හරිත පාරාදීසය 💚✨ - Chapter 2

උමග කෙළවරින් හමා ආ සිසිල් සුළඟ ඔවුන්ගේ ගතට සුවයක් ගෙන දුන්නද, සිතට ගෙන දුන්නේ අනියත බියකි. විහඟගේ අතේ වූ සඳ පාෂාණයේ එළිය ක්‍රමයෙන් දුර්වල වෙමින් තිබුණි. එයින් අදහස් වූයේ ඔවුන් පොළොව මතුපිටින් ඉතා ගැඹුරට ගමන් කරමින් සිටින බවයි.

"මේ පාර හදලා තියෙන්නේ ස්වභාවිකව නෙවෙයි." වෙනුෂ් උමගේ බිත්තියක් අතගාමින් කීවේය. ගෘහ නිර්මාණ ශිල්පියාගේ ඉව ඔහුට අනතුරු ඇඟවීය. "මේ බිත්ති කවුරු හරි හාරලා. බලන්න මේ පාරවල්... මේවා සත්තුන්ගේ නියපොතු පාරවල් වගේ."

"ඔව්..." විහඟ වටපිට බලමින් හඬ පහත් කළේය. "අපි මේ ඇතුල් වෙලා තියෙන්නේ 'මූල ගෝත්‍රිකයන්ගේ' (Root Tribe) සීමාවට. ඔවුන් කැමති නෑ ආගන්තුකයෝ එනවට. පරිස්සමෙන් අඩිය තියන්න."

ඔවුන් තවත් මිනිත්තු කිහිපයක් ඉදිරියට ඇදෙද්දී, ඝන අන්ධකාරය මැදින් සිහින් "සිලි සිලි" හඬක් ඇසෙන්නට විය. හරියට වියළි කොළ මතින් සර්පයන් රූටා යන හඬක් වැනිය.

"නතර වෙන්න!" මිහිණි රහසින් කීවාය.

එකවරම උමග දෙපස බිත්තිවලින් දම් සහ කොළ පැහැති කුඩා ආලෝක බින්දු දහස් ගණනක් දැල්වෙන්නට විය. ඒවා ගිනි කූරු මෙන් දැල්වී නිවී ගියේය. ඒ සමඟම, ඔවුන්ගේ හිසට ඉහළින් අමුතුම ආකාරයේ සිනා හඬක් ඇසුණි.

"මනුෂ්‍ය ගඳක්... හ්ම්... අමු මස් ගඳක්..."

සිහින්, නමුත් කර්කශ ගැහැණු කටහඬක් ගුහාව පුරා දෝංකාර දුන්නේය.

ක්ෂණයකින් උමග ඉහළින් ඔවුන් මැදට යමක් කඩා පාත් විය. විහඟ වහාම හෙල්ලය ඔසවා ආරක්ෂා වීමට උත්සාහ කළද, ඉහළින් වැටුණු දැලක් වැනි දෙයකින් ඔවුන් තිදෙනාම එක පොදියට හිර විය. එය නූල්වලින් තැනූ දැලක් නොවේ; එය ඇලෙන සුළු, ශක්තිමත් මුල් විශේෂයකි.

"අහුවුණා!"

අන්ධකාරය අතරින් රූප තුනක් මතු විය.

ඉදිරියෙන්ම සිටියේ කුඩා, කෙසඟ සිරුරක් ඇති තරුණියකි. ඇගේ සම ගසේ පොත්තක් මෙන් දුඹුරු පැහැතිය. ඇගේ හිසකෙස් වෙනුවට තිබුණේ දිලිසෙන පාසි වැනි කෙඳි සමූහයකි. ඇගේ අතේ දිලිසෙන දම් පැහැති කුඩු පිරුණු මල්ලක් විය.

ඇයට පසෙකින් සිටියේ යෝධයෙකි. ඔහු අඩි අටක් පමණ උසය. ඔහුගේ මුළු සිරුරම කළු ගල් කුට්ටිවලින් නිර්මාණය වූවාක් මෙන් රළුය. ඔහු ඇවිදින විට පොළොව දෙදරුම් කෑවේය.

තුන්වැන්නා මනුෂ්‍යයෙකුට වඩා මකුළුවෙකුට සමානය. ඔහුට අත් පා හතරක් තිබූ අතර, ඔහු සිටියේ ගුහාවේ බිත්තියේ එල්ලීගෙනය.

"කවුද තොපි? අග්නිගේ ඔත්තුකාරයෝද?" අර කුඩා තරුණිය අතේ තිබූ දම් පැහැති කුඩු මිටක් වෙනුෂ්ගේ මූණට විසි කිරීමට සැරසුණාය.

"නෑ! නතර වෙන්න කිත්මිණි!" විහඟ දැල ඇතුළේ සිට කෑගැසුවේය. "මම විහඟ! වනරාජ ආරක්ෂකයා!"

"විහඟ?" තරුණිය දෑස් කුඩා කර බැලුවාය. ඇය අතේ තිබූ දීප්තිමත් කුඩු ටිකක් විහඟගේ මුහුණ දෙසට පිම්බාය. ඒ ආලෝකයෙන් ඇය ඔහුව හඳුනා ගත්තාය.

"ආ... මේ අර අහංකාර කුරුල්ලානේ..." ඇය සමච්චල් සිනහවක් පෑවාය. "ගෝරා, දැල අයින් කරන්න. මුන් අපේ කෑම නෙවෙයි."

යෝධයා (ගෝරා) ගොරෝසු හඬක් නගමින් ඉදිරියට පැමිණ, තමන්ගේ යෝධ ගල් අත්වලින් ඒ ශක්තිමත් මුල් දැල ඉටිපන්දමක් මෙන් කඩා දැමුවේය.

වෙනුෂ්, මිහිණි සහ විහඟ බිමට වැටුණහ. වෙනුෂ් වහාම නැගිට ඇඳුම් ගසා දමා ගත්තේය.

"වෙනුෂ්, බය වෙන්න එපා. මේ මගේ පරණ යාළුවෝ." විහඟ හඳුන්වා දුන්නේය.

"යාළුවෝ?" වෙනුෂ් සැකයෙන් ඇසුවේය. "මේගොල්ලෝ අපිව කන්න හැදුවා නේද?"

"කන්න නෙවෙයි මෝඩයෝ, හිර කරන්න හැදුවේ." කිත්මිණි ඉදිරියට පැමිණ වෙනුෂ් දෙස විමසිල්ලෙන් බැලුවාය. ඇගේ දෑස්වල තිබුණේ කුතුහලයකි. "මේ කවුද මේ සුදු මහත්තයා? ඇඟේ ලේ පාටට දිලිසෙනවා."

"මේ වෙනුෂ්. වනරාජ පරම්පරාවේ උරුමක්කාරයා." මිහිණි කීවාය.

"වනරාජ?" බිත්තියේ එල්ලී සිටි මකුළු මිනිසා (භානු) ක්ෂණයකින් බිමට පැන වෙනුෂ් වටා රවුමක් කැරකුණේය. ඔහුට ඇත්තේ පුදුමාකාර වේගයකි. "එහෙනම් මෙයාටද අර දොර අරින්න පුළුවන් වුණේ? හැබැයි මෙයා හරිම දුර්වල පාටයිනේ."

වෙනුෂ්ට තරමක් කේන්ති ගියේය. "මම දුර්වල නෑ."

"ඔප්පු කරන්න." කිත්මිණි අභියෝග කළාය. ඇය ඇඟිලි තුඩු ගැසූ සැණින් මුළු ගුහාවම අන්ධකාර කරමින් ඇගේ ඇඟේ තිබූ ආලෝකය නිවා දැමුවාය. "අන්ධකාරයේදී ඔයාට මොනවද කරන්න පුළුවන්?"

වෙනුෂ් සිනාසුණේය. ඔහු තමාගේ දකුණු අත ඉහළට ඔසවා, ඇඟිලි තුඩකින් කුඩා ගිනි සිළුවක් දැල්වීය. පසුව ඔහු එය පිම්බේය. ඒ කුඩා ගිනි සිළුව දහස් ගණනක් ගිනි බින්දු බවට පත් වී ගුහාව පුරා පාවෙන්නට විය. එය හරියට අහසේ තරු රටා මැව්වාක් මෙන් අලංකාර දසුනක් විය.

කිත්මිණිගේ කට ඇරුණි. ගෝරා පවා පස්සට අඩියක් තැබුවේය.

"ගින්දර..." භානු බියෙන් මිමිණුවේය. "එයාට අග්නිගේ බලය තියෙනවා."

"නෑ, එයා අග්නි නෙවෙයි. එයා අග්නිව නවත්තන්න ආපු කෙනා." විහඟ පැහැදිලි කළේය. "අපිට උදව් ඕනේ. අපි යන්නේ 'වන හදවත' හොයාගෙන."

"වන හදවත?" කිත්මිණිගේ මුහුණේ තිබූ සිනහව මැකී ගියේය. ඇය බරපතල විය. "ඒක තියෙන්නේ 'පාතාල ආගාධයේ'. එතනට යන්න ලේසි නෑ. අග්නිගේ සෙවනැලි භටයෝ ඒ පැත්තේ පිරිලා."

"අපිට යන්නම වෙනවා." වෙනුෂ් ස්ථිර හඬින් කීවේය. "පාර පෙන්නන්න."

කිත්මිණි මොහොතක් වෙනුෂ් දෙස බලා සිටියාය. පසුව ඇය හිස වැනුවාය.

"හරි. අපි උදව් කරන්නම්. හැබැයි කොන්දේසියක් තියෙනවා." ඇය ගෝරා දෙස බැලුවාය. "අපේ ගම්මානයට ලොකු කරදරයක් වෙලා තියෙන්නේ. අග්නිගේ විෂ වායුවක් ඇවිත් අපේ 'ජීව මූල' (Life Roots) දිරාගෙන යනවා. ඔයාට පුළුවන් නම් ඔයාගේ ඔය අමුතු ගිනි බලයෙන් ඒ විෂ පිච්චලා දාන්න, අපි ඔයාලව හදවත ළඟටම එක්කන් යන්නම්."

"විෂ වායුවක්?" මිහිණි ඉදිරියට ආවාය. "ඒක පැතිරුණොත් මුළු පොළොවම මැරෙයි."

"ඔව්. ඒකයි අපි මේ බයෙන් ඉන්නේ." කිත්මිණි කීවාය.

වෙනුෂ් විහඟ දෙස බැලුවේය. විහඟ හිස වැනුවේය. මෙය ගනුදෙනුවකි. නමුත් එය සාධාරණ එකකි.

"හරි. මම ඒක කරන්නම්. කොහෙද ඒ ගම්මානය තියෙන්නේ?" වෙනුෂ් ඇසුවේය.

"අපිත් එක්ක එන්න." භානු බිත්තිය දිගේ වේගයෙන් දිව ගියේය.

ඔවුන් අලුත් මිතුරන් සමඟ උමගේ තවත් ගැඹුරට ගමන් කළහ. මඳ වේලාවකින් ඔවුන් පැමිණියේ විශාල භූගත නගරයකටය. එය පුදුමාකාර දසුනකි.

යෝධ ගස්වල මුල් අතර කුඩා කුටි සාදා තිබුණි. ඒ සෑම තැනකම විවිධ වර්ණවලින් දිලිසෙන දිලීර (Fungi) ආලෝකය සැපයීය. නමුත් නගරයේ එක පැත්තක, කළු පැහැති දුමාරයක් පිරුණු ප්‍රදේශයක් විය. එතැන තිබූ මුල් දිරාපත්ව, අළු පැහැ ගැන්වී තිබුණි.

"අන්න අර කළු දුම..." කිත්මිණි දුකෙන් පෙන්නුවාය. "ඒක පණ තියෙන හැම දේම කකා එනවා."

වෙනුෂ් ඒ දෙස බැලුවේය. එය සාමාන්‍ය දුමාරයක් නොවේ. එය ජීවමාන අඳුරකි.

"මිහිණි, මට ඔයාගේ උදව් ඕනේ." වෙනුෂ් සැලැස්මක් සිතා ගත්තේය. "ඔයා වතුරෙන් ඒ දුම වට කරන්න. ඊට පස්සේ මම ඒක ඇතුළට ගින්දර යවලා පුච්චන්නම්. එතකොට දුම එළියට පැතිරෙන්නේ නෑ."

"හරි." මිහිණි සූදානම් වූවාය.

ගෝරා සහ භානු ආරක්ෂාවට සිට ගත්හ. වෙනුෂ් සහ මිහිණි ඒ මාරාන්තික කළු දුමාරය දෙසට පිය මැන්නහ.

මෙය වෙනුෂ්ගේ බලය පරීක්ෂා කරන තවත් තීරණාත්මක මොහොතකි

කළු දුමාරය පිරුණු ප්‍රදේශයට ළඟා වන විට දැනුණේ කුණු වූ මස් ගඳකි. ඒ අද්භූත කළු දුමාරය නිකම්ම වාතයේ පාවෙනවා නොව, එය අසල තිබූ නිරෝගී මුල්වලට ඇලෙමින්, ඒවායේ යුෂ උරා බොන බවක් පෙනෙන්නට තිබුණි. ඒ දුමාරය ස්පර්ශ වූ තැන මුල් කර වී, අළු වී හැලෙයි.

"මේක හරියට පිළිකාවක් වගේ..." වෙනුෂ්ට නිරායාසයෙන්ම කියැවුණි.

"පරෙස්සමෙන්," කිත්මිණි බියෙන් පසුපසට වූවාය. "ඕක ඇඟේ වැදුණොත් විනාඩි දෙකෙන් ඇටකටු විතරයි ඉතුරු වෙන්නේ."

මිහිණි ඉදිරියට පැමිණියාය. ඇය දෑස් පියාගෙන ගැඹුරු හුස්මක් ගත්තාය. ඇගේ දෙපා මුල තිබූ කුඩා දිය කඩිත්තකින් ජලය ඉහළට එසවුණේ නාගයෙකු පෙනය පුප්පන්නාක් මෙනි.

"දැන්!" මිහිණි දෑත් විහිදා ඒ ජල කඳ වේගයෙන් කළු දුමාරය වටා යැවුවාය.

ක්ෂණයකින් ජලය, විනිවිද පෙනෙන බෝලයක් මෙන් දුමාරය වට කර ගත්තේය. දුමාරය කොටු විය. නමුත් එය පණ ඇති සතෙකු මෙන් දඟලන්නට විය. ජල බිත්තිය ඇතුළෙන් තල්ලු කරමින් එය එළියට පැමිණීමට උත්සාහ කළේය.

"වෙනුෂ්, ඉක්මන් කරන්න! මේක හරිම බලගතුයි. මට වැඩි වෙලා අල්ලගෙන ඉන්න බෑ!" මිහිණිගේ නළලෙන් දාඩිය බිංදු වැටෙන්නට විය. ඇගේ දෑත් වෙව්ලයි.

වෙනුෂ් ජල බෝලය ඉදිරියට පැමිණියේය. මෙය ඔහුට අභියෝගයකි. ඔහු නිකම්ම ගින්දර විදාලා හරියන්නේ නැත. ගින්දර වැඩි වුවහොත් ජලය වාෂ්ප වී දුමාරය එළියට පනිනු ඇත. ගින්දර අඩු වුවහොත් දුමාරය විනාශ නොවනු ඇත. ඔහුට අවශ්‍ය වන්නේ නියම උෂ්ණත්වයයි.

ඔහු දකුණු අත ඉදිරියට දිගු කළේය.

"දවන්න... ඒත් පුච්චන්න එපා..." ඔහු තමාටම කියා ගත්තේය.

ඔහුගේ අත්ලෙන් සිහින්, නිල් පැහැති ගිනි ධාරාවක් නිකුත් විය. එය ජල බෝලය පසාරු කරගෙන (ජලය වාෂ්ප නොකර) කෙලින්ම කළු දුමාරය වෙත ගමන් කළේය.

ගින්දර වැදුණු සැණින් දුමාරය තුළින් කන් කී කරවන මරලතෝනියක් ඇසුණි. එය සුළඟේ හඬක් නොවේ; එය වේදනාවෙන් කෑගසන යක්ෂයෙකුගේ හඬකි.

"ආආහ්... ව... න... රා... ජ..."

දුමාරය ඇතුළෙන් අමුතු රූප මැවෙන්නට විය. වෙනුෂ් දැක්කේ අග්නිගේ මුහුණයි. ඒ ගිනිමය මුහුණ වෙනුෂ් දෙස බලා සරදම් සිනහවක් පෑවේය.

'නුඹ හිතනවද පොඩි එකෝ නුඹට මාව නවත්තන්න පුළුවන් කියලා? මේ දුමාරය මගේ හුස්ම විතරයි...'

ඒ හඬ වෙනුෂ්ගේ ඔළුව ඇතුළේ දෝංකාර දුන්නේය. බිය නිසා වෙනුෂ්ගේ ඒකාග්‍රතාවය බිඳී ගියේය. ඔහුගේ අතේ ගින්දර පාලනය නැති වී විශාල ගිනි ජාලාවක් නිකුත් විය.

"වෙනුෂ්! පාලනය කරන්න!" විහඟ කෑගැසුවේය.

වෙනුෂ් වහාම සිත එකලස් කර ගත්තේය. "නෑ... මම බය නෑ."

ඔහු දත්මිටි කාගෙන, තම මුළු මානසික ශක්තියම යොදා ගින්දර සුදු පැහැයට හැරවීය. ඒ සුදු ගින්දර පාරිශුද්ධය. එය දුමාරය සම්පූර්ණයෙන්ම දවා අළු කර දැමුවේය.

තත්පර කිහිපයකින් සියල්ල නිහඬ විය.

මිහිණි වෙහෙසට පත්ව ජල බෝලය අතහැරියාය. එතැන ඉතිරි වූයේ අළු ගොඩක් පමණි. පුදුමයකට මෙන්, දුමාරය ඉවත් වූ පසු එතෙක් වේලා මැරී තිබූ මුල්, නැවත පණ ලබන්නාක් මෙන් කොළ පැහැයෙන් දිලිසෙන්නට විය.

"ඔයාලා ඒක කළා..." කිත්මිණි දුවගෙන විත් දිලිසෙන මුල් අතගෑවාය. "බලන්න, 'ජීව මූල' ආපහු හුස්ම ගන්නවා!"

ගෝරා නම් යෝධයා වෙනුෂ් ළඟට පැමිණියේය. ඔහු වෙනුෂ් දෙස බලා හිස නමා ආචාර කළේය. ඔහුගේ ගල් වැනි මුහුණේ තිබුණේ ගෞරවයකි.

"වනරාජ කුමාරයා... අපි ණය ගැතියි." ගෝරාගේ කටහඬ ගල් පෙරළෙනවාක් මෙන් ගොරෝසු වුවත් එහි අවංක බවක් තිබුණි.

"මම කුමාරයෙක් නෙවෙයි ගෝරා. මම නිකම්ම නිකන් ආකිටෙක්ට් කෙනෙක්." වෙනුෂ් සිනාසෙමින් කීවේය. නමුත් දැන් ඔහුට දැනුනේ පෙරට වඩා ලොකු ආත්ම විශ්වාසයකි.

"හරි, ගනුදෙනුව ගනුදෙනුවමයි." කිත්මිණි නැගිට්ටාය. "අපි පොරොන්දු වුණා ඔයාලව 'පාතාල ආගාධයට' (Abyss) එක්කන් යනවා කියලා. හැබැයි මතක තියාගන්න, එතන මීට වඩා භයානකයි. එතන ඉන්නේ අග්නිගේ භටයෝ විතරක් නෙවෙයි."

"එහෙනම් කවුද?" විහඟ ඇසුවේය.

"එතන ඉන්නේ 'සෙවනැලි මකරු' (Shadow Dragons). උන්ට ඇස් පේන්නේ නෑ. උන් දඩයම් කරන්නේ ශබ්දෙට. හුස්ම ගන්න සද්දෙට පවා උන් පහර දෙනවා."

භානු බිත්තිය දිගේ පහළට බැස්සේය. "මම පාර පෙන්නන්නම්. හැබැයි එතනින් එහාට ඔයාලා තනියම."

ඔවුන් මූල ගෝත්‍රිකයන්ගේ නගරයෙන් පිටත්ව, පොළොවේ අඳුරුම ගැඹුරට ගමන් ආරම්භ කළහ.

ගමන අතරතුර වෙනුෂ් මිහිණි අසලට ළං විය.

"මිහිණි, අර දුමාරය ඇතුළෙන් මට අග්නි කතා කළා." ඔහු රහසින් කීවේය.

මිහිණි ගැස්සී ගියාය. "මොකක්ද කිව්වේ?"

"එයා කිව්වා ඒ දුමාරය එයාගේ හුස්ම විතරයි කියලා. එයා අපි හිතනවට වඩා බලගතුයි මිහිණි. මට බයයි... මට ඇත්තටම පුළුවන් වෙයිද?"

මිහිණි වෙනුෂ්ගේ අත තදින් අල්ලා ගත්තාය.

"අග්නි බලගතුයි තමයි වෙනුෂ්. ඒත් එයාට නැති දෙයක් ඔයාට තියෙනවා."

"මොකක්ද?"

"යාළුවෝ. අග්නිට ඉන්නේ වහල්ලු විතරයි. ඔයාට අපි ඉන්නවා. අපි එකතු වුණොත්, අපේ බලය එයාට වඩා වැඩියි."

ඇගේ වචන වෙනුෂ්ගේ හිතට හයියක් විය.

පැය ගණනක ගමනකින් පසු පරිසරය සම්පූර්ණයෙන්ම වෙනස් විය. දැන් ඔවුන් ගමන් කළේ පටු ගල් පාලමක් මතිනි. පාලම දෙපස තිබුණේ පතුලක් නොපෙනෙන අගාධයකි. පහළින් හමා ආවේ අයිස් වැනි සීතල සුළඟකි.

"අපි ආවා..." භානු නතර විය. ඔහු වෙව්ලමින් සිටියේය. "මෙතනින් එහාට මට යන්න බෑ. මේක තමයි 'පාතාල ආගාධය'. වන හදවත තියෙන්නේ ඔය අගාධයේ එහා පැත්තේ තියෙන පාවෙන දූපතේ."

වෙනුෂ් ඉදිරිය බැලුවේය.

ඈත අන්ධකාරය මැද, අහසේ පාවෙමින් තිබෙන විශාල කළු ගල් පර්වතයක් පෙනුණි. ඒ පර්වතය මත යම්කිසි ගොඩනැගිල්ලක් විය. එයින් දුර්වල කොළ පැහැති ආලෝකයක් විහිදෙමින් තිබුණි. ඒ 'වන හදවතේ' අවසාන ආලෝකයයි.

නමුත් ඒ දූපතට යාමට තිබූ එකම මාර්ගය වූයේ අබලන් වූ එල්ලෙන පාලමක් පමණි. පාලම මැද සහ අහසේ, වවුලන් මෙන් එහා මෙහා පියාසර කරන විශාල කළු සෙවනැලි පෙනෙන්නට තිබුණි.

"සෙවනැලි මකරු..." විහඟ හෙල්ලය තද කර ගත්තේය. "උන් නිදාගෙන නෑ වගේ."

"අපි කොහොමද ඔතනින් යන්නේ? අපිට පියාඹන්න බෑනේ." වෙනුෂ් ඇසුවේය.

"අපිට පියාඹන්න බෑ. ඒත් අපිට පුළුවන් සුළඟ වෙන්න." මිහිණි විහඟ දෙස බැලුවාය. "විහඟ, ඔයාට මතකද 'නිහඬ මන්ත්‍රය'?"

විහඟ හිස වැනුවේය. "ඔව්. ඒත් ඒක දාගෙන ඉන්න පුළුවන් විනාඩි දහයයි. ඒ වෙලාව ඇතුළත අපි පාලම පහු කරන්න ඕනේ. පොඩි සද්දයක්වත් ඇහුනොත්, අපි ඉවරයි."

"වෙනුෂ්," විහඟ හැරුණේය. "මේ මන්ත්‍රය දැම්මම ඔයාට කතා කරන්න බෑ. අඩිය තියන සද්දයක්වත් ඇහෙන්නේ නෑ. හැබැයි ඔයා බය වෙලා හදවත වේගයෙන් ගැහුණොත්, මකරුන්ට ඒක දැනෙනවා. හිත පාලනය කරගන්න පුළුවන්ද?"

වෙනුෂ් අර පියාසර කරන මාරාන්තික සෙවනැලි දෙස බැලුවේය. මෙය ඔහුගේ ජීවිතයේ අමාරුම විනාඩි දහය වනු ඇත.

"පුළුවන්. අපි යමු."

විහඟ යම් මන්ත්‍රයක් මිමිණුවේය. ඔවුන් වටා සිහින් රිදී පැහැති දුමාරයක් එතුණි. ලෝකයම නිහඬ විය. වෙනුෂ් කතා කිරීමට උත්සාහ කළද කටහඬ පිට නොවීය.

ඔවුන් සෙමින් එල්ලෙන පාලම මතට පය තැබූහ.

පාලම වැනෙන්නට විය. වෙනුෂ් පහළ බැලුවේය. පතුලක් නැති අගාධය ඔහු දෙස බලා සිටියේ කට ඇරගෙන බලා සිටින මරණය මෙනි.

ඔවුන් පාලම මැදට ළඟා විය. හදිසියේම, එක සෙවනැලි මකරෙක් ඔවුන්ගේ හිසට ඉහළින් පහත් වී නතර විය. ඌ වාතය ඉව කළේය.

ඌට යමක් දැනී ඇත!

වෙනුෂ් ගල් ගැසුණේය. මකරාගේ හිස හරියටම වෙනුෂ්ගේ මුහුණ ඉදිරිපිටය. ඌට ඇස් නැත. ඇත්තේ නහය සහ කට පමණි. කටින් කෙළ බිංදු වැටෙන්නට විය.

වෙනුෂ් හුස්ම ගැනීම නතර කළේය. ඔහුගේ හදවත ගැහෙ

න හඬ ඔහුටම ඇසුණි. 'ඩග්... ඩග්... ඩග්...'

මකරා කෑ ගැසුවේය.

මකරාගේ කටින් වැටුණු උකු කෙළ බිංදුවක් වෙනුෂ්ගේ සපත්තුව අඟලක් අසලට වැටුණි. නමුත් නිහඬ මන්ත්‍රය නිසා එය බිම වැටෙන ශබ්දයවත් ඇසුණේ නැත. එහෙත් එම ද්‍රව්‍යය ආම්ලිකය. එය වැටුණු තැන ලී ලෑල්ල පිලිස්සී දුමාරයක් නැගුණි.

වෙනුෂ් හුස්ම ගැනීම නතර කරගෙන සිටියද, ඔහුගේ පපුව ඇතුළේ හදවත ගැහෙන්නේ මඟුල් බෙරයක් වැනිය. මකරාගේ හිස එහා මෙහා වැනුණේ රේඩාර් යන්ත්‍රයක් මෙනි. ඌට වෙනුෂ්ගේ බිය දැනෙමින් තිබුණි.

'ඩග්... ඩග්... ඩග්...'

මකරා කෑ ගැසුවේය!

ඒ කෑගැසීමත් සමඟම විහඟගේ "නිහඬ මන්ත්‍රය" වීදුරුවක් පොළොවේ ගැසුවාක් මෙන් කුඩු පට්ටම් වී ගියේය. ක්ෂණයකින් මුළු පාතාලයම දෙදරුම් කවන මරලතෝනියක් ඔවුන්ගේ කන් අඩි පුපුරවා හැරියේය. ඒ හඬින් ඇති වූ කම්පන තරංගය (Shockwave) කෙතරම් ප්‍රබලද යත්, ඔවුන් සිටගෙන සිටි දිරා ගිය පාලම දෙපළු වී කැඩී ගියේය.

"අල්ලගන්න!" විහඟ කෑගැසුවේය.

නමුත් අල්ලගන්නට දෙයක් ඉතිරිව තිබුණේ නැත. වෙනුෂ්, මිහිණි සහ විහඟ යන තිදෙනාම පතුලක් නොපෙනෙන අගාධය දෙසට වේගයෙන් ඇද වැටුණහ.

ඉහළින් පියාසර කළ මකරා ඔවුන් පසුපස හඹා ආවේය. පුදුමයකි! අඳුරට හුරු වූ විට වෙනුෂ් දුටුවේ එය නිකම්ම සෙවනැලි මකරෙක් නොවන බවයි. උගේ සිරුර වටා දම් පැහැති සුළි කුණාටුවක් කැරකෙමින් තිබුණි.

"ඒ 'වායු මකරෙක්' (Wind Dragon)!" විහඟ වැටෙන අතරතුර කෑගැසුවේය. "උන් අපිව හුළඟින් කපලා දායි!"

මකරා තම පියාපත් ගැසුවේය. එයින් නිකුත් වූයේ තියුණු වායු තල (Wind Blades) ය. ඒවා ඊතල මෙන් පහළට වැටෙන ඔවුන් දෙසට වේගයෙන් පැමිණියේය.

"මිහිණි!" වෙනුෂ් කෑගැසුවේය.

මිහිණි වහාම ක්‍රියාත්මක වූවාය. ඇය අගාධයේ පාවෙමින් තිබූ ජල වාෂ්ප එක්රොක් කර, ඔවුන් තිදෙනා වටා ඝන අයිස් කවචයක් (Ice Sphere) නිර්මාණය කළාය. මකරා එවූ වායු තල අයිස් කවචයේ වැදී "ටකස්... ටකස්..." හඬින් පුපුරා ගියේය.

අයිස් බෝලය වේගයෙන් පහළට වැටී, අගාධයේ පතුලේ තිබූ අමුතුම වනාන්තරයක් මතට පතිත විය. ගස්වල අතු සහ යෝධ කොළ නිසා ඔවුන්ගේ වේගය බාල වී, අන්තිමේදී මෘදු පොළොවක් මතට "දඩස්" ගා වැටුණි.

අයිස් කවචය බිඳී ගියේය. ඔවුන් එළියට විසි විය.

"හැමෝම හොඳින්ද?" වෙනුෂ් නැගිට වටපිට බැලුවේය.

ඔවුන් වැටී සිටියේ ඔවුන් මෙතෙක් දුටු අමුතුම තැනකටය. මෙය 'පාතාල ආගාධයේ' පතුලයි. මෙහි ඉර එළියක් නැත. ඒ වෙනුවට සෑම ගසකින්ම සහ වැලකින්ම විවිධ පාට නියොන් එළි විහිදෙමින් තිබුණි.

_මාංශ භක්ෂක වනාන්තරය සහ වෘක්ෂ මකරුන්_

"මේ ගස් දිහා බලන්න..." වෙනුෂ් අත දිගු කළේය.

එහි තිබුණේ ගස් නොවේ. අහස උසට වැඩුණු යෝධ හතු (Giant Mushrooms) සහ සර්පයන් මෙන් දඟර ගැසුණු වැල් ය. බිම පුරාම නිල් පැහැති මීදුමක් පාවෙමින් තිබුණි.

"අඩිය තියන්න එපා!" විහඟ හදිසියේම වෙනුෂ්ව ආපසු ඇද ගත්තේය.

වෙනුෂ්ගේ කකුල තැබීමට ගිය තැන තිබූ ලස්සන මලක්, එකවරම කටක් අරිනවාක් මෙන් විවෘත වී, තියුණු දත් පෙන්නුවේය. එය "බිලි-මල්" (Devouring Flower) වර්ගයකි.

"මේක 'විෂ වනාන්තරය'. මෙතන හුස්ම ගන්න එකත් භයානකයි." විහඟ තම සාක්කුවෙන් රෙදි කැබලි තුනක් ගෙන, ඒවායේ යම් තෙල් වර්ගයක් ගා අනිත් දෙදෙනාට දුන්නේය. "මේක බැඳගන්න. නැත්නම් මේ මීදුම නිසා ඔයාලට පිස්සු හැදෙයි."

ඔවුන් මුහුණු ආවරණය කරගෙන ඉදිරියට ගියහ.

ටික දුරක් යද්දී පොළොව දෙදරුම් කන්නට විය. යෝධ ගස් අතරින් ලී කොටයක් පෙරළෙනවා වැනි හඬක් ඇසුණි.

"පරිස්සම් වෙන්න!"

ඝන කැලෑව ඉරාගෙන ඔවුන් ඉදිරියට පැමිණියේ දැවැන්ත ජීවියෙකි. ඌ පෙනුමෙන් මකරෙක් වුවද, උගේ සිරුර සාදා තිබුණේ ගස්වල පොතු, මුල් සහ කටු වලිනි. උගේ ඇස් වෙනුවට තිබුණේ දිලිසෙන කොළ පැහැති ගෙඩි දෙකකි.

"වෘක්ෂ මකරෙක් (Wood Dragon)!" මිහිණි භීතියෙන් කීවාය. "මුන්ගේ හම යකඩ වලට වඩා හයියයි."

වෘක්ෂ මකරා කට ඇරියේය. උගේ කටින් ගින්දර වෙනුවට විදිනු ලැබුවේ දහස් ගණනක් වූ විෂ කටු ය.

"ආවරණය වෙන්න!"

වෙනුෂ් වහාම ඉදිරියට පැන, තම දෑත් හරස් කළේය. ඔහුගේ අතින් නිකුත් වූ ගිනි තාප්පයක් මගින් විෂ කටු සියල්ල අහසේදීම අළු කර දැමුවේය.

"ගින්දර... මගේ ස්වභාවික සතුරා..." වෘක්ෂ මකරා ගොරෝසු හඬින් කතා කළේය. "නුඹලාට මෙතනින් යන්න බෑ. මේක අග්නිගේ උයන."

මකරා තමාගේ වලිගය (එය යෝධ කටු වැලකි) වනමින් පහර දුන්නේය.

"වෙනුෂ්, ඌව පුච්චන්න එපා! මුළු කැලේම ගිනි ගනීවි!" විහඟ අනතුරු ඇඟවීය. මේ වනාන්තරයේ ගෑස් පිරී ඇති නිසා කුඩා ගින්නක් වුවද විශාල පිපිරීමක් ඇති කළ හැකිය.

"එහෙනම් මම මොකද කරන්නේ?" වෙනුෂ් අසරණ විය.

"මුල හොයන්න! හැම ගහකම දුර්වල තැන මුල!"

වෙනුෂ් මකරාගේ පාද දෙස බැලුවේය. උගේ කකුල් පොළොවට සම්බන්ධ වී තිබුණේ කුඩා මුල්වලිනි. වෙනුෂ් උපාය වෙනස් කළේය. ඔහු ගින්දර වෙනුවට අධික තාපයක් (Heat Wave) පොළොවට යැවීය.

පොළොව රත් විය. වෘක්ෂ මකරාගේ මුල් වියළී, කර වී ගියේය. මකරා වේදනාවෙන් කෑගසා බිම ඇද වැටුණේ වියළි ගසක් මෙනි.

"දුවන්න! තව එනවා!"

ඔවුන් මකරා පසුකරගෙන වනාන්තරයේ කෙළවරට දිව ගියහ.

වෙනුෂ්, මිහිණි සහ විහඟ ගස් මුල් උඩින් පනිමින්, හුස්ම හිරවෙන තරම් වේගයෙන් දිව ගියහ. ඔවුන් පිටුපසින් තවත් වෘක්ෂ මකරුන් අවදි වන හඬ—ගස් කඩා වැටෙන හඬ සහ ගොරෝසු ගර්ජනා—මුළු වනාන්තරය පුරාම දෝංකාර දුන්නේය.

විනාඩි කිහිපයක මාරාන්තික ධාවනයකින් පසු, ඔවුන් වනාන්තරයේ මායිමට ළඟා විය. එහි තිබූ අවසාන යෝධ හතු ගස පසුකරත්ම, නිල් පැහැති විෂ මීදුම තුනී වන්නට පටන් ගත්තේය.

වෙනුෂ් දණහිස් මත අත් තබා හති ඇරියේය. ඔහුගේ සිරුර තවමත් ගැහෙමින් තිබුණේ අර යෝධ මකරා බිම ඇද වැටුණු දසුන මතක් වීමෙනි. ඔහු ගින්දර දල්වන්නේ නැතිව, රස්නය පමණක් භාවිතා කර යෝධයෙකු බිම හෙළුවේය. එය ඔහුට තමාගේ බලය ගැන ඉගෙන ගත් අලුත් පාඩමකි.

"අපි බේරුණා..." මිහිණි බිම වාඩි වී වෙහෙස නිවා ගත්තාය. ඇගේ මුහුණේ බැඳ තිබූ රෙදි කඩ ඉවත් කළ විට, ඇගේ නහය සහ කට වටා ලා නිල් පැහැති පැල්ලම් ඇති වී තිබුණේ විෂ වායුවේ සැරටය.

"තාම නෑ..." විහඟ ඉදිරිය බලාගෙන බැරෑරුම්ව කීවේය. "කැලෑව ඉවර වුණාට, ඊළඟට තියෙන්නේ ඊට වඩා අමාරු තැනක්."

ඔවුන් ඉදිරියේ ක්ෂිතිජය දිලිසෙන්නට විය. අඳුරු වනාන්තරයෙන් පසු දෑස් නිලංකාර කරන අමුතු දීප්තිමත් එළියක් ඈතින් පෙනෙන්නට තිබුණි. එය ඊළඟ මාරාන්තික අභියෝගයේ පෙරනිමිත්ත

යි.