්න ඕනෙලු."

සසදිගේ හදවත නැවතුණි. විදුහල්පතිනිය දෙමාපියන්ට කීවේ නැත. එසේ නම් තාත්තාට කතා කරන්නට ඇත්තේ කුමක් ගැනද?

සසදි ගේට්ටුවෙන් ඇතුළු වන විට නිවසේ විදුලි බුබුළු දැල්වී තිබුණි. වෙනදාට අඳුරේ ගිලී ඇති විසිත්ත කාමරය අද ආලෝකමත්ව තිබීම සසදිගේ බිය තව තවත් වැඩි කළේය. ඇය සපත්තු ගලවා සෙමින් ගේ ඇතුළට පිය මැන්නාය.

"ආ... දුව ආවද?"

වෛද්‍ය සුගත්, සසදිගේ පියා, සෝෆාවේ වාඩි වී පුවත්පතක් බලමින් සිටියේය. අම්මා ඔහු අසල වාඩි වී තේ කෝප්පයක් තොලගාමින් සිටියාය. ඔවුන්ගේ මුහුණුවල තිබුණේ සසදි බලාපොරොත්තු වූ කෝපය නොවේ. එහි තිබුණේ අමුතු බරපතල බවකි.

"ඇයි තාත්තේ? අම්මා කිව්වා මට කතා කරන්න ඕනේ කියලා," සසදි බෑගය පසෙකින් තබමින් ඇසුවාය. ඇගේ හදවත ගැහෙමින් තිබුණේ අකේෂ්ගේ ප්‍රශ්නය ගැන ඔවුන් දැනගෙන ඇතැයි යන බියෙනි.

"වාඩි වෙන්නකෝ දුව," තාත්තා පුවත්පත නවා මේසය මත තැබුවේය. "අපි දෙන්නා අද දවල් ලොකු තීරණයක් ගත්තා."

සසදි පුටුවේ කෙළවරින් වාඩි වූවාය.

"දුව දන්නවනේ අපි කොළඹට මාරු වෙන්න හදනවා කියලා," තාත්තා කතාව පටන් ගත්තේය. "මගේ මාරුවීමේ ලිපිය අද හම්බවුණා. ලබන මාසේ ඉඳන් මම වැඩ කරන්නේ කොළඹ ජාතික රෝහලේ."

සසදිගේ ඇස් විශාල විය. "ලබන මාසේ?"

"ඔව්. ඒ වගේම අපි තීරණය කළා ඔයාගේ ඉස්කෝලේ වැඩේ ගැනත්," අම්මා මැදට පැන්නාය. "අපි හිතුවා O/L විභාගෙට කලින් ඔයාව කොළඹ ඉස්කෝලෙකට දාන එක රිස්ක් එකක් කියලා. ඒ නිසා... අපි තීරණය කළා ඔයාව කොළඹ ජනප්‍රිය පෞද්ගලික පාසලකට (International School) ඇතුළත් කරන්න. එතකොට ඔයාට ලන්ඩන් O/L කරන්න පුළුවන්. ඒක ඔයාගේ මෙඩිසින් ඩිග්‍රී එකට ලේසියි."

සසදිට කතා කරගන්නට බැරි විය. ගම්පහ බාලිකාවෙන් අස් වෙන්න? මල්කිව දාලා යන්න? දැන් පටන් ගත් ව්‍යාපෘතිය? අකේෂ්?

"ඒත්... ඒත් තාත්තේ..." සසදි විරෝධය පෑවාය. "මගේ යාළුවෝ... මගේ විභාගෙට තව මාස අටයි..."

"යාළුවෝ ජීවිතේට වැදගත් නෑ දුව," තාත්තා දැඩි ස්වරයෙන් කීවේය. "වැදගත් වෙන්නේ ඔයාගේ අනාගතේ. ඔයා මෙහේ හිටියොත් ඔයාගේ ඔලුව නිදහස් නෑ. මම දැක්කා අද ඔයා පරක්කු වෙලා ගෙදර ආවේ. මේ කාලේ ළමයි නිකන් පිස්සු නටනවා. ගොසිප් හදාගන්නවා. මට ඕනේ නෑ මගේ දුව ඒ වගේ දේවල් වල පැටලෙනවා දකින්න."

සසදි ගැස්සී ගියාය. තාත්තා 'ගොසිප්' ගැන කීවේ අහම්බෙන්ද? නැතහොත් ඔහු අර පෝස්ට් එක දැකලද?

"ලබන සතියේ ඉඳන් අපි ලෑස්ති වෙන්න ඕනේ," තාත්තා නැගිට්ටේය. "මේ සතිය අන්තිමට ඔයා ඉස්කෝලෙන් අස්වීමේ ලියුම දෙන්න ඕනේ."

සසදි කාමරයට ගියේ සිහිනයකින් මෙනි. ඇය ඇඳ මත වාඩි වී ජනේලයෙන් පිටත බලා සිටියාය. අහස කවි කළු කරගෙන තිබුණි.

ඇයට දැන් ඇත්තේ සතියකි.

දින හතක් ඇතුළත ඇය අකේෂ්ගේ ජීවිතය විනාශ වීම වැළැක්විය යුතුය.

දින හතක් ඇතුළත ඇය 'සැඟවුණු සිත්තරා' කතාව ලියා අවසන් කළ යුතුය.

දින හතක් ඇතුළත ඇය තමා කවුද යන්න ලෝකයට ඔප්පු කළ යුතුය.

ඇය මේස ලාච්චුව විවෘත කළාය. එහි තිබුණේ අකේෂ් එදා ඇයට දුන් කුඩා කොළ කැබැල්ලකි. එහි ඔහු පැන්සලෙන් ඇඳි කුඩා කුරුල්ලෙකුගේ රූපයක් විය. කුරුල්ලා සිටියේ කූඩුවක ය. නමුත් කූඩුවේ දොර ඇරී තිබුණි.

සසදි පෑන අතට ගත්තාය. ඇගේ දෑස්වල තිබූ කඳුළු මැකී ගොස්, එහි අමුතු දීප්තියක් ඇති විය.

"මම කොළඹ යන්නේ නෑ," ඇය තමාටම කියා ගත්තාය. "අඩුම තරමේ... මේ කතාව ඉවර කරන්නේ නැතුව මම යන්නේ නෑ."

ඇය අලුත් පිටුවක් පෙරළුවාය.

පෑන කොළය මත වේගයෙන් දිව ගියේය. පිටතින් හෙණ හඬක් පුපුරා ගියේය. මහා වැස්සක් ඇද හැලෙන්නට පටන් ගත්තේය. නමුත් මෙවර සසදි තනිවම නොවේ. ඇය සමඟ ඇගේ වචන විය. ඇගේ සටන දැන් ආරම්භ වී ඇත.