හරිත පාරාදීසය 💚✨ - Chapter 3

ස්ඵටික කාන්තාරය සහ කැඩපත් සටන්කරුවා

වනාන්තරයේ අඳුරු සෙවනැලි මැකී ගොස් ඔවුන් ඉදිරියේ දිග හැරුණේ දෑස් නිලංකාර කරන දීප්තිමත්, එහෙත් මාරාන්තික භූමියකි.

එය "ස්ඵටික කාන්තාරය" (Crystal Desert) යි.

මෙහි සාමාන්‍ය වැලි වෙනුවට තිබුණේ කුඩු කරන ලද වීදුරු වැනි සියුම්, දිලිසෙන සුදු පැහැති ස්ඵටික කැටය. අහසේ ඉරක් නොතිබුණද, හාත්පස තිබූ යෝධ පළිඟු කුළුණු මගින් කොහේදෝ සිට පැමිණෙන ආලෝකයක් පරාවර්තනය කරමින් මුළු කාන්තාරයම උඳුනක් මෙන් රත් කර තිබුණි.

"වතුර... මට වතුර ඕනේ..." මිහිණි කෙඳිරි ගෑවාය. ජල ජීවියෙකු වූ ඇයට මෙම වියළි රස්නය දරාගැනීම අසීරු විය. ඇගේ සම වේලී, ඉරිතලා යන බවක් පෙනෙන්නට තිබුණි.

"තව ටිකක් ඉවසන්න මිහිණි. අර පේන කඳු වැටිය ගාව හෙවණක් ඇති." වෙනුෂ් ඇයට වාරු දෙමින් කීවේය. ඔහුට ද මෙම රස්නය දැනුණද, ඔහුගේ සිරුරේ ඇති ගිනි බලය නිසා ඔහුට එය ඔරොත්තු දීමේ හැකියාවක් තිබුණි.

ඔවුන් ස්ඵටික වැලි මතින් අඩි දහයක් පමණ ඉදිරියට යද්දී, අහසින් අමුතු ශබ්දයක් ඇසුණි. හරියට වීදුරු කැබලි දහස් ගණනක් එකිනෙක ගැටෙන "කිලින්... කිලින්..." වැනි මිහිරි නමුත් බියකරු හඬකි.

"බිම දිගා වෙන්න!" විහඟ අහස දෙස බලමින් කෑගැසුවේය.

වලාකුළු රහිත අහසේ, ආලෝකය වර්තනය කරමින් පියාසර කළේ රන්වන් පැහැති මකරුන් රංචුවකි. උන්ගේ සිරුරු විනිවිද පෙනෙන පළිඟු වලින් නිමවී තිබූ අතර, පියාපත්වලින් දේදුන්නක් මෙන් වර්ණ විහිදුවමින් තිබුණි.

"සූර්ය මකරුන්!" (Sun Dragons)

"උන් පහර දෙන්නේ කොහොමද?" වෙනුෂ් ඇසුවේය.

"උන් ගින්දර විදින්නේ නෑ. උන් කරන්නේ ඉර එළිය එකතු කරලා ලේසර් කිරණ විදින එක. ඒක වැදුණු තැන අළු වෙන්නේ නෑ, දිය වෙලා යනවා!"

එක් මකරෙක් කට ඇරියේය. උගේ උගුර තුළින් දීප්තිමත් කහ පැහැති ආලෝක ධාරාවක් නිකුත් විය. එය පොළොවේ වැදුණු තැන ස්ඵටික වැලි දිය වී රතු පැහැති ලාවා දියරයක් බවට පත් විය.

"දුවන්න! එක තැන ඉන්න එපා!"

ඔවුන් හිස් ලූ ලූ අත දිව ගියහ. මකරුන්ගේ ආලෝක කිරණ ඔවුන් වටා පතිත විය. මිහිණිව ඇදගෙන දිව යාම නිසා වෙනුෂ්ගේ වේගය බාල විය. එක් මකරෙක් වෙනුෂ්ව ඉලක්ක කරගෙන පහත් විය.

"වෙනුෂ් පරෙස්සම් වෙන්න!"

ආලෝක කිරණ වෙනුෂ්ගේ පිටුපසට වදින්නට ඔන්න මෙන්න තිබියදී, හදිසියේම වැලි පොළොව යටින් යමක් මතු විය.

එය කැඩපතක් වැනි ඔප දමන ලද පලිහකි.

එම පලිහ අල්ලාගෙන සිටියේ මුළු ශරීරයම රිදී පැහැති කැබලිවලින් ආවරණය කරගත් අමුතු රූපයකි. මකරාගේ ආලෝක කිරණ පලිහේ වැදී ආපසු පරාවර්තනය වී මකරාගේම ඇසට වැදුණි.

මකරා වේදනාවෙන් කෑගසා අහසට පියාඹා ගියේය.

"ඉක්මනට! මේ ගල යටට එන්න!"

අර රිදී පැහැති රූපය කතා කළේය. එය තරුණ පිරිමි කටහඬකි. ඔහු ඔවුන්ව විශාල හතු හැඩැති පළිඟු පර්වතයක් යට තිබූ ගුහාවකට තල්ලු කළේය.

ගුහාව ඇතුළ සිසිල් විය. වෙනුෂ්, මිහිණි සහ විහඟ හති දමමින් බිම වාඩි වූහ.

ඔවුන්ව බේරාගත් තැනැත්තා තමන්ගේ මුහුණේ තිබූ රිදී පැහැති ආවරණය (Visor) ගැලවීය. ඔහු අවුරුදු විස්සක් පමණ පෙනෙන තරුණයෙකි. ඔහුගේ විශේෂත්වය වූයේ ඔහුගේ සමයි. එය මිනිස් සමක් නොව, දියමන්ති වැනි ඝන, දිලිසෙන ස්ඵටිකයකින් සෑදී තිබුණි.

"මම ධවල. ස්ඵටික ගෝත්‍රයේ ආරක්ෂකයා." ඔහු සිනාසුණේය. "ඔයාලා වාසනාවන්තයි. අද ඉර එළිය වැඩියි. නැත්නම් සූර්ය මකරු ඔයාලව දිය කරලා බොනවා."

"ස්තූතියි ධවල..." වෙනුෂ් හති අරිමින් කීවේය. "අපි මේ යන්නේ අග්නිගේ මාලිගාව හොයාගෙන."

"අග්නි?" ධවලගේ මුහුණ අඳුරු විය. "එහෙනම් ඔයාලට යන්න වෙන්නේ 'දර්පණ මිටියාවත' (Valley of Mirrors) හරහා. ඒක තමයි භයානකම තැන."

"ඇයි ඒ?" විහඟ ඇසුවේය.

"එතන තියෙන්නේ නිකම්ම කණ්ණාඩි නෙවෙයි. ඒ කණ්ණාඩිවලින් පේන්නේ ඔයාගේ රූපය නෙවෙයි, ඔයාගේ හිතේ තියෙන නරකම බය. ගොඩක් අය ඒක දැකලා පිස්සු හැදිලා මැරෙනවා." ධවල බරපතල ලෙස කීවේය. "ඒ විතරක් නෙවෙයි, අග්නිගේ අලුත් සතුරෙක් ඒ පැත්තේ රජ කරනවා."

"කවුද?"

"සිලි කවචයා (Silica Guardian). ඌ හදලා තියෙන්නේ පණ තියෙන වීදුරු වලින්. ඌට පාරේ යන ඕනම කෙනෙක්ව හිර කරලා පිළිමයක් කරන්න පුළුවන්."

මිහිණි බියෙන් වෙනුෂ් දෙස බැලුවාය. "වෙනුෂ්, අපිට පුළුවන් වෙයිද?"

වෙනුෂ් ධවලගේ පළිඟු දෑස් දෙස බැලුවේය. "අපිට යන්නම වෙනවා ධවල. අපිට උදව් කරන්න පුළුවන්ද?"

ධවල මොහොතක් කල්පනා කළේය. පසුව ඔහු තමාගේ රිදී පලිහ අතට ගත්තේය.

"හොඳයි. මගේ ගෝත්‍රයත් අග්නි නිසා ගොඩක් දුක් වින්දා. මම පාර පෙන්නන්නම්. හැබැයි මතක තියාගන්න, දර්පණ මිටියාවතේදී මොනවා දැක්කත්, ඒ දිහා ඇස් ලොකු කරගෙන බලන්න එපා. තමන්ගේ හිත විශ්වාස කරන්න."

ධවලගේ නායකත්වය යටතේ, ඔවුන් ස්ඵටික කාන්තාරයේ භයානකම කොටසට ඇතුළු වීමට සූදානම් වූහ.

දර්පණ මිටියාවත සහ වීදුරු රාක්ෂයා

ධවලගේ පෙරමුණ ගැනීමෙන් ඔවුහු 'දර්පණ මිටියාවත'ට ඇතුළු වූහ. එය ස්වභාවධර්මයේ තවත් විස්මිත නිර්මාණයක් වුවද, එහි තිබුණේ අද්භූත සහ බියකරු නිහැඬියාවකි.

මිටියාවත දෙපස තිබූ යෝධ ගල් කුළුණු ස්වභාවිකවම ඔප වී, කැඩපත් මෙන් බැබළෙමින් තිබුණි. බිම පවා වීදුරු තලාවක් මෙන් සුමටය. ඔවුන් අඩියක් තබන විට ඔවුන්ගේ ප්‍රතිබිම්බ දහස් ගණනක් බිම සහ වටපිටාවේ දිස් විය.

"මතක තියාගන්න, තමන්ගේ ප්‍රතිබිම්බය දිහා ඕනෑවට වඩා බලන්න එපා." ධවල රහසින් අනතුරු ඇඟවීය.

නමුත් එය කීමට පහසු වුවද කිරීමට අපහසු විය.

වෙනුෂ් අහම්බෙන් එක් විශාල දර්පණයක් දෙස බැලුවේය. එහි සිටියේ ඔහුයි. නමුත් ඒ සාමාන්‍ය වෙනුෂ් නොවේ. දර්පණයේ සිටි වෙනුෂ් ඇඳ සිටියේ අග්නි මෙන් රතු පැහැති රජ ඇඳුමකි. ඔහුගේ දෑස් ගිනිගෙන දැවෙමින් තිබුණි. දර්පණයේ සිටි වෙනුෂ් සමච්චල් සිනහවක් පාමින් කතා කළේය.

'නුඹට කවදාවත් මාව පරද්දන්න බෑ... මොකද නුඹ කියන්නෙත් මමම තමයි...'

වෙනුෂ් ගැස්සී ගියේය.

මේ අතර මිහිණි ද බියෙන් කෑගැසුවාය. ඇය දුටුවේ ඇය සම්පූර්ණයෙන්ම වියළී ගොස්, ඇටසැකිල්ලක් බවට පත්වී පොළොවට දිරාපත් වන අයුරුයි.

"බලන්න එපා මිහිණි!" වෙනුෂ් ඇගේ දෑස් අතින් වසා ගත්තේය. "ඒ බොරු! ඒ ඔයාගේ බය විතරයි!"

ඔවුන් මානසිකව වැටෙමින් සිටියදී, හදිසියේම මිටියාවතේ නිහැඬියාව බිඳී ගියේ වීදුරු බිඳී යන තියුණු ශබ්දයෙනි.

"ක්‍රීස්... ඩග්!"

ඔවුන් ඉදිරියේ තිබූ විශාල දර්පණ කුළුණක් පුපුරා ගියේය. ඒ වීදුරු කැබලි අහසේ පාවී ගොස් එකට එකතු වී යෝධ රූපයක් නිර්මාණය විය.

එය "සිලි කවචයා" (Silica Guardian) යි.

අඩි දහයක් පමණ උසැති මේ රාක්ෂයා සම්පූර්ණයෙන්ම සාදා තිබුණේ උල් වූ වීදුරු කැබලි සහ දියමන්ති වැනි තියුණු පතුරු වලිනි. ඌට මුහුණක් නොතිබුණි. තිබුණේ ආලෝකය පරාවර්තනය කරන හිස් තලයක් පමණි.

"පස්සට යන්න!" ධවල කෑගසමින් ඉදිරියට පැන්නේය.

සිලි කවචයා තම අත එසවීය. උගේ අතින් දහස් ගණනක් වූ තියුණු වීදුරු කටු (Glass Shards) වර්ෂාවක් මෙන් ඔවුන් දෙසට විදින ලදී.

ධවල තම රිදී පලිහ ඔසවා එයින් ආවරණය විය. වීදුරු කටු පලිහේ වැදී බිම වැටුණේ "චිරි චිරි" හඬිනි.

"මට වැඩි වෙලා මෙයාව නවත්තන්න බෑ! මේ වීදුරු හරිම වේගවත්!" ධවල කෑගැසුවේය.

විහඟ තම හෙල්ලයෙන් පහරක් එල්ල කිරීමට උත්සාහ කළද, රාක්ෂයාගේ සිරුරේ වැදුණු හෙල්ලය ලිස්සා ගියේය. ඌ සාදා තිබුණේ ලිස්සන සුළු, එහෙත් අතිශය ඝන ද්‍රව්‍යයකිනි.

"වෙනුෂ්, ගින්දර!" මිහිණි කෑගැසුවාය.

"බෑ! මම ගින්දර ගැහුවොත් ඒ රස්නයට මේ වීදුරු දිය වෙලා ලාවා වගේ අපේ ඇඟට විසි වෙයි. එතකොට බේරෙන්න අමාරුයි." වෙනුෂ් තාක්ෂණික ගැටලුව වටහා ගත්තේය.

රාක්ෂයා ඉදිරියටම ආවේය. ඌ අඩිය තියන විට පොළොව ඉරිතලා ගියේය.

වෙනුෂ් වටපිට බැලුවේය. ඔහුගේ ගෘහ නිර්මාණ ශිල්පී මනස වේගයෙන් ක්‍රියාත්මක විය. වීදුරු ශක්තිමත් වුවද, ඊට එක දුර්වලතාවයක් ඇත.

"තාප කම්පනය (Thermal Shock)..." වෙනුෂ්ට අදහසක් ආවේය.

"මිහිණි! ඔයාට පුළුවන්ද ඔයාගේ තියෙන උපරිම සීතල වතුර පාරක් ලෑස්ති කරගන්න?"

"පුළුවන්. ඒත් ඇයි?"

"ප්‍රශ්න අහන්න වෙලාවක් නෑ. මම කියපු ගමන් ගහන්න!"

වෙනුෂ් ධවලගේ පලිහ පිටුපසින් එළියට පැන්නේය. සිලි කවචයාගේ අවධානය වෙනුෂ් වෙත යොමු විය.

"ඒයි වීදුරු ගොඩ! මෙහෙට වරෙන්!"

රාක්ෂයා වෙනුෂ් දෙසට හැරී වීදුරු ඊතලයක් විද්දේය. වෙනුෂ් බිම දිගේ ලිස්සා ගොස් එය මග හැරියේය. ඔහු රාක්ෂයාගේ කකුල් දෙක ළඟටම ගියේය.

"දැන්!"

වෙනුෂ් තමාගේ දෑත් රාක්ෂයාගේ කකුල් මත තැබුවේය. ඔහු ගින්දර දල්වන්නේ නැතිව, අති විශාල උෂ්ණත්වයක් (Super Heat) වීදුරු කකුල් වෙත යැවීය. තත්පර කිහිපයකින් රාක්ෂයාගේ වීදුරු කකුල් රතු වී දිලිසෙන්නට පටන් ගත්තේය.

"මිහිණි, ගහන්න!"

මිහිණි අහසට පැන්නාය. ඇය වාතයේ තිබූ ජලය අයිස් මෙන් සීතල කර, විශාල ජල පහරක් රාක්ෂයාගේ රත් වූ කකුල් වෙත එල්ල කළාය.

"චාස්...!"

රත් වූ වීදුරුවලට එකවරම සීතල වතුර වැදුණු විට සිදු වන දේ සිදුවිය. භෞතික විද්‍යාවේ නීතියට අනුව, ක්ෂණික හැකිලීම නිසා වීදුරු ඉරිතලා ගියේය.

"ක්‍රැක්...!"

මුළු මිටියාවතම දෙදරුම් කෑවේය. සිලි කවචයාගේ ශක්තිමත් කකුල් දහස් ගණනක් කැබලිවලට පුපුරා ගියේය. සමබරතාවය නැති වූ යෝධ රාක්ෂයා බිම ඇද වැටී, උගේ මුළු සිරුරම කුඩු වී ගියේය.

වෙනුෂ් හති දමමින් නැගිට්ටේය. බිම පුරා විසිරී තිබුණේ දිලිසෙන වීදුරු කුඩු පමණි.

"නියමයි වෙනුෂ්!" ධවල පුදුමයෙන් බලා සිටියේය. "ඔයා මොළකාරයෙක්."

"ගෙවල් හදන්න කලින් ඒවා කඩන හැටි ඉගෙන ගන්න ඕනෙනේ." වෙනුෂ් සිනාසුණේය.

නමුත් ඔවුන්ගේ සතුට වැඩි වේලාවක් තිබුණේ නැත.

රාක්ෂයා බිඳ වැටුණු තැනින්, පොළොව යට තිබූ අඳුරු උමගක් විවෘත විය. එයින් හමා ආවේ පිළිස්සුණු සුවඳකි.

"ඒක තමයි පාර..." ධවල උමග දෙස බලා කීවේය. "මෙතනින් එහාට මට එන්න බෑ. මේක තමයි අග්නිගේ මාලිගාවට යන රහස් පාර. මේක කෙලින්ම යන්නේ 'ගිනි කන්ද' පාමුලට."

වෙනුෂ් ධවලට අතට අත දී ස්තූති කළේය.

"පරෙස්සම් වෙන්න. ඊළඟට තියෙන්නේ නිකම්ම සත්තු නෙවෙයි. ඊළඟට තියෙන්නේ සොබාදහමේ දරුණුම බලවේගය."

වෙනුෂ්, මිහිණි සහ විහඟ ඒ අඳුරු උමගට බැස්සහ. දැන් ඔවුන් සිටින්නේ අවසාන සටනට ඉතා ආසන්නයේය.

අඳුරු උමගෙන් පිටතට පැමිණි ඔවුන්ගේ පාද රැඳුණේ මෘදු පොළොවක් මතය. නමුත් එය තණකොළ හෝ වැලි නොවීය. එය අඩිය තබන විට ගිලා බසින, රස්නයෙන් යුත් "අළු" (Ash) තට්ටුවකි.

ඔවුන් ඉදිරියේ දිග හැරුණේ නිරය සිහිගන්වන දසුනකි.

අහස සම්පූර්ණයෙන්ම රත් පැහැ ගැන්වී තිබුණේ ගිනි කන්දෙන් නිකුත් වන දුමාරය නිසාය. කළු පැහැති ගල් පර්වත අතරින් ගංගා මෙන් ගලා ගියේ රතු පාටට දිලිසෙන ලාවා දියරයි. වාතයේ පාවෙමින් තිබුණු අළු දූවිලි නිසා හුස්ම ගැනීම පවා අපහසු විය.

"මේක තමයි අග්නිගේ රාජධානිය..." විහඟ හෙල්ලය බිම ගසමින් වටපිට බැලුවේය. "මෙතන ගස් වැවෙන්නේ නෑ. මෙතන තියෙන්නේ විනාශය විතරයි."

මිහිණි කැස්සක් පිට කළාය. ඇගේ සම වේලී ගොස්, ඇස් යට කළු වී තිබුණි. ජලයේ අධිපතිනියකට මේ වියළි, ගිනියම් පරිසරය මරණීය වේදනාවක් ගෙන දුන්නේය.

"මිහිණි, ඔයාට අමාරුයි." වෙනුෂ් ඇගේ උරහිස වටා අත යැවුවේය. "ඔයා මෙතන ඉන්න. මමයි විහඟයි යන්නම්."

"නෑ..." මිහිණි අමාරුවෙන් හිස එසවූවාය. "අපි පටන් ගත්තේ එකට. ඉවර කරන්නෙත් එකට."

ඔවුන් අළු ගොඩවල් මතින් අග්නිගේ මාලිගාව පෙනෙන දෙසට පිය මැන්නහ. ඈතින් පෙනෙන යෝධ ගිනි කන්ද මුදුනේ, කළු ගලින් තැනූ රකුසෙකුගේ හැඩය ගත් මාලිගාවක් විය.

හදිසියේම, ඔවුන්ගේ දෙපා මුල පොළොව දෙදරුම් කන්නට විය.

"භූමිකම්පාවක්ද?" වෙනුෂ් ඇසුවේය.

"නෑ... ඊට වඩා නරක දෙයක්." විහඟ අහස දෙස බැලුවේය. "සද්දයක් නෑ. මේක එන්නේ යටින්."

එකවරම අළු පොළොව පුපුරා ගියේය. ඒ පිපිරුම් අතරින් මතු වූයේ යෝධ කකුල් අටකි. ඒවා සාදා තිබුණේ ගිනියම් වූ පාෂාණ (Magma Rock) වලිනි.

ගුහාවලින් එළියට පැමිණියේ මී හරකුන් තරම් විශාල මකුළුවන් රංචුවකි. උන්ගේ සිරුරු ඇතුළතින් ලාවා ගලා යන බව පෙනෙන්නට තිබුණි. උන්ගේ ඇස් ගිනි අඟුරු මෙන් රතුය.

"ලාවා මකුළුවන්!" (Magma Spiders)

"උන්ගේ කටවල් වලින් පරෙස්සම් වෙන්න!" විහඟ අනතුරු ඇඟවීය.

එක් මකුළුවෙක් කට ඇරියේය. උගේ කටින් නිකුත් වූයේ සාමාන්‍ය මකුළු දැලක් නොවේ. දිය වූ ලාවා වලින් සෑදුණු, රත් පැහැති ඇලෙන සුළු දැලකි.

"ෂ්...!"

ලාවා දැලක් විහඟ දෙසට විසි විය. විහඟ ක්ෂණයකින් පසෙකට පැන්නේය. දැල බිම වැටුණු තැන කළු ගල් පවා උණු වී ගියේය.

"මේක අල්ලන්න බෑ! හෙල්ලෙන් කැපුවොත් හෙල්ලය දිය වෙනවා!" විහඟ පසුපසට යමින් කීවේය.

මකුළුවන් දස දෙනෙක් පමණ ඔවුන් වට කර ගත්හ. උන් වේගයෙන් ලාවා දැල් විසි කරමින්, වෙනුෂ්ලා සිටි ප්‍රදේශය කොටු කරන්නට පටන් ගත්හ. දැන් ඔවුන් සිටින්නේ ගිනි දැල්වලින් වට වූ කුඩා රවුමක මැදය.

මිහිණි වතුර පාරක් ගැසීමට උත්සාහ කළද, මේ දැඩි උෂ්ණත්වය නිසා වතුර වාෂ්ප වී අතුරුදන් විය. ඇය ඇද වැටුණාය.

"වෙනුෂ්! මොකක් හරි කරන්න!" මිහිණි කෑගැසුවාය.

වෙනුෂ් වටපිට බැලුවේය. මකුළුවන්ගේ දැල්වලින් ඔවුන් හිර වෙමින් පවතී. ගින්දරට ගින්දරින් ගැසීමෙන් පලක් නැත. මේ සතුන් උපතින්ම ගින්දරය.

නමුත් වෙනුෂ්ට යමක් සිහිපත් විය. ඔහු ගෘහ නිර්මාණ ශිල්පයේදී ඉගෙන ගත් පාඩමකි.

'දියරයක් ඝන වෙන්න නම්, එහි උෂ්ණත්වය අඩු වෙන්න ඕනේ.'

"විහඟ! මට වෙලාව අරන් දෙන්න!"

විහඟ තමාගේ සුළං බලය භාවිතා කරමින් විශාල දූවිලි කුණාටුවක් ඇති කළේය. මකුළුවන් මොහොතකට පස්සට ගියහ.

වෙනුෂ් දණ ගසා ගත්තේය. ඔහු දෑත් පොළොවට තබා, තමා ඉදිරියට එමින් තිබූ ලාවා දැල් දෙසට අවධානය යොමු කළේය. සාමාන්‍යයෙන් ඔහු කරන්නේ ගින්දර ඇති කිරීමයි. නමුත් මෙවර ඔහුට අවශ්‍ය වූයේ ඊට විරුද්ධ දෙයයි.

"උරා ගන්න..." වෙනුෂ් දත්මිටි කෑවේය.

ඔහු තමාගේ මුළු ශක්තියම යොදා, අර ලාවා දැල්වල තිබූ තාපය (Heat) තමාගේ ශරීරයට ඇද ගත්තේය. එය හරියට ගිනියම් යකඩයක් අතින් අල්ලනවා වැනි දරුණු වේදනාවකි. වෙනුෂ්ගේ නහර ඉලිප්පී ගියේය. ඔහුගේ දෑස් රතු විය.

නමුත් එය සාර්ථක විය.

තාපය ඉවත් වූ සැණින්, දියර ලාවා දැල් කළු පැහැති ඝන ගල් (Obsidian) බවට පත් විය.

"දැන් කඩන්න!" වෙනුෂ් කෑගැසුවේය.

ගල් බවට පත් වූ දැල් බිඳෙන සුළුය. විහඟ තම හෙල්ලයෙන් පහරක් දී ඒ ගල් දැල කඩා දැමුවේය.

"මකුළුවෝ ටිකත් ගල් කරමු!" විහඟ උද්‍යෝගයෙන් කීවේය.

"බෑ... මට එච්චර ශක්තියක් නෑ..." වෙනුෂ් හති දමමින් නැගිට්ටේය. තාපය උරා ගැනීම නිසා ඔහුගේ ඇඟ ඇතුළේ ගිනි කන්දක් පිපිරෙන්නට ආසන්නව තිබුණි. "මට මේ රස්නය පිට කරන්න ඕනේ!"

වෙනුෂ් අත් දෙක එකතු කර, තමා උරා ගත් සියලුම තාප ශක්තිය එක ගුලියකට ගත්තේය. ඔහු එය යෝධ මකුළුවන් රංචුව මැදට විසි කළේය.

"බූම්!"

විශාල පිපිරුමක් සමඟ මකුළුවන් සියල්ලෝම විසි වී ගියහ. උන්ගේ ගිනියම් කවච පුපුරා ගියේය.

පාර විවෘත විය.

"දුවන්න! මාලිගාවේ පඩිපෙළ ළඟට!"

ඔවුන් තිදෙනා අළු දූවිලි අතරින් දිව ගොස්, ගිනි කන්ද පාමුල තිබූ දැවැන්ත කළු ගල් පඩිපෙළ අසලට ළඟා වූහ.

එතැන සිට ඉහළට බලන විට පෙනුණේ අහස උසට විහිදුණු පඩිපෙළකි. පඩිපෙළ කෙළවරේ, ගිනි ජාලා මැදින් අග්නිගේ මාලිගාවේ දොරටුව අඳුරේ බලා සිටියේය.

"අපි ආවා..." මිහිණි හති අරිමින් පඩිපෙළේ පළමු පඩිය මත වාඩි වූවාය.

"මෙතනින් එහාට ආරක්ෂකයෝ නෑ." විහඟ කීවේය. "මොකද අග්නි දන්නවා කවුරුත් මෙතනට එන්නේ නෑ කියලා."

වෙනුෂ් පඩිපෙළ දෙස බැලුවේය. මෙය ඔහුගේ ජීවිතයේ අමාරුම නැග්ම වනු ඇත.

"ලෑස්තිද?" වෙනුෂ් තම මිතුරන් දෙස බැලුවේය.

"ලෑස්තියි."

ඔවුන් තිදෙනා අවසන් සටන සඳහා පඩිපෙළ නැගීම ආරම්භ කළහ.

අළු සහ දූවිලි පිරුණු සුළඟ ඔවුන්ගේ මුහුණුවල වැදුණේ කස පහරවල් මෙනි. ගිනි කන්දේ බෑවුම දිගේ ඉහළට විහිදුණු කළු ගල් පඩිපෙළ කෙළවරක් නැති බවක් පෙනෙන්නට තිබුණි. සෑම පඩියක්ම අඩි දෙකක් පමණ උසය. ඒවා සාදා තිබුණේ යෝධයන්ට ගමන් කිරීමට මිස සාමාන්‍ය මිනිසුන්ට නොවේ.

"මට... මට තවත් බෑ..." මිහිණි පඩිපෙළ මත දණ ගැසුවාය. ඇගේ සම දැන් සම්පූර්ණයෙන්ම වියළී ගොස්, තොල් පුපුරා ලේ ගලමින් තිබුණි. ජලයේ අධිපතිනියක් වන ඇයට, මේ නිරයක් වැනි වියළි පරිසරය විෂ වායුවකටත් වඩා භයානක විය.

වෙනුෂ් වහාම ඇය අසලට පහත් විය. "මිහිණි, අතහරින්න එපා. අපි ළඟයි."

"වෙනුෂ්, මගේ ඇඟ ඇතුළේ වතුර හිඳිලා... මට හුස්ම ගන්න බෑ..." ඇය කෙඳිරි ගෑවාය.

වෙනුෂ් ඇය දෙස බලා තීරණයක් ගත්තේය. ඔහු ඇයව හරහට වඩා ගත්තේය. ඔහුගේ ගිනි බලය නිසා ඔහුගේ සිරුර උණුසුම් වුවද, මේ මොහොතේ ඔහුට ඇත්තේ යකඩ වැනි ශක්තියකි.

"විහඟ, පාර පෙන්නන්න. මම මිහිණිව ගේන්නම්."

විහඟ හිස වැනුවේය. ඔහුගේ පියාපත් වැනි ඇඳුම තැනින් තැන පිලිස්සී තිබුණද, ඔහු වේගයෙන් ඉදිරියට පඩිපෙළ නැග්ගේය.

විනාඩි විස්සක පමණ දුෂ්කර ගමනකින් පසු ඔවුහු පඩිපෙළ මුදුනට ළඟා වූහ.

එතැන තිබුණේ සාමාන්‍ය මාලිගාවක් නොවේ. එය මුළුමනින්ම ගොඩනගා තිබුණේ 'ඔබ්සිඩියන්' (Obsidian) නම් කළු වීදුරු පාෂාණවලිනි. මාලිගාවේ බිත්ති අතරින් රතු පැහැති ලාවා දියර ගලා ගියේ රුධිර නාලිකා මෙනි. දොරටුව අඩි පනහක් පමණ උසය. එහි දොරවල් දෙකේ කැටයම් කර තිබුණේ ලෝකය ගිනි ගන්නා ආකාරයයි.

"මේක තමයි 'සදාකාලික ගිනි උදුන'..." විහඟ දොර දෙස බලමින් බියෙන් මුමුණා ගත්තේය. "මේ දොර ඇරෙන්නේ ඇතුළෙන් විතරයි."

වෙනුෂ් මිහිණිව බිම තැබුවේය. ඇය සිහිය නැතිවීගෙන යමින් සිටියාය.

"දොර කඩමුද?" වෙනුෂ් ඇසුවේය.

"මේකට හෙල්ලෙන් ගහලා වැඩක් නෑ. මේක මායාවෙන් බැඳලා තියෙන්නේ."

හදිසියේම, යකඩ දොරවල්වල තිබූ ගිනිමය කැටයම් පණ ලැබුවේය. දොරවල් මැදින් විශාල ඉරිතැලීමක් ඇති වී, පොළොව දෙදරුම් කවන "ක්‍රීස්... ඩග්..." හඬින් දොරවල් දෙපසට විවර විය.

ඇතුළතින් හමා ආවේ උණුසුම් සුළඟක් නොව, අමුතුම ආකාරයේ සීතල නිහැඬියාවකි.

"ඔහු අපි එනකම් බලාගෙන ඉන්නවා..." වෙනුෂ්ට දැනුණි. "යමු."

ඔවුන් තිදෙනා අග්නිගේ මාලිගාවට ඇතුළු වූහ.

ඇතුළත දසුන ඔවුන් මවිත කරවන්නක් විය. පිටත තිබූ රළු බවට හාත්පසින්ම වෙනස්ව, ඇතුළත තිබුණේ රාජකීය බවකි. බිම අතුරා තිබුණේ ඔප දමන ලද කළු කිරිගරුඬ ය. වහලයේ එල්ලා තිබුණේ ගිනි බෝලවලින් සැකසූ පහන් කූඩු ය.

ශාලාව කෙළවරේ, පඩිපෙළවල් කිහිපයකට ඉහළින් තිබූ සිංහාසනයක් මත රූපයක් වාඩි වී සිටියේය.

ඔහු හැඳ සිටියේ රන් නූලෙන් වැඩ දැමූ තද රතු පැහැති සළුවකි. ඔහුගේ හිස මත වූයේ රත්තරන් සහ රතු මැණික් ඔබ්බවන ලද ඔටුන්නකි. එහෙත් ඔහුගේ මුහුණ... ඒ මුහුණේ තිබුණේ ශාන්ත බවකි.

මේ රකුසෙකු නොවේ. මේ රජෙකි.

අග්නි.

"ආයුබෝවන් මුනුබුරා..." අග්නි සිංහාසනයෙන් නැගිට්ටේය. ඔහුගේ කටහඬ ශාලාව පුරා රැව් දුන්නේය. "මම හිතුවේ නෑ නුඹ මගේ මකුළුවන්ව පරද්දයි කියලා. නුඹේ තාත්තාට වඩා නුඹ දක්ෂයි."

"මගේ තාත්තා ගැන කතා කරන්න එපා!" වෙනුෂ් කෑගැසුවේය. "අපි ආවේ 'වන හදවත' ආපහු ඉල්ලගන්න නෙවෙයි. නුඹව විනාශ කරන්න!"

"විනාශ කරන්න?" අග්නි සිනාසුණේය. ඔහු පියගැටපෙළ බැස ඔවුන් දෙසට සෙමින් ඇවිදගෙන ආවේය. "ළමයෝ, ගින්දර විනාශ කරන්නේ නෑ. ගින්දර කරන්නේ පිරිසිදු කරන එක. වනාන්තරයක් ගිනි ගත්තම මොකද වෙන්නේ? පරණ ගස් මැරෙනවා. අලුත් ගස් වලට ඉඩ හැදෙනවා. මම කරන්නේ ඒකයි."

අග්නි අත දිගු කළේය. ශාලාවේ බිත්තියක් විනිවිද පෙනෙන වීදුරුවක් බවට පත් විය. එතුළින් පෙනුණේ මනුෂ්‍ය ලෝකයයි. කොළඹ නගරය... වාහන තදබදය, දුමාරය, කුණු කඳු සහ මිනිසුන්ගේ කලබලය.

"බලන්න නුඹලගේ ලෝකය දිහා..." අග්නි පිළිකුලෙන් කීවේය. "මිනිස්සු සොබාදහම මරලා දැම්මා. ඔවුන් ගස් කැපුවා. වතුර විස කළා. දැන් ඔවුන් යන්ත්‍ර සූත්‍ර අස්සේ හිර වෙලා මැරි මැරි උපදිනවා. නුඹට ඕනෙද ඒ කුණු ගොඩ ආපහු බේරගන්න?"

වෙනුෂ් ඒ දසුන දෙස බලා සිටියේය. අග්නි කියන දෙයෙහි යම් සත්‍යයක් ඇති බව ඔහුට සිතුණි. ඔහු ගෘහ නිර්මාණ ශිලපියෙකු ලෙස දැක ඇත්තේ මිනිසුන් පරිසරය විනාශ කරන ආකාරයයි.

"ඔව්, මිනිස්සු වැරදියි..." වෙනුෂ් පිළිතුරු දුන්නේය. "ඒත් ඔවුන්ට හදෙන්න අවස්ථාවක් දෙන්න ඕනේ. ඔයාට අයිතියක් නෑ ඔවුන්ව පුච්චලා මරන්න."

"අවස්ථාව?" අග්නිගේ දෑස් රතු විය. "ඔවුන්ට අවස්ථා දහස් ගණනක් දුන්නා. දැන් කාලය ඉවරයි."

ක්ෂණයකින් අග්නි අත එසවීය.

බිම තිබූ කළු ගල් පිපිරී ගියේය. පොළොව යටින් මතු වූ ගිනි දම්වැල් (Fire Chains) විහඟ සහ මිහිණිව වෙලා ගත්තේය.

"ආහ්!" විහඟ කෑගැසුවේය. ගිනි දම්වැල් ඔහුගේ පියාපත් පුළුස්සා දැමීය.

"වෙනුෂ්!" මිහිණි බිම ඇද වැටුණාය. ගිනි රස්නය ඇයට දරාගත නොහැක.

"අතෑරපන් උන්ව!" වෙනුෂ් ඉදිරියට පැන්නේය. ඔහුගේ දෑතින් නිල් ගින්දර විහිදුණි.

"නවතිනු!" අග්නි අණ කළේය.

ඔහුගේ හඬ සමඟම අදෘශ්‍යමාන බලවේගයක් වෙනුෂ්ව බිම තද කළේය. වෙනුෂ්ට හෙලවීමටවත් නොහැකි විය. මෙය අග්නිගේ බල ප්‍රදේශයයි. මෙහි සෑම අංශුවක්ම පාලනය කරන්නේ ඔහුයි.

"නුඹට තේරීමක් තියෙනවා වෙනුෂ්." අග්නි දණ ගසා වෙනුෂ්ගේ මුහුණට එබුණේය.

"එක්කෝ නුඹ මට එකතු වෙන්න ඕනේ. අපි දෙන්නා එකතු වෙලා මේ දොරටුව කඩලා, මනුෂ්‍ය ලෝකය අලුතින් හදමු. එතකොට මම නුඹේ යාළුවෝ දෙන්නට යන්න දෙනවා."

අග්නි මිහිණි දෙස බැලුවේය. ඇය හුස්ම ගන්නේ ඉතා අමාරුවෙනි. "තව විනාඩි පහක් ගියොත් මේ කෙල්ල මැරෙනවා. වතුර නැතුව මාළුවෙක්ට ඉන්න බෑනේ."

"එහෙම නැත්නම්..." අග්නි නැගිට්ටේය. "නුඹට පුළුවන් වීරයෙක් වෙන්න හදන්න. එතකොට නුඹ බලාගෙන ඉද්දිම මම මේ දෙන්නව අළු කරනවා."

වෙනුෂ් බිම වැටී සිටින තම මිතුරන් දෙස බැලුවේය. විහඟ වේදනාවෙන් දඟලයි. මිහිණිගේ දෑස් පියවෙමින් පවතී.

වෙනුෂ්ට තමාගේ පියා මතක් විය. ව්‍යාපාරිකයෙකු වූ ඔහු නිතරම කීවේ 'වාසි පැත්ත තෝරාගන්න' කියාය. අග්නි කියන්නේ ද ඒ දෙයමයි.

නමුත් වෙනුෂ්ගේ හිතේ තිබුණේ සීයා කියූ කතාවයි. 'බලය තියෙන්නේ පාලනය කරන්න නෙවෙයි, ආරක්ෂා කරන්න.'

වෙනුෂ් සෙමින් නැගිටීමට උත්සාහ කළේය. අග්නිගේ පීඩනය යටතේ ඔහුගේ අස්ථි බිඳෙන හඬ ඇසුණි. නමුත් ඔහු නැගිට්ටේය.

"මම තීරණය ගත්තා..." වෙනුෂ් හති දමමින් කීවේය.

"බුද්ධිමත් තීරණයක් වෙයි කියලා මම හිතනවා." අග්නි සිනාසුණේය.

"ඔව්..." වෙනුෂ් කෙලින් සිට ගත්තේය. ඔහුගේ දෑස්වල තිබූ නිල් ගින්දර වෙනස් විය. එය දැන් රන්වන් පැහැයට හැරී තිබුණි.

"මම තීරණය කළා... නුඹේ මාලිගාව ඔළුව උඩටම කඩලා දාන්න!"

වෙනුෂ් අග්නිට පහර දුන්නේ නැත. ඔහු පහර දුන්නේ තමා යට තිබූ පොළොවටයි. ඔහු තමාගේ මුළු ශක්තියම යොදා, මාලිගාවේ අත්තිවාරම දරා සිටින ප්‍රධාන ගිනි නහරය (Magma Vein) වෙත කම්පනයක් යැවීය.

"උඹට පිස්සුද!" අග්නි භීතියෙන් කෑගැසුවේය.

"ඔව්! මම ආකිටෙක්ට් කෙනෙක් යකෝ! මම දන්නවා බිල්ඩින් කඩන හැටි!"

මුළු මාලිගාවම දෙදරුම් කෑවේය. බිම පුපුරා ගියේය. අග්නිගේ සිංහාසනය තිබූ තැනින් යෝධ ලාවා උල්පතක් අහසට විද්දේය.

ගිනි දම්වැල් බුරුල් විය.

"විහඟ! මිහිණිව අරන් දුවන්න!"

වෙනුෂ් අග්නි දෙසට පැන්නේය. මෙය සියදිවි නසා ගැනීමේ මෙහෙයුමකි. මාලිගාව කඩා වැටෙද්දී, සීයයි මුනුබුරායි ගිනි ජාලා මැද පොර බදන්නට විය.

මාලිගාවේ වහලයෙන් විශාල කොටසක් කඩා වැටුණේ අකුණු හඬ පරදවන ශබ්දයෙනි. ගිනියම් වූ ලාවා දියර, බිඳුණු බිත්ති අතරින් වේල්ලක් කැඩුවාක් මෙන් ඇතුළට ගලා එන්නට විය.

"යන්න විහඟ! දැන්ම!" වෙනුෂ් අග්නිගේ ගෙල සිරකරගෙන පොරබදමින්ම කෑගැසුවේය.

විහඟ මිහිණිව හරහට වඩා ගත්තේය. ඔහුගේ පියාපත් තුවාල වී තිබුණද, මරණ බිය නිසා ඔහුට අලුත් ශක්තියක් ලැබී තිබුණි. ඔහු කැඩී ගිය බිත්තියේ විවරයක් දෙසට දිව ගියේය.

"වෙනුෂ්, අපිව දාලා එන්න එපා!" මිහිණිගේ සිහින් හඬ ඒ ගාලගෝට්ටිය මැදින් වෙනුෂ්ට ඇසුණි.

වෙනුෂ් මොහොතකට ආපසු හැරී බැලුවේය. ඔහුගේ මුහුණේ තිබුණේ වේදනාවක් නොව, සහනදායී සිනහවකි.

"මම එන්නම්... ගනුදෙනුව ඉවර කරලා."

ඒ මොහොතේම අග්නි වියරු වැටී වෙනුෂ්ව තල්ලු කර දැමුවේය. "මෝඩයා! නුඹ හිතුවද මේකෙන් මාව මරන්න පුළුවන් කියලා? මම ගින්දර! ලාවා කියන්නේ මගේ ලේ!"

අග්නි නැවතත් වෙනුෂ් වෙත පැන්නේය. දෙදෙනාම එකිනෙකා බදාගෙන, ගිලා බසින පොළොව සමඟ පහළ තිබූ රතු පැහැති ලාවා සාගරය දෙසට ඇද වැටුණහ.

"වෙනුෂ්!!!"

විහඟ මිහිණිවත් රැගෙන මාලිගාවෙන් එළියට පැන්නේය. ඔවුන් එළියට පනිනවාත් සමඟම, මුළු මාලිගාවම එකම ගිනි ගොඩක් බවට පත් විය. යෝධ කළු ගල් කුළුණු, කාඩ්බෝඩ් පෙට්ටි මෙන් පොඩි වී, උතුරන ලාවා ගිනි කන්ද ඇතුළටම ගිලා බැස්සේය.

විහඟ සහ මිහිණි අළු ගොඩක් මතට වැටී පෙරළී ගියහ.

විනාඩි කිහිපයකට පසු භූමිකම්පාව නතර විය.

දැන් ගිනි කන්ද මුදුනේ මාලිගාවක් නැත. ඇත්තේ අහසට නැගෙන ඝන කළු දුමාරයක් සහ රතු පාටට දිලිසෙන ලාවා විලක් පමණි.

"නෑ... ඒක වෙන්න බෑ..." මිහිණි දණ ගසාගෙන, ගිනි කන්ද දෙස බලා හඬා වැටුණාය. "එයා පොරොන්දු වුණා එනවා කියලා."

විහඟ හිස බිම දමා ගත්තේය. ඔහුගේ දෑස්වල කඳුළු පිරුණි. කිසිදු ජීවියෙකුට ඒ ලාවා ගින්නෙන් බේරී සිටිය නොහැක. වනරාජ පරම්පරාවේ අවසාන පුරුක, ලෝකය බේරා ගැනීම වෙනුවෙන් අළු වී ගියේය.

පාළු සුළඟක් හමා ගියේය. ඒ සුළඟේ අළු දූවිලි මුසු වී තිබුණි.

එහෙත්...

ඔවුන් නොදුටු දෙයක් ලාවා විල පතුලේ සිදුවෙමින් තිබුණි. රතු පැහැති දියර ගින්දර මධ්‍යයේ, කොළ පැහැති පුංචි එළියක් තවමත් ගැහෙමින් තිබුණි.